[MEHMET YILDIZ-TR724.COM]
ABD’nin 45’inci başkanı seçilen Donald Trump, zafer konuşmasında ‘Bütün ulus olarak hepimizin bir araya gelme zamanı. Bütün ABD’lilerin başkanı olacağım. Seçimlerde beni desteklemeyenlerin de yardımına başvuracağım’ demiş. Devamında, büyümeyi iki katına çıkaracağını, ABD ekonomisini ‘bir numara’ yapacağını, yolları, köprüleri ve hastaneleri yeniden inşa edeceğini söylemiş.
Bu sözler bir yerden tanıdık geliyor mu size de?
2011’de seçimleri kazanan Erdoğan da benzer bir konuşma yapmıştı. ‘Hangi partiye oy vermiş olursa olsun her bir kardeşimizin huzur, güven, barış ve adalet içinde yaşamını idame ettireceğinden hiç kimsenin şüphesi olmasın’ dedikten sonra Türkiye bambaşka sulara yelken açtı.
2014’te Cumhurbaşkanlığı seçimini kazandıktan sonra AK Parti Genel Merkezi’nde yaptığı balkon konuşmasında ‘Sadece şahsıma oy verenler değil, oy vermeyenler de kazanmıştır. Sevenlerimiz kadar sevmeyenlerimiz de kazanmıştır’ diyerek herkesi kucaklayacağı mesajını verdi.
Normal demokrasilerde seçmen kendisine verilen vaatlerin takipçisi olur. Peki bizde o günden sonra ne oldu, bu vaatlerin ne kadarı gerçekleşti?
Yüzde 50 memnunsa iş tamam
Türkiye’nin yüzde 50’sini memnun ettiği sürece saltanatının devam edeceğini keşfeden Erdoğan, içeride bütün ülkeyi yangın yerine çevirme, dışarıda itibarımızı sıfırlama pahasına kararlı bir şekilde adımlar atmaya başladı. Buna ilave olarak kirli oyunlarla dizayn ettiği ve asla iktidar alternatifi olamayacak muhalefet de konumunu sağlamlaştırdı.
Türkiye’nin yarısı hayatından memnun. Zira diğer yarısının elindekilerin alınıp kendisine verilmesinden pek rahatsız görünmüyor. Bir zamanlar ‘devlet yardımları’ ile seçim kazanan AKP, herkesten aldığı vergileri büyük ölçüde yandaşlarını memnun etmek için kullanmakta. 2015’te toplam sosyal yardım harcaması tutarı 28.5 milyar lira olarak gerçekleşmiş. Aile ve Sosyal Politikalar Bakanlığı verilerine göre 1 milyon 93 bin aile düzenli yardım alıyor. Bu da yaklaşık 15 milyon kişiye yardım edildiği anlamına geliyor. İş dünyasında zaten işin çivisi çoktan çıktı. Neredeyse bütün ihaleler yandaş iş adamlarına gidiyor. Kazara arada düşük fiyat verip kazanan olsa bile ihale iptal edilip tekrar yerine gidiyor.
Gasp rejimi iş başında
Erdoğan ve AKP hükümeti son 1 yıldır yeni bir safhaya geçti: Kendinden olmayanın elindekini alıp kendinden olana vermek. Hukuk devleti rafa kaldırıldı ve tam anlamıyla bir gasp rejimikuruldu. ‘Tanıdık’ üç beş sulh ceza hakiminden alınan uydurma kararlarla alın teriyle kazanılmış Anadolu sermayesine göz dikildi. Kaynak Holding ve Bankasya ile başlayan bu süreç medya kuruluşlarına kayyım atama kılıfıyla el koymaya kadar devam etti. Her el koymadan sonra gelen tepkiler absorbe edildikçe yeni el koymalar takip etti. Ta ki 15 Temmuz’a kadar..
Usta’ca kurgulanmış 15 Temmuz kalkışması, Erdoğan’a o güne kadar yapmak isteyip de yandaşlarının bile ‘bu kadar da olmaz’ dedikleri için yapamadığı her şeyi yapma fırsatını verdi. Art arda yayınlanan OHAL kararnameleriyle Türkiye’nin yarısının elinde ne varsa alınıp bir kısmını kalan yarısına bir kısmını kendisine peşkeş çekme dönemi başladı.
Önce Hizmet hareketine yakın ne kadar şirket varsa (zaten uzun zamandır hepsi bir bir fişlenmişti) hepsinin malları elinden alınıp önce TMSF’ye devredildi. Son bilgilere göre 550’ye yakın şirkete el konulup TMSF’ye devredilmiş. Bu şirketlerin toplam aktif büyüklüğü 30 milyar, ciroları 10 milyar lirayı aşıyormuş. Tabi bu rakamlar TMSF’nin azaltarak ilan ettiği rakamlar. Sadece Koza İpek grubunun 20 milyar dolarlık maden rezervinin olduğunu Akın İpek twitter hesabından açıklamıştı. Şimdilerde hangi şirketin hangi yandaşa verileceği pazarlıkları sürüyor.









