[ERMAN YALAZ-TR724.COM- HABER-PORTRE:]
Dün Maocu, Apocu, Darbeci, Kemalist, Ulusalcı, Ergenekoncu, şimdi ise Tayyipçi… Doğu Perinçek’ten bahsediyoruz. İdeolojik kalıplara sığmayan kıvraklıkta her kılığa giren ancak neredeyse ömrünün tamamını vesayet rejimlerine ve vesayetçilere adamış bir kişi. 15 Temmuz kurgu darbesinden sonra kamuoyu onun sözlerini sıkça işitti, işitiyor.
Perinçek’e göre; 50 binden fazla masumun, 500’den fazla çocuğun, 17 bin kadının, 250 kadar gazetecinin, 4 bin hakim savcının, on binlerce öğretmen ve dernek yöneticisinin, siyasi parti liderlerinin, milletvekillerinin tutuklu olduğu Türkiye’de bu hukuksuzlukları yapan yargı 50 yılın en güçlü yargısı; en hayırlısı! ‘Yargı 50 yılın zirvesinde’ diyor bu yüzden ve ekliyor: “Savaştayız, 10 kişinin haksızlığa uğraması bir şey ifade etmez.”
Anadolu’nun belki son asırdaki en önemli iki kazanımı; demokrasi ve mütedeyyin memurlar ile anadolu sermayesi, değerlerinin ‘kökünü kazıyor’aklınca! Perinçek şöyle diyor: “Türk Yargısı son elli yılın altın devrini yaşıyor, altın devrini. Neden altın devrini? Binlerce F..ö’cüyü yargıladığı için. Bundan daha iyi yargıyı nerede bulacaksınız? Bu yargı F..ö’cüleri kovuşturma, soruşturma ve hapislere atınca mı kötü oldu? Bunun için altın devir diyorum” Yalçın Doğan’ın tabiriyle Erdoğan-Bahçeli ittifakının 3. ayağı olduğunu ilan ediyor.
HER KILIKTA HER DAİM VESAYETÇİ
Ergenekon sanığı olarak yargılandığı Silivri’den Erdoğan-Ergenekon anlaşması sonucu çıktığında ilk sarf ettiği cümleler, ‘cemaatlerin kökünü kazıyacağım’ olmuştu. Perinçek bu saldırgan ve provakatif üslubunu hep sürdürmüştü aslında. Tehdit ettiklerinin listesinde Erdoğan, Gül, Arınç’lar da vardı. Ancak onlarla işbirliği yapmayı, onları siyaseten desteklemeyi ‘vatan görevi’ ilan eden de kendisiydi. Aksiyon Dergisi’nin 12 yıl önce portresini kapağa aldığında zikrettiği gibi o bir ‘Bay Matruşka’. Gençliği devrimci, Maocu, sonrası Ulusalcı Ergenekoncu, şimdi Tayyipçi, devletçi… Ama her daim darbeci ve vesayetçi. Üstelik bunu bütün bu ideolojik yaklaşımların soslarıyla süsleyen bir söylemin inşa edeni kendisi. Kurduğu siyasi partiler binde birlik oy oranlarını geçemese de onu 12 Mart’ta, 12 Eylül’de 28 Şubatta, 27 Nisan’dan ve nihayet 15 Temmuz kurgu darbe ve sonrasındaki sivil darbesinde aynı yerde tutan motivasyon ne peki? Fikirleri neden, nasıl iktidarda!? Sıkletinden fazla mı güçlü görüyoruz. Hakkettiğinden fazla mı büyütüyoruz gözümüzde? Evet, ben de bu kanaattedeyim. Perinçek söylemlerinde olduğu kadar güçlü değil; ancak demokrasiye inananlar zayıf. Bu zayıflığın içindeki karton Maocu, karton Atatürkçü, karton Ulusalcı, karton Tayyipçi. Ve fakat nedir yaptıkları, yapabildikleri? Onları da yok mu saymalıyız? Buyrun portresine bir bakalım, kimdir Bay Perinçek?
FABRİKATÖR’ÜN İKİ VASFI, YALAN ve DİN DÜŞMANLIĞI
Perinçek ve Aydınlıkçılık mantığını bugüne kadar en iyi tarif eden yaklaşım Milli İstihbarat Teşkilatı’ndan Mehmet Eymür’ün Ergenekon davasına da delil olarak giren ‘fabrikatör’ tanımlaması kanaatimçe. Eymür, Perinçek ve grubu için ‘yalan haber yayan’ manasında ‘fabrikatör’ tabirini kullanılıyordu. Bu yüzden kolayca Apocu, Kemalist, Ulusalcı, Millici olabiliyordu Perinçek. Vesayet için her türlü yalana, zulüm için her türlü ideolojik kalıba bürünme beceresi gösteriyor kendisi.
Kimse için bu yazdığım şu satırları yazmanın kolay olmadığını biliyorum. Ancak Perinçek portresi yazılıp çizilirken görmezden gelinen en önemli bir başka nokta; Perinçek’in din ve dindarlarla olan problemidir; gerçek din ve gerçek müteddeyyinlerle. Dindarları sevmemektedir kendisi; daha da ötesi düşmandır. Açık, net; hayatının her aşamasının en somut zehirli meyvesi budur. Yüz gülüp, farklı frekanslarda milliyetçi maneviyatçı sözler söyleyebilen, Kemalist türkülerle ava çıkan, postmodern darbe süreçlerinde ‘dindarların kökünü kazıma fikri’ ile elit asker-sivil Kemalist devrimcilere katalizörlük (hızlandırma) görevi üstelenen bir vazifeli! Üstelik bu din düşmanlığı hususunda Cemaat ve Hizmet Hareketi hususunda ihtisas sahibi!
NEREDEN ÇIKTI BU PERİNÇEK?
Sol-devrimci yaklaşımdan milliyetçi-muhafazakarlara karşı hangi argümanları kullanmış, kime ne demiş? O her boyaya bu kadar kolay boyanırken söylemlerine bakmakta fayda var. Çünkü bu söylemler Perinçek ve fabrikatörlük ideolojisinin desteklediği muhataplarının omurgasızlığını göstermesi açısından önemli. Demokratız, milliyetçiyiz, dindarız, İslamcıyız diyenlerin Perinçek’in yüzünden akan bütün kötü makyajlara rağmen yan yana durma görüntüsü neyi nesidir yoksa?! Düpedüz omurgasızlıktır. Hedefe giden yolda her şeyi meşru görme hastalığıdır.
Perinçek kendisini ve Aydınlık hadisesini tarihte şöyle anlatıyor: “Marksist-Leninist bir teorik organ gerekliydi. Temmuz 1968’de bu dergiyi çıkarmaya, adını Aydınlık koymaya karar verdik. Çünkü Aydınlık, sosyalist hareket tarihinde şanlı bir adı ifade ediyordu. 1919-25 yılları arasında muhtelif aralıklarla Türkiye’de Marksist-Leninistler tarafından bu isimle bir dergi çıkarılmıştı. Biz Aydınlık adını seçmekle geçmişin mirasını benimsemiş oluyorduk. Aydınlık’ın başlangıçtaki kurucuları şunlardır: Şahin Alpay, Cengiz Çandar, Gün Zileli, Erdoğan Güçbilmez, Vahap Erdoğdu, Atıl Ant, Münir Ramazan Aktolga ve ben. Aydınlık kısa zamanda ideolojik bir karargâh haline geldi.” (Aksiyon, Sayı 547, Yıl 2005).
‘DEMOKRASİYİ KURTARMA YAVŞAKLIĞI’, GÜN ZİLELİ, ŞAHİN ALPAY, PERİNÇEK…
İsimlere bakalım. Perinçek, savrulmasını anlayalım. Şahin Alpay. Dün 12 Eylül’ün bugün 15 Temmuz’un mağduru olarak hiçbir şekilde hak etmediği ve tek bir delil olmadığı halde, Erdoğan ve AK Parti’yi demokrasi özlemi içinde koşulsuz desteklemiş olmasına rağmen hapiste. Gün Zileli. 15 Temmuz’un haftasında ‘idam isteriz’ diye meydanlarda bağıranlara destek verilmesini ağır dille eleştiren bir yazı kaleme aldı. Zileli, Perinçek’in yıllarca yanında yer aldı. Kız kardeşinin eşi. Şimdi apayrı dünyadalar. Üç Türkiye var diyen Zileli, ‘İslamcı Türkiye’nin idam çığırtkanlığına net bir karşı duruş ortaya koyarak Türkiyenin yol ayrımında birleşmeyecek şekilde kopuşa götürüldüğünü kaleme almış son söz olarak şunu söylemişti: “Bu aslında bir yol ayrımıdır. Bu, İslami rejimin temel taşlarını döşemek yolunda atılacak korkunç bir adım, dahası gelişmiş diğer iki Türkiye ile geriliği ve yozluğu şiar edinmiş İslami bataklık Türkiye’sinin birbirinden bir daha birleşmeyecek bir şekilde kopması anlamına gelir. “Demokrasi” adına kutlamalara katılan, en azından bu tür bir “demokrasiyi kurtarma” yavşaklığına cevaz veren bir kısım solcumuzun, muhalefetimizin vb. bunun üzerinde ciddi bir şekilde düşünmeleri gerekir. Bilmem düşünürler mi? Bu konuda son olarak söyleyeceğim bir şey daha var, o sloganı bağıranlara ve bağırttıranlara. Tarih şunu defalarca kanıtlamıştır: İdam sehpaları veya giyotin sehpaları kuranlar, sonunda kendilerini o sehpalara çıkarken bulmuşlardır.”
TARİHİN DERİNLİKLERİNDEN GELEN PERİNÇEK PORTRELERİ
Tarihin derinliklerinden çıkarılması gereken bu portrede şunlar da vardır Perinçek için. 1968’deki gençlik olaylarının göbeğinde yer almıştır. 1970’lerden itibaren içinde bulunduğu bütün sol hareketleri bölen kişidir.1980 öncesinde olmak üzere kritik dönemeçlerde çıkardığı dergi ve gazetelerle devletin güvenlik kurumlarıyla çatışmalara girmiş gözükmektedir. “Hüseyin Gazi yoldaş” kod adıyla gizli ihtilal örgütü liderliği yaptı.
MİLLETVEKİLİ BABA, ASKER DAYI, MİT’Çİ YEĞEN…
Perinçek’in hakim olan ve bir dönem Yargıtay Cumhuriyet Başsavcı Yardımcılığı yapan babası Sadık Perinçek, dört dönem Adalet Partisi Erzincan milletvekilliği yaptı. Perinçek’in dayısı Turhan Olcayto, tümgeneraldi ve Ankara’da Zırhlı Tümen Komutanı’ydı. Meşhur darbecilerden Tümgeneral Cemal Madanoğlu, ilk eşi Sırma Perinçek’in halasının eşiydi. Teyzesinin oğlu Gürbüz Tüfekçi, Ankara’da askeri kesimde etkili bir şahsiyetti. Perinçek’in arkadaşlarına söylediğine göre Tüfekçi, aynı zamanda Milli İstihbarat Teşkilatı (MİT) görevlisiydi.
ÖNCE APOCULARA DÜŞMAN, SONRA ÖCALAN SEMPATİZANI








