Değerli kardeşim,
Yazdığın son mektubu internet sitelerinden okudum. Bir kere okudum ama, sonrasında yazdıklarını zihnimde tekrar ettim durdum. İradi olmayan bu durum sürekli devam edince açık bir mektup yazma ihtiyacı duydum…
Çatısı altında benim de iki bahar geçirdiğim Silivri Kapalı Cezaevi’nde sen üçüncü baharına giriyorsun. ‘Baharda daha çok çıkmak ister insan’ sözü ile hülasa ettiğin özgürlük hasretinin yabancısı değilim. Mektubunu okuyan dışarıdaki diğer arkadaşlar da en azından empati ile hislerini anlayabiliyordur…
Fakat yine de seni tam olarak anlamanın mümkün olmadığını düşünüyorum. Daha açık ifade etmek gerekirse; 1000 gün cezaevinde kaldıktan sonra özgürlüğüne kavuşan birisi, 1001’inci gününü hapiste geçiren kişinin halini ne anlayabilir ne de anlatabilir.
Nitekim sen tutsaklığın 1000’inci gününe doğru yol alırken ben bir süredir ‘özgür’ yaşıyorum. Dolayısıyla ‘adalet, hak, hukuk, sabır, kader’ gibi konularda kelam etmeyi sana saygısızlık sayarım. Bunları zaten biliyor, hatta iliklerine kadar yaşıyor ve kaderdaşlarınla enine boyuna değerlendiriyorsundur.
Bu mektubu, bir hasbihal ve arkadaşlığın hakkını verme çabası olarak görmeni diliyorum. Hem öyle demiyor muydun; tek isteğim, dışarıdaki dostların bizi unutmaması… Hani bir de pek merak ederdik, neler olup bitiyor hayatta diye. İşte anlatacaklarımı biraz da dışarıdan havadisler veya ahval-i umumi nev’inden kabul et.
İnsanın özgürlük açlığını depreştiren ve seni mektup yazmaya sevk eden bahar hallerini ne güzel anlatmışsın. Orhan Veli’nin boyadığı, üstüne çuval çuval ak bulutların serpiştirildiği mavi gökyüzü… Dünyanın ve kuşların cıvıltısı ile hürriyet kokusu yayan çiçekler, ağaçlar…
El hak, yerden göğe haklısın. Seninki kadar estetik olmasa da benzer duyguları orada ben de yaşıyordum.
Lakin şimdi baktığımda tablo çok farklı görünüyor. Tuhaf zamanlardan geçtiğimizden midir, eğri ile doğrunun yer değiştirmesinden midir nedir bilmiyorum. Sınırsız gökyüzü, sayısız bulutlar, türlü kuşlar, rengârenk ağaçlar… O zamanki kadar anlamlı değiller. Hiç birinden özgürlük namına bir ışık sızdırmıyor.
Gökyüzüne bakarken, o masmavi enginlik sanki birden daralıyor, ufukta sadece bir karaltı beliriyor… O karaltıda, yedi metrelik duvarların çevrelediği, üzeri tel örgülü dokuz adımlık avluda odaklanıp kalıyor gözlerim. Orada seni, kendimi, diğer Emreleri görüyorum…
Orada, dolunay zamanlarında demir parmaklıklı pencereden dakikalarca gökyüzünü seyreder, onca mesafeye rağmen aydınlığın karanlığı sessizce boğuşuna hayran kalırdık. Şimdi dolunaylar aydınlığı değil, projektör ışığı altındaki loş Silivri odalarını hatırlatıyor bana. Loş odalarda seni, kendimi ve diğer Emreleri görüyorum…
Evet, benim gökyüzüm, gündüzüm, gecem, böyle karelerden ibaret artık…
Orada kara kargalarla, ürkek saksağanlarla uzaktan da olsa arkadaşlık kurardık. Gün doğumuyla gelir, bıraktığımız yiyeceklerden nasiplenir giderlerdi. Gelmedikleri gün üzülür, merak ederdik. Bir canlıya ikram etmenin hazzından öte duygular kabarırdı ruhumuzda. Avlunun üstünü örten tel kafesten uçup giderken kara kargalar bile geride kucak dolusu özgürlük muştusu bırakırdı. Kafesin üzerinde cıvıldayıp duran serçeler hürriyet melodileri dökerdi üzerimize. Hele göçmen kuş katarları, olanca yüksekten uçup gitmelerine rağmen gözümüzün önünde geçmişin güzelliklerinden müjdeli gelecek resimleri çizerdi…
Ya şimdi öyle mi! Dışarıdaki bütün kuşların artık tek istikameti var benim nazarımda. Hepsi birden, dünyanın dört bir tarafından Silivri semalarına doğru uçuyorlar. Leylekler göç yolculuklarını orada noktalıyor. Bülbüller, kumrular, kanaryalar tel kafesler üstünde hasretle vuslat türküleri seslendiriyor.
Mektubunda, ‘İki buçuk yıl sonra çıkabildiğim yirmi metrelik spor sahasında gökyüzü üzerime düşecek sanmıştım’ diyorsun. Vücudunun aşırı dozda gökyüzü mavisine maruz kalmış olabileceğini söylüyorsun…
Oradayken, hasretini çektiğimiz, nispeten geniş spor sahasına çıkma imkanım olmamıştı. Bilumum ‘terör örgütü mensuplarını’ o sahada görür, içten içe kıskanırdık! Şayet ben de çıkabilseydim, yapay çimli sahada neler hissederdim az çok tahmin edebiliyorum.
Lakin gel gör ki, şimdi her şey ters-yüz oldu. Sonsuz gökyüzünün altında yaşadığımı hissetmek bir yana, ondan yirmi metrelik saha kadar bile alan düşmüyor payıma. Karadelik misali bütün atmosfer, yeryüzünün tüm oksijeni, gökteki mavinin her tonu, adeta kendi içine doğru çöküyor. Nefessiz, oksijensiz, mavisiz ve dahi hayatsız kalıyorum.
Nedir bunlar bilmiyorum, bilemiyorum… Belki üç-beş yıldır yaşadıklarımızın sebep olduğu travma yüzünden böyle hissediyorum. Gerçeklik duygusunu tamamen yitirmiş olabilirim. Ya da ‘İlahi sır’ denen şeyin tezahürleri içeride ve dışarıda farklı oluyordur. Âdil-i Mutlak yaratıcı, darda kalanla rahatta olana ihtiyacı oranında sekîne ve idrak veriyordur…
Diyorsun ki, ‘Deli bahar, hürriyet tutkusunu depreştirdiği zaman çıkıp durmadan; polis sirenlerine, jandarma dipçiklerine çarpmadan, yorgunluktan düşüp bayılıncaya kadar koşmayı arzu edersin’…
