Bir önceki yazımda Sayın Keneş’in çalışmasındaki cemaatin seküler bir yapıya sahip olması ile ilgili yapılan tespit ve teklifleri sıralamış ve kendimce katılmadığım noktaları arz etmiştim.
Şimdi kaldığım yerden devam etmek istiyorum.
Çalışmadaki tespitlerden canımı en çok yakan “Şiddete bulaşmıyoruz, dışında cemaati İŞİD’ten ayıran bir özelliği kalmadı.” ve “Siyasal İslamcılarla bir farkımız yok, sadece daha insaflı ve vicdanlıyız.” gibi yorumlar oldu.
Bu yorumu yapanların delilleriyle böyle bir sonuca nasıl vardıklarını bence izah etmeleri gerekiyor. Aksi takdirde mensupları milyonlarla ifade edilen bir Harekete yönlendirilen bence son günlerde gündem olan soru çalma iddialarından daha da vahim bir itham bu.
Bu cemaat bildiğim kadarıyla terörizmi asla hoş görmedi. “Müslüman terörist, terörist de Müslüman olamaz.” önermesini dünyaya yayan bir cemaatten bahsediyoruz. Yine bildiğim kadarıyla bu cemaat insanların palalarla kafalarının kesilmesine, Yezidi kadınların alçakça tecavüze uğrayıp cariye yapılmasına, gay olduğu tespit edilen insanların yüksek binalardan atılarak öldürülmesine, sokak ortasında masumların infaz edilmesine ve bu gibi alçaklıklara asla onay verici fetvalar yayınlamadı ya da bu yapılanlara sessiz kalmadı.
Bunun yanında Siyasal İslamcılar gibi cami içlerinde besmeleyle rüşvet almadı ve iş adamlarını salya sümük ağlatıp haraca bağlamadı. Evet bir partinin “demokrasi”yi geliştirme vaadleri adına bence yanlış da olsa kapı kapı dolaşıp oy istedi ama oy satın almadı. Sandıkta yolsuzluk yapmadı, kurumlarında humus alan idarecileri olmadığı gibi aynı idareciler tüm akraba-i taallukatını da işe almadı.
Mensuplarının hiçbiri bir yüzükle geldikleri makamdan milyonlarca dolarlık servetle ayrılmadı. Aksine malını mülkünü inandığı değerler için harcayıp tüketen pek çok insan oldu. Eğer bu Hareket omurgasızlığı ile bilinen Siyasal İslamcı bir yapı olsaydı güce boyun eğer, yapılanlara sesini çıkarmaz şimdi bazı cemaatlerin yaptığı gibi suya sabuna dokunmadan tüm müesseseleriyle hayatına devam ederdi.
Tuhaf bulduğum tespitlerden biri de “Her şeyin bizcesi denilip namaz, oruç ve haccın bile bizcesi denilir hale geldi. Namazın bizcesi mi olur?” sorusu. Önceki yazıda bahsettiğim “cemaat literatürü”nü bilmemezlikten kaynaklanan durum bu soru için de geçerli.
“Bizcesi” ifadesi cemaatin sanki bunları farklı bir yapıya evirmesi bağlamında kullanılıp hatta özü değiştirdiği gibi anlamlar yüklenerek eleştirilmiş. Bir nevi Gökhan Bacık’ın namazı “ritüel” olarak algılaması gibi.
Halbuki az çok cemaat kaynaklarından beslenen biri, bundan anlaşılması gerekenin bahsi geçen ibadetlerin Efendimiz zamanındaki gibi hakkını vererek, geçiştirmeden, Allah’la tam bir iritibat içinde yapılması gereken ibadet olduğunu bilir. Eğer katılımcıların bu konuda bir anlayış sıkıntısı varsa 1978 yıllarına ait 9 namaz serisi vaazı ve hutbesini dinleyip ya da bu serinin kitaplaşmış hali olan “Miraç Enginlikli İbadet Namaz” kitabını okuyarak “bizce” namaz nedir ve nasıl kılınmalı öğrenebilirler.
Bunun yanında “İlahiyatçılar sadece kendi alanlarıyla uğraşsınlar.” deyip namaz hakkında bile garip aforizmalar savuran sosyal bilimcilere de “seküler” ve “akılcı” yaklaşarak ne denmeli, bilmiyorum.
Çalışmanın neredeyse çoğu bölümünde ifade edilen bir diğer tespit var ki o da bazı ilahiyatçı ve “molla” tabir edilen kişilerin cemaatin karar alma ve yönetim mekanizmalarında hem doğrudan ama çoğunlukla da perde arkasında hakim olmaları. Bir İran uzmanı olan Sayın Keneş’in “molla” kelimesinden hazzetmemesini anlayışla karşılıyorum. Bu tespit kısmen doğru ve kesinlikle eleştirilmesi gereken bir nokta olmasına rağmen aynı zamanda eski ve Hareketin şimdiki halinden uzak bir saptama.
