Bir subay bakıyor ki, Nizamiyede bir bankın iki yanında iki asker nöbet tutuyor, ama bu erlerin nöbet tutmasını gerektirecek hiçbir şey göremiyor, sonra araştırırken seneler önce kendisinin nöbet listesine yazdırdığı bir ifadeyi görüyor.
O zaman bu bank yağlı boya ile boyandığı için, kuruyuncaya kadar kimsenin o bank üzerine oturup zarar görmemesine ait bir tedbirin neticesi olduğunu hatırlıyor… Sonrakiler hiç düşünmeden bunu o güne kadar uygulamışlar… Bizler uzun yıllar katı ve acımasız bir laiklik anlayışının baskısını yaşadık. Bir dönem ezan bile aslından çıkarıldı. “Tanrı uludur” diye okumayan hocalar işkence gördüler, dişler kırıldı, demir ökçeli çizmelerle ezildiler…
Daha 1971’deki 12 Mart Muhtırasında Risale-i Nur okuduğumuz için hapse atıldık. Toplantıda okunan Allah’ın Kuddüs İsminin Lemaları mı idi, yoksa Lema’lar kitabındaki Kuddüs ismi mi idi? Tartışması bile Mahkemede Savcı Nureddin Soyer ile yaşandı. Öyle olsa ne olur, böyle olsa ne olur. Devletin temel nizamlarını yıkmakla bunların ne alakası olabilir. Ben ifademi verirken Üstad Bediüzzaman Said Nursi Hazretlerinden bahsederken farkında olmadan hep “Bediüzzaman” diyormuşum. Savcı bir suç unsuru bulmuş gibi, “Sayın Hâkimler, dikkat edin bu sanık burada Mahkeme huzurunda bile propaganda yapmaya devam ediyor. Kürt Said’e hep Bediüzzaman diyor. Çünkü Bediüzzaman ‘Zamanın hârikası’ mânasına geliyor. Bilhassa dikkatlerinizi çekerim!” dedi. Hemen avukatımız Latif İslam Bey söz isteyip “Efendim, Bediüzzaman bir özel isimdir. Özel isimlerin manasına bakılmaz. Mesela sayın savcımızın ismi ‘Nureddin; mânası da ‘Dinin Nuru’ demek. Şimdi kendisi İslâm Dininin Nuru mu oluyor?” diyerek iddiasını reddetti. Adam nereden dinin nuru olacak, dinin, Kur’an Kurslarının düşmanı idi. Kursta okuyan kız çocuklarının bile ifadelerini alırken baskı yapıp korkutmuştu… Şimdi bu şartlarda yetişmiş insanlar mecburen bu zulümlere, normal haklarından mahrumiyetlerine göre bir refleks, bir koruma yöntemi geliştirmek zorunda kalıyorlar.
Yedi-sekiz sene önce bir Avrupa ülkesinde devletle alâkası olan emekli bir profesör, oradaki Zaman Gazetesinin bürosuna gelip şöyle bir tavsiyede bulunmuştu: “Okulunuza Türkiye’den bir gazeteci geliyor, ne müdürünüz, ne de herhangi bir öğretmeniniz gazeteciyle muhatap oluyor! Adeta bir anda hepsi kayboluyor! Bunu neden yapıyorlar?” Dedim ki, “Türkiye reflekslerinden… Okulumuza Türkiye’den bir gazeteci gelir, müdür veya öğretmenin masum bir ifadesinden anayasal suç kılıfına sokulmuş bir mâna uydurur ve onu da manşete taşır, sonra savcıları, hâkimleri harekete geçirir. Bu yüzden buralarda da okulumuza bir zarar gelmesin diye onların karşılarına çıkmak istemiyorlar.”


