Olayların sel gibi akıp gittiği, hızına erişip, ulaşamadığımız başdöndürücü bir zaman diliminde yaşıyoruz.
Birçok olay çok kısa bir zamân içerisinde, daracık mekânlarda vukû buluyor.
Bir olayı çözümlemeye-bertarâf etmeye gayret ederken diğer bir toslamayla sarsılıyoruz.
Tam bir bast-ı zamân, tayy-ı mekan yaşıyoruz.
Zamânımızın darlığından bahsederken zamân genişliyor, ki içerisine neler-neler sığıyor ve teknolojik imkanlarla her alana, her mekâna görsel olarak ulaşabiliyoruz.
Rivâyetlerde anlatılan Ahirzamân’ın tam ortasındayız.
Nasreddin Hoca’ya bakarsanız, dünyânın merkezi O’nun bulunduğu yerdir.
Olaylar açısından bakarsanız, dünyânın merkezi muhtemelen Ortadoğu’dur.
Hele, hele Türkiye, ne kadar çılgın bir ülke.
Yurt dışında bir bürokrat “Yâhu nasıl bir ülkede yaşıyorsunuz, bizde bir yılda olan olaylar sizde haftada, neredeyse bir günde oluyor.” demişti.
Feleğin çarkı çok hızlı dönüyor ülkemizde.
Fakat ne yazık ki son zamanlarda peşi peşine gelen olaylar ümidimize darbe üzerine darbe vuruyor.
Bizleri yeis bataklığına atacak yüzlerce musibet, yüzlerce ciğersûz hadise sağanak sağanak üzerimize yağıyor.
Tâlût’un askerleri, Câlût ve askerleriyle karşı karşıya gelince şöyle dediler: “Ey Rabbimiz! Üzerimize sabır yağdır, ayaklarımızı sağlam bastır ve şu kâfir kavme karşı bize yardım et.” (Bakara 250)
Ne kadar muhtâcız sabra, ne kadar muhtâcız sâbit kadem insanlara ve ne kadar muhtâcız Rabbimiz’in nusretine.
Sisyphus ;
Sisyphus, güyâ Tanrılarca lânetlenmiş bir adam, hikâye buya öyle lânetlenmiş ki, sırtına aldığı yâhut iteklediği kocaman bir kayayı dağın zivesine çıkarıyor, tam bitti derken koca kaya bir şekilde yuvarlanıyor ve herşey, herdem yeniden başlıyor.
Lânet, indir-çıkar zavallı adamın yakasını bırakmıyor.
Bunca emek ve gayretin neredeyse son noktada hebâ olması bana Sisyphus’u hatırlatıyor, ürküyorum.
Hizmet İnsanı ;
Neyseki daha Hizmet’i tanıdığımız ilk günlerde elimize tutuşturdukları, bence hârika bir portre olan “Hizmet İnsanı” târifinde Büyüğümüz bizleri peşinen uyardığından bir nebze şerbetli sayılırız.
“Müesseseleri yıkılıp plânları bozulduğu ve birliği dağılıp kuvvetleri târumâr olduğunda fevkalâde inançlı ve ümitli” evet işte bu ifâdeler, bir ihtimâl olarak hep akıl cebimizde duruyordu.
Benzer uyarıları “Bir Gönül İnsanı Portresi” ve “Günümüzün Kara Sevdâlıları” başyazılarında da görebilirsiniz.
Ne varki bizler müjdelere kilitlenip câzibesine kapıldık, basîretimiz bağlandı.
Uyarıları gördük, okuduk ama idrâk edip tedbir alamadık.
Peygamber ufku ;
Uhud’ta Ashâb yenile yazmış, Efendimiz (sav) üstün fetâneti ile te’siri asırlarca sürebilecek bir sürçmeyi “biiznillâh” zafere çevirmişti.
Şimdi ise Müşrik Ordusu Medine’ye yürüyordu, istişâre neticesi hendekler kazılması ve savunma harbi yapılmasına karar verilmişti.
Mü’minler, münâfıklardan da emîn değildi.
Ashâb Hendek’te iri bir kayaya takılıp kaldı, parçalayamadılar, Efendimiz’e (sav) haber verdiler.
Manivelayı mübârek eline aldı, ismullâh ile öyle vurduki, O (sav) vurdukça taş şâk-şâk paçalanıyor ve Efendimiz (sav) Sahabe-i Kirâm’a Kisrâ’nın Sarayları’nın, İstanbul’un fetih müjdesini veriyordu.
En zor günde oluşabilecek yeis kayalarını tuz-buz ediyor ve yârânına “peygamber ufku” ile taptâze ümit zerkediyordu.
Biiznillâh söylediği her şey gerçekleşmiş olan benim Efendim (sav) hiç “hevâsı ve hevesi ile” konuşmadı.
Söyledikleri haktır ve olacaktır.
Nitekim târih O’nu (sav) hep tasdîk etti.
Ne olursa olsun, başımıza ne gelirse gelsin, düşsek, yuvarlansak, yükümüz yuvarlansa, yıkılsak dahi kalkacak, yükümüzü kaldıracak ve inşâAllâh tekerleğimiz tümsekte kalmadan akabeleri aşıp geçeceğiz, başaracağız.
O ki Efendimiz’in (sav) zamanımıza ait vaâdleri var, mü’minler hepsini görecek ve mestü-ü mahmûr olacaklar, olacağız.
Ümit denilince ;
Ümit denilince genellikle,
“Allah’ın rahmetinden asla ümidinizi kesmeyiniz. Çünkü kâfirler güruhu dışında hiç kimse Allah’ın rahmetinden ümidini kesmez.” (Yusuf 87) ayet-i kerimesi akla gelmektedir.
