ENES CANSEVER-HAFTANIN YORUMU
Benzer
bir yazı başlığını, 3 yıl önce Güney Avustralya Bölgesi Adelaide şehrindeki
eğitim kurumunda görev yaparken vefat eden ve oracıkta toprağın bağrına emanet
edilen eğitimci kardeşimiz Sezer Morkoç için, karaladığım ‘içli bir yazı’ için
kullanmıştım.
O da aynı amansız hastalığa yenik düşmüş ve
aramızdan uçup gitmişti. Aynı mefkûre için yola düşerek, Kıta Ülkesine gelen ve
ötelere kanat çırpan ilk ‘eğitim şehitlerinden’ biriydi Morkoç. Vasiyeti;
hizmet için koştuğu diyara defnedilmekti. Öyle de oldu.
Ve gecen günlerde bir vatan
evladı daha gurbet elde toprağa düştü. Avustralya’da ve hicret diyarında.
Toprağa düşen can, Matematik öğretmeni Orhan Kurucu. Sevenleri onu
gözyaşlarıyla uğurladı öte âleme.
Ölüm;
kimini baba ocağında, kimini de diyar-ı
gurbette, gurbet kucağında bulur. Bazen, ansızın, beklenmedik bir şekilde
gerçekleşir bu buluşma. Hazırlıklar tam ise, bu buluşma ayrı bir duygu ve yaslı
bir düğün gecesine döner. Yoksa akıbet endişe verici tabii ki. Doktorlar, Orhan
öğretmenin hastalığı için ‘yapacak bir şey kalmadı’ demiş, vefatından bir süre
önce eve yollamıştı. Ve merhum, gözlerini kapadı şu fani âleme.
Ölümle
ilgili yazı yazmak, hele hele ölen biri, aynı mefkûrenin yolcusu ve gönül
yareniyse, klavyenin tuşları adeta diken gibi olur. Dokundukça parmakları
kanatır, gönlü yaralar. Hele de daha düne kadar birlikte güzellikleri soluklayan,
mesai yapan ‘dava arkadaşları ve dostları’ için bu firak, daha da zorlu ve
hüzünlü bir ayrılığa dönüşür.
Muhakkak
ki, ölüm bir son değil, başlangıç. Yokluk değil, yeniden can buluş…Ebede
müteveccih olanın, istikametine yönelmesi…Bütün bunları bilirsiniz, lakin bu
hal, gurbet içinde ayrı bir gurbet olur mefkure muhacirleri için. Garip bir
diyar, doğup büyüdüğünüz yerlerden kopuşunuz, bir sevda için uzaklarda toprağa
düşüş…
Sahi,
hakkını helal edenler etti. Ya dört yıldan beri bu yiğitleri “haşhaşilik”le
suçlayarak, “terörist” diyerek, günah alanlar, zulüm edenler, nesepsiz iftira
ve bühtanda bulunanlar ve bin bir türlü eziyeti reva görenler, Sezer ve Orhan
gibi muhacirlerle helalleşme imkânı, bulabilecekler mi? Bu soruyu paslı
vicdanlara emanet edelim.
Gurbet
ve Anadolu’dan uzak kalmak… Buram buram hasret çekmek, büyüyüp, sarmaş dolaş
olduğun mekânlardan, baba yurdundan cüda düşmek…İçli türkü gibidir,
adanmışların hayatı:
Bir
yiğit gurbete gitse,
Gör
başına neler gelir.
Anadolu’dan
hicret diyarına uzanan her bir küheylanın ayrı ayrı hayat hikâyesi var elbet.
İnsanların hikâyeleri, belki de, parmak izlerine benzetebiliriz. Hepsi aynı
gibi durur; ama aslında hiçbiri diğerine benzemez. Onların ruhuna nüfuz edip
hayatlarını mercek altına aldığımızda şaşırtıcı hâller çıkar karşımıza.
Asrımızda
belki de ender rastlanır bir bağnazlık ve tahakkümle karşı karsıya eğitim
gönüllüleri…Hizmet ehlilerin her birinin anlatacak o kadar güzel hikâyeleri
var(dır) ki!… Aslında bu, büyük yolculuğun, hicretin daha doğrusu gidip de
dönmeyen muhacirlerin hikâyesi…Aslında gidip de dönemeyenlerin bizlere
yaşattığı ve öğrettiğine hikâye demek, de büyük haksızlık ve ‘hakka girmedir’…
Orhan
öğretmen, çok daha rahat imkânlarla hayat sürebilir, anasının dizinin dibinden
ayrılmayabilirdi. Kendi toprağına düşer, mezar taşı Anadolu’nun bağrı olurdu.
Ama o, hastalığıyla hemhalken Anadolu’ya çöreklenenler onu ve onun gibilerini ‘nasıl
bitiririz?’ hesabı yapıyorlardı. “Siz kimsiniz! Siz kimsiniz!” diye nara
atıyorlardı.









