Cumartesi Anneleri: 43 yıldır soruyoruz, Veysel Güney nerede?

Gözaltında kaybedilen yakınlarının akıbetini soran ve yakınları için adalet talep eden Cumartesi Anneleri, 1002. hafta eylemlerinde Galatasaray Meydanı’nda Veysel Güney için buluştu: “43 yıldır soruyoruz: Veysel Güney nerede?”

özaltında kaybedilen yakınlarının akıbetini soran ve faillerin yargılanması talebiyle İstanbul-Beyoğlu’nda 1995’ten bu yana eylem yapan Cumartesi Anneleri, bu hafta (8 Haziran 2024) Galatasaray Meydanı’na karanfil bırakarak açıklamalarını okudu.Cumartesi Anneleri bu hafta Veysel Güney için adalet istedi. “43 yıldır soruyoruz: Veysel Güney nerede?” diyen Cumartesi Anneleri’nin açıklaması şöyle:

‘NEDEN ENGELLENİYORUZ?’

“1002. haftamızda Galatasaray Meydanı’na girişimizi engelleyen polis bariyerlerinin önündeyiz. Buradan devleti yönetenlere soruyoruz: Anayasa Mahkemesi’nin hak arama özgürlüğü olarak hükme bağladığı Galatasaray Meydanı’ndaki buluşmalarımız neden engelleniyor? 1000. haftada açılan meydan, ne oldu da 1001. haftada yeniden kapatıldı? Bu konuda bize ve kamuoyuna bir açıklama yapılmasını bekliyoruz.Bilinmesini isteriz ki, maruz kaldığımız yeni ihlallerin kayıplarımızı arama mücadelemizi gölgelemesine izin vermeyeceğiz.Kayıplarımızdan da hak ve özgürlüklerimizden de vazgeçmeyeceğiz.

VEYSEL GÜNEY, 1980’DE GAZİANTEP’TE GÖZALTINA ALINDI 

1002. haftamızda, evlatlarının mezarına ulaşamadan aramızdan ayrılan Zeynep ve Ali Güney’in bıraktığı yerden soruyoruz: Veysel Güney nerede?

24 yaşındaki Veysel Güney, 12 Eylül askeri darbesinin ardından, 28 Aralık 1980’de Gaziantep’te bir ev baskınında yaralı olarak gözaltına alındı.Adana Bölgesi Sıkıyönetim Komutanlığı 2 No’lu Askeri Mahkemesi’nde yargılandı. Avukat talebi reddedildı, savunma hakkı yok sayıldı. İlk duruşma 6 Şubat 1981’de yapıldı ve 17 Şubat 1981 tarihinde yapılan ikinci duruşmada, kendine yönelik suçlamaları ispat edecek deliller olmaksızın idama mahkûm edildi. Meclis kararı olmadan, özel kanun çıkarılarak, 10 Haziran 1981’de Gaziantep E Tipi Cezaevi’nde idam edildi.Veysel idam edildikten sonra üzerinde bulunan kalemi, sigarası ve çakmağı tutanakla babası Ali Güney’e teslim edildi. 10.06.1981 tarih ve 266 sayılı tutanakla babasına verilmek üzere Yüzbaşı Burhan Erdem’e teslim edilen cansız bedeni ise kaybedildi.

MEZARI BULMAK YÜRÜTÜLEN MÜCADELE 

Veysel’in idamından 25 yıl sonra, onun ilk ifadesini alan ve idamında hazır bulunan savcı Mete Göktürk ‘Adaleti Gördünüz mü?’ isimli bir kitap yazdı. Göktürk kitapta Veysel Güney’i suçlayacak delillerinin olmadığını, ayrıca yargılamanın tarafsız ve adil bir biçimde yapıldığına dair kuşkuları olduğunu açıkladı.

Ailesi ve arkadaşları yıllarca Veysel’in mezarını bulmak için mücadele etti. Bütün mercilere başvurular yapıldı, kampanyalar yürütüldü ve hukuk mücadelesi verildi. Milletvekilleri soru önergeleri ile konuyu defalarca Meclis’in gündemine taşıdı. Ancak Veysel’in mezar yeri hâlâ öğrenilemedi.

Veysel’in izini süren ailesi ve arkadaşları, 2006 yılında Gaziantep Mezarlıklar Müdürlüğü’nün 9 Haziran 1981 gününe ait son kaydında “hüviyeti meçhul”bir kişinin“idam edildiği” ve 105341 numaralı mezara gömüldüğü bilgisine ulaştı.

MEZARDAN ALINAN KEMİKLER…

Gaziantep 5. Asliye Ceza Mahkemesi kararı ile söz konusu mezar açıldı. Mezardan alınan kemik numuneleri Ankara Adli Tıp Kurumu’na gönderildi. Biyoloji İhtisas Dairesi tarafından yapılan kimliklendirme çalışmasında, numuneler ile anne Zeynep ve baba Ali Güney arasında kan bağı kurulamadığı yönünde bir rapor hazırlandı. Kamuoyunda ve Güney ailesinde bu raporun gerçeği yansıtıp yansıtmadığı veya Adli Tıp’a gönderilen numunelerin doğru olup olmadığı yönünde derin kuşkular oluştu.

Kaybedilişinin 43. yılında bir kez daha tekrarlıyoruz: Veysel Güney’in idamı ve bedeninin kaybedilmesi insanlığa karşı işlenmiş bir suçtur ve zamanaşımına tabi değildir. Adli makamları Veysel Güney’in idamı ve kaybedilmesi ile ilgili etkin bir hukuki süreç başlatmaya çağırıyoruz.Kaç yıl geçerse geçsin Veysel Güney için, tüm kayıplarımız için adalet istemekten, devletin evrensel hukuk normları içinde hareket etmek zorunda olduğunu hatırlatmaktan vazgeçmeyeceğiz.”