Sevgili okurlar, Yunus Emre sözün özünü asırlar evvel söylemiş, acıyı ve çileyi kutsamak için değil fakat bir gerçeği ortaya koymak için;
Bu yol uzundur
Menzili çoktur
Geçidi yoktur
Derin sular var
Yani Yunusça derki, ey sâlik, ey tâlip eğer Hakk yolunda yürümeye namzet iseniz biliniz ki çile çekeceksiniz…
Yine biliniz ki çileye talip olmuş insanlar biiznillah çektiklerini yağ ile bal eyleyecekler.
Allah külfet ölçüsünde nimet verir…
Allah’ın emeline/muradına teslim olmak lazım…
O’nun muradı muradımız olursa biz de yeryüzünde onun muradı/istediği oluruz…
Derdi başka olanlar ise serilip gider ve gidiyorlar…
İmtihan çok ağır savrulan savrulana…
Acaba aldanıyor muyuz?
Çekilen bunca acı karşısında mazlum bir tarafta “merhamet etmek” bir tarafta “adalet istemek” ikilemi ile karşı karşıya…
Üstad Bediüzzaman Hazretleri Nur mesleğinde Allah’a ait olan isimlerden Rahim ve Hakim isimlerinin tecelli ettiğini ifade eder.
Müsaade buyurursanız ben bugün biraz “Rahim” isminden mülhem, merhamet kahramanları ve açmazları üzerinde durmak istiyorum…
Aldanıyor muyuz?
Evet bizim arkadaşlarımız, asrın garipleri hem çilekeş hem de çok merhametli…
Çile dava-i nübüvvet varislerinin ayrılmaz mütemmimi ve merhamet ise insanın süsüdür…
Merhamet mikyas-ı imân, kin ise fıtrat-ı mel’un şeytândır…
Merhamet eden, merhamet bulur.
Yine Yunusça merhamet; Yaradılanı yaradandan ötürü sevmek ve varlığa bütünüyle şefkat göstermektir…
Ama bazılarımız merhameti “her şeye eyvallah çekmek” olarak anlıyor.
İşte tam da burada aldanıyor muyuz? diye kendi kendime soruyorum…
Sevgili okurlar, merhamet her şeye eyvallah deyip, bütün olumsuzlukları sineye çekmek değildir.
Haddi aşkın merhamet ve mülayemet her zaman suistimale açıktır…
Bu süreçte acizane okumalarıma göre “Sabır ve merhamet ummânı” ile “yeter artık volkanı” iki yakın komşu, aralarında ince bir hat var.
Rahmet her an gazaba dönebilir…
Bir adım herşeyi değiştirebilir…
Fakat denge her zaman daha iyidir…
O halde atılan her adımı bin kere düşünüp, bin kere hesap etmek lazım.
His ve heyecan insana bir gün, akıl ve mantık her gün bayram ettirir…
Zarar vereceği aşikar olan yılana, çıyana merhamet evlad-u iyale ve hakikate merhametsizliktir…
Gelin görün ki biz çok
merhametliyiz…
Elhamdülillah muhabbet fedaileri olarak ufku aşan merhamet çizgimizi geçip bir türlü husumete alan bulamıyoruz…
Bunca hapis, bunca sürgün, bunca zulme rağmen arkadaşlarımızın her bireri ayrı ayrı rahmet ve merhamet kahramanı…
Bırakın herhangi bir fiili müdahalede bulunmayı bize zulmeden, zulmedenlere yahşi çeken, alkışlayan, susan, gözünü kapatıp, başını çeviren, canavar insanların dahi kalbini kırabiliriz korkusuyla ödümüz patlıyor…
Bazen zalim ve şakşakçılarına ufacık kem bir söz söyleseniz “üslup muhafızlarımız” hemen üsluplarını koruyarak bizi uyarıyorlar ve “biz bu değiliz” diyorlar…
Belki de haklılar ama acaba aldanıyor muyuz?
İnsanız ve bazen gereken, gerektiği yerde, gerektiği şekilde yapılmalı, söylenebilmelidir…
Yoksa zalimin karşısında tevazu zulmünü cesaretlendirir sonra döner dişlerinin kirasını ister…
Bence “Dur” demeyi de bilmek lazım.
Mazlumun hakkını, kendi hakkımızı başka türlü savunamayız, bizleri aldatıp, kandıran çok olur…
Aldanmayalım…
Evet, mazlum için; Merhamet görmediği yerde merhamet etmek âli cenaplık, dilerse merhamet etmemek, adalet istemek anasının ak sütü gibi hak ve helaldir…
Adalet mi, merhamet mi? ikileminde hakkımız olan adalet de merhamet de fazilettir…
