İbni Sina gibi bir dahi zevkleri üçe ayırır.
Her zevkin de ayrı dereceleri var.
Birincisi, yemek, içmek ve karşı cinsle ilişki.
Bu hayvanlarda da var der.
İkincisi, vehmi yani zannedilen bir zevk. Ev bark sahibi olma, dünyevi mevki makam, alkış vs.
Bu da saman alevi gibidir.
Çabuk söner.
Üçüncüsü entellektüel zevk.
Bu zevk kalıcıdır.
İbni Sina’ya göre, peygamberler entellektüel zevkin zirvesini tadarlar.
Sonra da imanlarının derecelerine peygamberlere uyanlar.
Üstad ise buna zevki ruhani der.
Bu zevk ebedidir. Ahirette verilecek zevkin de bir bonusu veya dünyadaki tadımlığıdır.
Bu zevki tadan tek başına da kalsa sarsılmaz, sarsılsa da devrilmez.
Üstadın tabiri ile ‘bütün kâinata meydan okuyabilir’.
Bu zülüm sürecinden önce Hizmeti İmaniyye ve Kuraniyyeden bunu zevki tadanların sayısı çok az idi.
Tadanların bir kısmı da belki çok az tatmıştı.
Malum 16 Temmuz soykırımı başlayınca Üstadın 86 yaşındaki talebesini de zindana atmışlardı.
5-6 altı ay sonra tahliye olunca ‘hayatımın en güzel günleri hücrede geçirdiğim günlerdi’ dedi.
Yıllarca Medine-i Münevverede kalmış, sonra hapse atılmış, tahliye olunca ‘bir aylık hapishane hayatımı mübarek beldede geçirdiğim yıllara değişmem,’ dediğini duydum.
Buna benzer daha niceleri.
Sadakat ile Hak yolunun yolcusu olmaya devam edenler zindanlardakiler, cebri muhacirler farklı derecelerde bu zevki ruhaniyi hissettiler, tattılar, yaşadılar ve hala yaşıyorlar.
Bu hali henüz yaşamayanlar da ‘Temkin’ makamına (Yusuf alehisselam hapishaneden sonraki makamı) eriştikten sonra sadakat ve imanlarını derecelerine göre yaşayacaklar inşallah.
Zevkin ilk iki derecesine göre hayatını planların bir kısmı ise bu süreçte yapılan zulüm ve yalan propagandalar ile ümitsizliğe düştüler.
Ehli dünya gibi bu iş bitti zannediyorlar.
Ya yolda kaldılar veya döndüler.
Ümit ederim ki büyük bir kısmı yol yorgunluğunu üzerinden atar (ki atan çok kimse var) kaldığı yerden ‘vira bismillah’ deyip devam eder.
Dönenler ise hakiki semazen dervişleri gibi dönerken ‘Allah Allah’ deyip dönüyorlarsa onlarda yörüngede kalır ve sonra döne döne eski yerlerine varırlar.
Ancak kendi hür iradeleri ile ‘ben ben’ deyip döndüler ve veya dönüyorlarsa ve de dönerken başkalarını kasten incitiyorlarsa Ka’be etrafında safların içinde bile olsalar nasipleri olmaz.
Onlar zevki ruhani değil ama kaybettikleri birinci ve ikinci zevklerin ayrılıkları ile dünyada bir azap yaşarlar.
Ahiretlerini de Allah bilir.
Bize düşen durduğumuz yerde kalıp, dua ederek onların yörüngelerine dönmesini beklemektir.
Evet bu zülüm süreci ile yüzbinler belki de milyonlarca Hizmet eri bu manevi etellektüel zevki imanlarının derecelerine göre tattılar ve tadıyorlar.
