Güyâ hakkâniyet adına, Hakk-hak derken, Hakk-hak adına yürürken birbirimizi katlettik ve hâlâ katlediyoruz.
“Ben” deyip söylenen, söyleyen, eleştirenler bas bas bağırıyor.
Çok acı, ama çok acıdır ki, “biz” biz diye eseflenenler “ötekileştirerek” ayrıştırıyor.
Her iki tarafta “sağır” birbirini dinlemiyor.
“Kör” birbirini görmüyor.
Ve “lâl” olmuşlar konuşmuyorlar
Sâde bağırıyorlar.
Fert-birey bu hayatın gerçeğidir. Şahsiyetsizleşmesi, kabiliyetlerini terk etmesi, kendini geliştirmemesi istenilmez ve beklenilmez.
Kaliteli fertlerden kaliteli topluluklar oluşur.
Ama fert şahsiyetini, kabiliyetini umûma karşı bir silah olarak kullanırsa ne kendine ne topluma faydası olur.
“En bahtiyar odur ki, şahsi benliğini cemaât havzına atar, erir orada kaybolur” derken, Üstadımız “birer robot olun” değil, bir olun, birlik olun, güçlü olun diyor.
Bağımsız Gazeteciliğe Destek Olun
Özgür basının yaşaması ve zulme uğrayanların sesinin duyulması için yayın hayatını sürdüren ZAMAN Avustralya'ya PATREON'dan yapacağınız destek çok kıymetli. Siz de bu sese güç katın!
Ve onların ihtiyâcına cevap vermeyen biz-bizciler ise sadece yıkımı hızlandırırlar.
Kardeş kardeşe üstâd olmaz, kardeş kardeşe peder olmaz, biz biriz ve hepimiz birbirimiz gibiyiz.
“Akik” taştan yapılmış bir tesbihe sahibim.
Şekil, boyut aynı ama hiçbir taş birbirinin eşi değil hepsi ayrı ayrı güzel.
Hepsi tek başına bir cevher.
Ama neticede taş-taşlar.
Ne zamanki enelerinin, benliklerinin böğrü delinip, esâsat ipi ile bir sıraya dizildi, başlarına bir imâme geçirildi, işte o zaman bir varlık ortaya koyup, tesbih oldular.
Farkında mısınız ? Esasâtımızı terk ederek, bizi birbirimize bağlayan ipi, rabıtalarımızı kopardık.
Farkında mısınız ? Ben ben diyerek tek başınıza ortada kaldık.
Farkında mısınız duymayanlar, biz-bizciler ? Bu tesbihin “aded-i zikri” tamamlamak için her ferde ihtiyâcı var.
Birey önemli derken, kaliteli birey derken bireyselleşip kopmayı, parçalanmayı değil güçlenmeyi istiyoruz.
“Birleşelim” derken bireyi yok etmeyi değil, onunla güçlenmeyi diliyoruz.
Efendimiz (sav) “Allahım iki Ömer’den biriyle bu dîni güçlendir” demiyor muydu ?
Gücünü insanlığa adayan ferd insanlığa güçverir.
“Ben” deyip topluluğa sırt çeviren tek başına kalır.
Ne olur, ne kaybolalım, ne kaybedelim, nede kimsenin kaybetmesine ve kaybolmasına müsâde etmeyelim.
“Yerelleşme” derken işi yerlilere teslim etme ve yerinden merkezi güçlendirmeyi bekliyoruz, bekliyorduk.
Bizi birbirimize bağlayan fikriyâtımızı, esasâtımızı nazar-ı itibâre almadan “keyfemâyeşâ” hareket edersek sadece birliğimizi dağıtırız.
Şirazeden çıkarız, tesbihin ipi kopar ve dağılırız.
Zâten zâlimin istediği bu değil mi ?
Halbuki kenetlenmeliyiz.
Ne olur kardeşlerim, ne olur büyüklerim bir araya gelelim, birbirimizi dinleyelim, fikirlerimizi değersiz görmeyelim “Ben bilirim” havasına girmeyelim.
Ya “ben” olduk
Ya “biz”
Bir türlü “bir” olmayı beceremedik
“Bir” olabilseydik O’na (cc) çok ama çok daha iyi hizmet edecektik.