Bir kaç yıl önce İslam Sosyolojisi’nde dünyaca uzman ehli dünya birine Hizmet Hareketi mensuplarını nasıl görüyorsun” diye sorulmuştu.
Sosyoloğ’un cevabı: “iyi oldukları kadar da saflar” cevabını verir.
Önce, yanlış tespit etmiş dedim.
Sonra düşündüm, doğru olduğuna kara verdim.
Çünkü bunlar böyle saf temiz kalpli olmasalardı, Allah inayet etmezdi. Cüz’i iradenin hakkını verip, Allah’ın külli iradesine teslim oldular ve muvaffak oldular.
Uzmanlarının ölçülerine göre bakarsak, bu kadar yapılan şeyler onların saflılık ve kabiliyeti ile orantılı değil.
Bugüne kadar da bu abiler içinde “Biz bu işe en layığız. Akıllılığımızla bunları yaptık” diyen birine rastlamadım.
İçlerinde nefislerine uyup “ben ben” deyip ayağı kayanları kast etmiyorum.
Bazılarına göre bu kadar saflık yanlış.
Ehli dünya gözü ile bakarsak doğrudur.
KİMİLERİNE GÖRE AĞABEYLERİMİZİN ASIL GÜNAHI…
Kimilerine göre ‘abilerin’ başka bir günahı, içlerine giren hainleri göremediler.
Bu da bir suç.
Bu işin en ilklerinden bir Abi; “sayımız yirmi kişi iken içimizden birinin derin devlet hesabına çalıştığını bir kaç yıl sonra öğrenebildik” dedi.
Eğer içlerine koydukları bu insanlar, yükselebilip Hizmeti kontrol edebilselerdi, 1970’ten beri Hizmet Gönüllüleri gadre uğramaz ve zulüm görmezdi.
Bu abiler fıkhi ihsan mertebesinde yaşamaya çalıştıkları için herkesi ya Müslüman veya Müslüman adayı gördüklerinden dolayı hüsnü niyet beslemişler ve hâlâ besliyorlar.
Malum, fıkhi ihsan derecesinde yaşayanlar, değil insan öldürmeyi, öldürülmesi caiz olan yılan vs gibi muzır hayvanları dahi Üstad Bediüzzaman gibi düşünür ve Allah’ın isminin üzerinde tecelli ettiği bir yaratık ve yaşamaya hakları var diye öldürmezler.
Bu Ağabeylerimiz, ‘En kötü insan hakkında dahi hak ve hakikati kabul eder mi?’ diye düşünmüşler.
Çünkü ehli ahiretin vasfı bu. Ehli ahiret hüsnü zanla memurdur, ehli dünya ise bazen hanımından dahi şüphe eder.
Hz. Peygamber kendisine eziyet eden müşrikler hakkında dahi, “Bunlar içinde, gelecekte İslam’a hizmet edecek insanlar çıkacak” diye buyuruyordu. İkrime (ra) bunun en güzel örneği.
Peygamberimiz Uhut Savaşı’na giderken ordusundakilerin yaklaşık yüzde kırkı münafıktı. Ama Peygamberimiz, hepsini Müslüman adayı gibi gördü. Nitekim onların yüzde 85-90’ı sonradan Müslüman oldular. İşte bu abilerde Resullullah’ın siyerini, günümüzün şartlarına göre yaşayan ve yorumlayan pişdarlarlarından “Müslüman ise hizmet edin, değilse Müslüman adayı gibi görün” yani gönüllerine girmek için hizmet götürün prensibini ölçü edindiler. Hüsnü zanlarında bazen yanıldılar. Özellikle Türkiye’deki siyasiler konusunda.
EN İYİ LİDER, BİRİNİ EN FAZLA 6 YIL TUTAR
Yıl 2000.
Harvard Üniversitesi’nde liderlik ile ilgili araştırma yapan bir uzman, bu abilerden birine soruyor: ‘Kaç yıldır pişdarınızın yanındasınız?
O abi yaklaşık yirmi yıl önce 36 yıldır diyor. Araştırmacının ağzı açık kalıyor. Yaptığım araştırmalara göre en iyi lider birisini en fazla altı yıl yanında tutar.
El hak doğru.
Bakın dünya ve Türkiye’deki liderler nasıl adam harcıyorlar.
Neden?
Çünkü vefa nedir bilmiyorlar veya bilselerdi şahsi veya siyasi menfaatleri için uygulamıyorlar.
Hedefleri, abiler gibi uhrevi değil. Ehli dünyaya göre abilerin bu sıfatı yanlış.
Bazılarına göre abiler de yanlış yapanları, hemen atmalıydılar.
Bu hizmet, dünyadan çok ahirete bakar, dünyevi başarılardan çok, insanların imanını korumalarını ve ahiret saadetini hedef alır. Bu abiler genel itibarı ile bazı yanlışlıklar yapanları atmadılar.
Yanlışlık deyince ehli dalalet ve hasedin rüesasının iftira ettiği gibi ülkeye ihanet değil.
Hizmette içtihat hatası olan şeyler.
Mesela zaruret yok iken çok ağır maliyeti olan bir okul projesinin altına girip, altında ezilmek, olması gereken fedakârlığı bazen göstermemek, kabiliyeti olmadığı halde birisine bir vazife vermek vs.
