Ayşe Söyler, Der, Haykırır Taşlaşmış Yüreklerimize!

Ben Anadoluyum,

Ayşeler süsler her yanımı,

Ayşem kadındır,

Ayşem anadır,

Ayşe kızımdır benim.

Ayşe gelinimdir.

Yaslı türkülerimin, bahtı karalısıdır gelin Ayşem.

Ben Anadoluyum,

çokça yaslıyım,

türkülerim yaslı,

Ayşem türkülerimde yaslı:

“Ayşemin yeşil sandığı

Daha elinin değdiği

Hiç aklımdan çıkmıyor 

Gapılıp sele gittiği



 Aman Ayşe’m mor menevşem

 Dağlar başı duman Ayşe’m

 İndim Ürgüp çöllerine

 Döneceğim güman Ayşe’m”

Ben Anadoluyum,

bitmez ki yasım,

Mor menevşelerim kapılır hep sulara,

akar durur azgın sularım,

dünden bugüne…

Hüseyinlerim,

Ayşelerim,

biner ecel atına yavrularım,

karanlığında gecenin,

ansızın,

vakitsiz…

Ben Anadoluyum,

azgınlaşır sularım,

azgınlaşır, 

dur, durak bilmez,

taşlaşmış yürekler…

Benim Anadoluyum,

Benim Ayşem Söyler,

der,

haykırır,

neler neler anlatır bizlere…

Vakitsiz kanatlanır,

anlatır, anlayabilene,

sessiz kesilen,

aks-i sadadan mahrum

ruhunu yitirmişlere,

körler ve sağırlara…

Ben Anadoluyum,

yaslıdır yüreğim,

suya kapılır Ayşelerim,

Ayşem,

mor menevşem…

Mehmed Nesimî