İbrahim, elbiseleri ile bir yaygının üzerinde öylece oturuyordu. Melek cennetten getirdiği bir gömleği İbrahim’e giydirmiş ve onu yanında getirdiği bir yaygının üzerine oturtmuştu. Ateş, İbrahim’de yakacak bir şey bulamamıştı. İbrahim’in ateşi mazlum milletlerin fecir meşalesi oldu. Bu bir kişinin alevlerin arasından yürüyüp çıkışı değildi, Millet-i İbrahim’in doğuş meşalesiydi. Gerçekte ise Nemrut ateşe İbrahim’i değil, kendini atmıştı. Benim sevincime sınır yoktu… İbrahim hep şöyle derdi: “Dünyada en çok zevk aldığım an, ateşin içinde kaldığım o yedi gündür.”
Büyük bir bahçe kapısının önüne geldiğimizde Filistinli rehberimiz Mahir Bey, “işte burası, ağaç bu bahçenin içinde ”dedi.Demir kapının parmaklıkları arasından uzaktaki bir ağacı işaret etti.İçinde köşklerin, evlerin bulunduğu ucu bucağı görünmeyen büyük bir bahçenin ortasında yeşil ve gür yapraklı ağaçların arasında iskeleti çıkmış bir ağaç duruyordu.
“İşte o dalları kuru ağaç” dedi.
“Yanına gidemez miyiz?” dedim.
“Ben 35 sene önce bir kere bu bahçeye girebildim, bahçe Rus bir aileye ait ” dedi.“Ama bizim girmemiz lazım, biz peygamberî davetin ayak izlerini sürmek için buradayız” dedim.Rehberimiz Mahir Bey acı acı gülümsedi.“Bu mümkün değil” dercesine başını iki yana salladı. Bahçe kapısının girişinde ne bir görevli ne de bir başka insan vardı. Ses mesafesinden çok uzaklardaki evler de oldukça ıssız görünüyordu. Yüzlerce dönüm arazide canlı bir emare yoktu.Dakikalar ilerledikçe ümidimiz de azalıyordu ki uzaklardan bir motor sesi duyuldu. Ses gittikçe yaklaşıyordu. Az sonra bir motosikletin üzerinde birisi, büyük bir tehlikeyi haber almış acil posta tatarı gibi son sürat bize doğru geliyordu.Bizi kameradan görmüş olmalıydı. Gelen Filistinli genç bir Arap’tı.
“Buyurun beyler!” dedi.
Sesinin tonunda buralar benden sorulur, edası vardı.Kırık dökük Arapçamla; “Kapıyı açar mısın? İçeri girmek istiyoruz.” Dedim.
“Yasak” dedi, kararlı bir tavırla.
“Ama biz tâ Türkiye’den geliyoruz” dedim.
Birden esmer yüzü ışıldadı.
Sevecen bir sesle; “Türkiye’den mi?”
Hemen cebinden anahtarı çıkardı ve demir kapıyı ardına kadar açtı:
“Buyurun kardeşlerim!” dedi.
Önce derin bir nefes aldık. İnsanın önünde duran kapalı kapıların birden sonuna kadar açılması ne güzel bir duyguydu Ya Rabbi! Sanki cennete girmiş gibi sevindik.Ballût Ağacı’na kavuştuğumuzda gövdesinin ve dallarının demir kelepçelerle tutturulmuş olduğunu gördük. Asırlara direnmişti ama sonunda dizlerinde derman kalmamış, destek almadan ayakta durması imkânsızlaşmıştı. Evlatlarından sonraya kalmış, yüreği yanmış, yana yana bitmiş, tükenmiş bir anaya benziyordu… Gözlerinde yaş, damarlarında kan yoktu.
Biz sustuk…
Ballût dile geldi:
“O güzel günlerin özlemiyle öyle yanık ki yüreğim… Kurudu, eridi dallarım. Gördüğünüz gibi gelenin geçenin acıyacağı bir hale düştüm.Bir zamanlar benim de göklere uzanan dallarım vardı. İbrahimler, İshaklar, Yakublar sırtını dayardı gövdeme.
Yakub, Yusuf’unu burada bekledi.
Yusuf’una ağlaya ağlaya gözleri burada görmez oldu.Yusuf’unun kokusunu burada aldı. Yusuf’un gömleği burada can oldu babasına.Hazreti İbrahim, sık sık gelirdi buraya. Koyunlarını, kuzularını burada otlatırdı. O sırtını gövdeme dayadığında bir dağın bana yaslandığını hissederdim. Köklerimden dallarımın uçlarına kadar bir mutluluk yayılırdı. Güneşten kıskanırdım onu. Gerçi ateş bile onda yakacak bir şey bulamamıştı, güneş nasıl yakacaktı ama olsun ben yine de bütün dallarımı, yapraklarımı onun için seferber ederdim. Büyük imtihanlar geçirmiş büyük bir peygamberi misâfir etmenin huzur ve heyecanı yer değiştirir dururdu yüreğimde.Ne zaman ne olacağı hiç belli olmazdı. İbrahim olmak kolay değildi.O sadece İbrahim değildi aynı zamanda Halil’di, Allah’ın “dostum” dediği insandı.Hazreti İbrahim, kendi döneminin en zenginlerinden sayılacak kadar servet sahibiydi. Vadiler dolusu koyunları, kuzuları vardı. Tepelere, vadilere göz alabildiğince yayılan sürülerine beş bin kadar çoban köpeği eşlik ederdi.Zaman zaman Hacer Annemiz kucağında İsmail’le gelirdi. O vakit dallarım beşik olup İsmail’i sallardı.
Bir gün Sare ile bir komşu kadın gölgemde oturuyorlardı.
Zaman zaman Hazreti İbrahim’in soylu ve güzeller güzeli hanımı Sare de gelirdi.
Bu topraklara geliş hikâyelerini bir komşu kadına anlatırken dinlemiştim ondan:









