Bir yılı daha tüketirken, geride bıraktığımız zaman dilimi ne yazık ki yine terörün soğuk sesiyle yankılandı.
Takvimler değişiyor; acıların dili, ağırlığı, insanın içine çöken o paslı keder değişmiyor.
Terör,
Şiddet,
Nefret,
Ve hepsinin temeli: kirli siyaset.
Yılın arifesinde önce Avustralya’da terör can yaktı.
Eli kanlı katiller, Sydney’in kalbi, Bondi Plajı’nı kana bulayarak 15 insanın hayatını söndürdü.
Hemen ardından Yalova’da aynı karanlık yüz ortaya çıktı; bu kez üç polisin hayatına kastetti.
Herkesin huzur içinde yaşadığı, “barış adası” olarak anılan Avustralya’yı bile karıştırmaya çalışan bad niyetliler var.
Silah baronları, sevgi ve özgürlük düşmanları, nefret tohumunu bilinçli biçimde büyütenler…
Ama asıl sorumlular, siyasi rant uğruna gözü kan bürünmüş olanlardır.
Sydney’de yaşanan saldırı ile Yalova’daki IŞİD terör örgütü zafiyeti, ilk bakışta coğrafi olarak birbirinden uzak görünebilir.
Oysa üç boyutlu bir resme bakarcasına bakıldığında, iki ülkenin yaşadıkları arasında ortak nokta aynıdır:
Terör örgütü IŞİD ve bu bataklığa yol açanlar.
Peki, bu örgütü kollayanlar kim?
Meselenin Türkiye’ye bakan boyutunu ele alalım.
Recep Tayyip Erdoğan, “IŞİD’i terör örgütü olarak görmüyorum” dememiş miydi?
15 Temmuz kumpasında, Harbiyeli öğrencilerin boğazını, besleyip büyüttüğü IŞİD’lilere kestirtmedi mi?
Yaralı terör örgütleri günümüzün AKP’nin İçişleri Bakanı, namı diğerle ‘Dron Ali (Yerlikaya)’nin valilik yaptığı Gaziantep’te, özel hastanelerde tedavisi basına yansımamış mıydı?
Bu kanlı örgütü destekleyen alçaklar sayesinde IŞİD, Sydney’deki Bondi Plajı’na kadar uzanabildi ve palazlandı desek abartmış olur muyuz?
Terör yalnızca can almaz; sınırları zorlar aynı zamanda toplumların vicdanını sınar.
Dikkatleri iktidarlara, kullanılan dile ve sergilenen eylemlere ayna tutar.
Asıl sarsıcı tablo, Bondi saldırısından sonra ortaya çıktı.
Kirli siyaset ve IŞİD kafalı mimarların sayesinde Müslümanlara yönelik nefret, birkaç kat daha arttı.
Avustralya Ulusal İmamlar Konseyi, 14 Kasım’daki terör saldırısının ardından camilerin hedef hâline geldiğini açıkladı.
Müslümanlara yönelik nefret olaylarında yüzde 200’e varan artış yaşandığına dikkat çekildi.
Örtülü kadınlara ve esmer tenli insanlara yönelik tehditler artarken, Sydney’de bazı cami cemaatleri vandalizm korkusuyla geceleri camilerde nöbet tutmak zorunda kalıyor; oysa hatırlanacağı üzere, facianın önüne canını ortaya koyarak geçen Suriyeli Ahmed’in kahramanca tavrı, tam tersine umut veren bir tablo ortaya koydu.
Ülke başbakanı, ırkçılığa ve İslamofobiye karşı “sıfır tolerans” mesajları verse de, farklılıkların büyük bir zenginlik olduğunu vurgulasa da, sağduyu, birlik ve dayanışma çağrıları yapsa da gelinen nokta ortada.
Peki bütün bunlar kimin sayesinde?
Elbette bu eli kanlı örgütü kollayan ve destekleyenler sayesinde.
Çünkü terör, yalnızca bombalarla ya da silahlarla değil; etiketlerle, listelerle ve “süresiz” cezalarla da ilerler.
Türkiye’de, ‘terörü besleyenlerle terörden beslenenler’in aynı karanlık koridorda yürüdüğü bir sır değil.
Erdoğan rejiminin himaye ettiği bu terör ikliminde, gencecik insanlar toprağın bağrına düşüyor.
Bu tuzakların izini silmek için senaryo üstüne senaryo yazılıyor.
IŞİD’in Yalova’da akıttığı kan kurumadan, üstünü örtmek için hazır senaryolar devreye sokuluyor.
İçerde mehterli operasyon, dışarda vatandaşını ecnebilere kaçırtma rezilliği.
Öğretmenleri ve eğitimcileri, rüşvet karşılığında, MİT marifetiyle kaçırma girişimleri de aynı planın parçası.
Saray rejiminin, Kenya ve Mozambik’teki öğretmen kaçırma teşebbüslerini de tam olarak böyle okumak gerekir.
Yıllardır, fakir fukaranın vergi parasıyla maskeli eşkıyaları maşa olarak kullanarak tertemiz vatan evlatlarını derdest etmeye çalışıyorlar.
İktidarın çarşaf çarşaf kirli ve alengirli işleri ortaya saçılınca da, hemen “F…” iftirasıyla üzerini örtmeye kalkıyorlar.
Bir yanda öğretmenler, doktorlar, avukatlar, mühendisler, polisler; ev hanımları ve iş insanlarından oluşan 3 milyondan fazla sözde “terörist”…
Bir yanda toplumun geniş kesimlerine yapıştırılan “terörist” yaftası, mahkeme salonlarında kurulan adaletsizlik çarkı ve kirli ilişkiler…
Diğer yanda ise IŞİD gibi eli silahlı yapılara ilişkin dosyaları yıllarca sürüncemede, raflarda.
Serbest bırakılan örgüt elemanları elini kolunu sallayarak dolaşıyor ülkede.
İşte bu yüzden Türkiye’de “teröristlerle kahramanlar” sık sık yer değiştiriyor.
Bu tablo, bir toplumun hafıza kaybının, vicdan yorgunluğunun
ve devlet aklına sinmiş çarpıklığın kısa bir özetidir.
Hutbelerde her hafta “Allah adaleti emreder” diyor ama camileri vıcık vıcık siyaset arenasına çeviren Diyanet mensupları, kul hakkını çerez gibi harcıyorlar.
Adalet Saraylarında “Adalet mülkün temelidir” yazar; ama adaletin A’sından bile eser yoktur memlekette.
Adalet yoksa, hepsi birer dekor olmaktan öteye geçmez.
Oysa adalet; su gibi, ekmek gibi, nefes gibi en sıradan ihtiyaç olmalı.
Ülkeyi cehenneme çeviren gırtlak ağaları, Filistin için yas mitingleri düzenliyor…
Resmî rakamlara göre kadın, çocuk, yaşlı 60 binden fazla günahsız Gazzeli yok edilirken, Erdoğan rejimi, arka tarafta ticaretine ara vermedi.
Siyasal İslamcıların bu münafık duruşuna, Türkiye Komünist Hareketi (TKH)’nin Galata Mitingine; “Suriye’nin yıkımına ortak, İsrail’le ticaret yapanların Gazze için yürüme hakkı ve meşruiyeti olamaz” tepkisine hangi ehli vicdan itiraz edebilir ki?
İşte Bilal Erdoğan’ı parlatma mitingi olarak planlanan Galata’daki Filistin kanı üzerindeki tepinme showu, bu yüzden kimseye inandırıcı gelmiyor.
Mehterli şafak operasyonu düzenleyen “Drone Ali”nin, IŞİD gösterilerine karşı kör ve sağır kalışı tek başına bu münafıklığın en çıplak hâlidir.
Onun için “Sydney ve Yalova’daki kanlı saldırıların izini dikkatle sürmek gerekiyor” diyorum.
Ve işte bu nedenle, ‘terörü besleyen ve terörden beslenen’ Saray aklının, Kenya, Mozambik, Afrika hattındaki öğretmen avı artık sırıtıyor.
Aslında bu kirli çarka alet olan ecnebi ülkeler Saray’ın çeteleşmiş büyükelçi ve diplomatlarına güvendiklerinden geğil, maalesef verilen yüklü rüşvetlere tav oluyorlar.
Zaten dikkat ederseniz şimdiye kadar kaçırılan eğitimciler, hep gariban ve ekonomisi zayıf ülkelerde gerçekleşti.
Orta Asya, Balkanlar ve Afrika coğrafyasında bu nedenle bu kirli çark dönüyor.
Yazıyı, “terörist–kahraman” metaforunun bir üst perdesiyle kapatalım.
Bir dönem başına ödül konulan Ahmed el-Şara’nın, yıllar sonra Beyaz Saray’da üst protokolle ağırlanması;
sekiz yıl önce peşine düşen ABD’li komutanlarla basket oynarken objektiflere poz vermesi…
Demek ki mesele zamanla değil, konjonktürle değişiyor.
Dün “terörist” diye arananlar bugün stratejik ortak, dün “kahraman” diye alkışlananlar bugün fazlalık sayılabiliyor.
Bu “terörist–kahraman” sirkülasyonu, ABD ile Türkiye’deki bu tuhaf çelişki ve ilişki biçimiyle sizce de örtüşmüyor mu?
Not: 2026’da; tüm mazlumların ve mağdurların, kirli, kanlı ve karanlık tuzaklardan kurtulduğu, adaletin tecelli ettiği bir yıl olması diliyorum…
e.cansever@zamanaustralia.com.au
