Kuzey Kutbu’nda gurup vakti…
Pencereden sızan kış güneşinin ölgün ışıkları siyahı silinmiş saçlarımı okşuyor. Yan taraftan makine homurtuları geliyor.
Önce köftelere form veren maharetli makinenin sesi sonra da, duygulu bir insan gibi nefesini içine çeken uzun bir süre tuttuktan sonra ansızın bırakan vakum makinesinin sesi duyuluyor.
Makinelerin sesi tatlı bir melodi oluşturuyor.
Çalışanlar makinelerle maratondalar. Gün boyunca süren emek, yorgunluk, elle tutulan, gözle görülen bir berekete dönüşüyor.
Halil İbrahim bereketine inanan birisi sevgi ve telaşla eğiliyor paketlerin üzerine, sanki evladını kucaklar gibi bir bir alıyor eline ve itina ile giydiriyor gömleklerini.
Sonra sıra sıra diziyor kolilere. Emek pakete, paket palete dönüşüyor.
Derken hava birden bozuyor.
Az sonra da tırısa kalkan atlar gibi yağmurun ayak sesleri duyuluyor. Yağmurun sesi, makinelerin sesine karışıyor.
Sesler birbirine karışıyor.
Kuzey Kutbu’nda gün batıyor. Ezan sesleri duyulmasa da her bir şey bir günün daha son bulduğunu haykırıyor.
Makine gürültüleri, yağmur şıpırtıları arasında namaza duruyoruz.
Tatlı bir ritmle birbiri içinde eriyor sesler.
Dünya ile ukba dudak dudağa geliyor.
Her şeyin birbirine elveda diyerek ayrılık türküleri çağırdığı ve bin bir vaveyla ile inkisarını dile getirmek istediği böyle bir hengâmda duyulan Kur’an sesleri bize gurubun içinde yeni bir fecrin haberini veriyor.
Her şeyin bittiği anda yeniden diriliş, Mirac’a yükseliş, Rabb’in huzuruna gidiş…
Bir teselli bin ümit…
Yerde teselli tükenince göklerden gelen bir ses…
Miraç, “herkese ve her şeye bedel ben varım” deyiş.
Yiğitlerden yiğit amca ölse de, sadık eş sonsuzluğa yürüse de gam değil.
Gün batsa da akşam olsa da, her bir varlık kendince veda şarkıları söylese de…
Nice yiğitler, nice eceler guruba baka baka yaşlansa da, hayatımızda namaz varsa gam değil.
Güne bakan çiçeği gibi sabah akşam yüzümüz hep Allah’a dönüktür.
“Namaz gözümün nurudur.” Diyordu Peygamberimiz. Diyordu ama dünya işleri gözümüzü kör etmişti.
O akşam topluca kıldığımız namazın arkasından iki kişi kalktı ve uzun uzun namaz kıldılar. Merak ettim ne kıldıklarını. Meğer gündüz iş yoğunluğundan namazlarını kılamamışlar.
Rabbimden utandım.
Ya Rabbi yakınımızdaki insanlarda rızk peşinde koşarken, makinelerinin çelik çarkları arasında ruhları pestile dönerse. Nasıl olacak bu iş.
Uhud’da dişi kırılan yanağı yarılan yetmiş seçkin sahabesi şehit olan Peygamber “Allah’ım bilmiyorlar affet” diyor.
Aynı peygamber Hendek Harbi’nde müdafaa hatlarına yapılan aralıksız hücumlar karşısında öğle ve ikindi namazları kazaya kalınca “Allah’ım namazlarımızı kazaya bıraktırdılar kabirlerini ateşle doldur” diyor.
Zaten gurbetlerde yaşıyoruz.
O’ndan da gurbette olmak neyin nesi. Bu topraklarda çürümek için mi geldik bu diyarlara.
Hani kandil kandil aydınlatmaktı muradımız kutupları.
Kabul edilmek için önce kabullenmek gerekir.
Uşak’taki yeni dirilişin bestekârlarından Sezai Postacı abimiz anlatmıştı.
Haydar Hatipoğlu Hoca Uşak’ta müftü idi. Sabah namazlarını Ulu Cami’de kılardı. Varlıklı iş adamlarını da davet ederdi. Bir gün Nihat Dülgeroğlu namaza gelmedi. Ertesi gün sabah sordu,
