Birkaç gün evvelki yazımda ;
” Güzel insanlar sizlere sesleniyorum !
Zâlimlere “Ben Yahudiyim, Ermeniyim, Ezîdîyim, Kürdüm, Alevîyim, neden nefret ediyorsanız oyum…” derken, niçin bizleri görmüyor sunuz?
Herşeysiniz ve herkesle berâbersiniz!
İyide, sâhi siz niçin “F*töcü” değilsiniz? ” Diye sormuştum…
Derdim demokrat, insan haklarını savunan güzel insanların değişik sâiklerle zulüm karşısında Hizmet Hareketi’ni zikredip “Ben de Cemaât’tenim” diyememeleri ve bizleri görmemezlikten gelmeleriydi.
Söz konusu yazıdan sonra okurlarımdan bana ulaşan ve serzenişte bulunanlar oldu…
Temel konu şu “Hizmet Hareketi’nin geçmişte bir kısım hatâları oldu, insanlar hâlâ Cemaât’in bu yanlışlara geri dönebileceğini düşünüyor ve çekiniyorlar”
Ben zâten o yazıda ” Bizim hatâlarımız yok mu ?
Tabîki var, fakat o başka bir yazının konusu…” Demiştim…
Öncelikle, hiçbir fert yada fertlerden müteşekkil toplum mükemmel değildir.
Evet, tabiki bizim de hatâlarımız var !
Ve fakat hırsızı da unutmayalım…
“Derîn” gelenek ;
Daha evvel bir iki kere yazmış olduğum bir tespitimi sabitleyerek yola çıkmak istiyorum ;
Derîn İttihatçı kafa kendi bekâsı adına elindeki Devlet Sopası’nı Anadolun’un mazlûm halkları, Alevîler, Kürtler, Azınlıklar ve Şuurlu Müslümanlar üzerinden hiçbir zaman eksik etmedi…
Hizmet Hareketi de diğer mazlum gruplar gibi (dünden bugüne) dayak yiyenler sınıfındadır.
Osmanlı’nın son dönemleri ve Cumhuriyet Tarihi bu mazlûm grupların yediği dayak örnekleriyle doludur…
1915, Menemen Hâdisesi ve sonrası, Şeyh Said, Dersim, 6-7 Eylül, Kahramanmaraş, Çorum, Sivas olayları ve benzerleri bu meş’um yapının ürünleridir.
Derinler birçok kurgulanmış, sergilenmiş tiyatro vesîlesiyle yaş-kuru, suçlu-suçsuz ayırmadan hedefindeki kitleyi hem dövmüş ve ne acıdır ki, hem de diğer gruplara dövdürmüştür.
Onlar bölerek yönetiyorlar
Çok özür dileyerek söylüyorum kendilerince “iti ite kırdırmışlardır”
Hiçbirimiz mâsum değiliz ;
Anadolu halkları içerisinde bu mânâda mâsum grup yoktur…
Zâlim el, beceriyle birini diğerine karşı kullanmıştır ve hâlâ kullanmaya gayret ediyor.
Kimsenin bir diğerini suçlamaya hakkıda, yüzüde yoktur…
Hepimiz bunu baştan kabullenmeliyiz !
Cemaât’e atfedilen problem yada hatâlar ;
Dile getirilen ve aşağıda sıralayacağım birkaç madde bana göre sâdece Hizmet’in karşı karşıya kaldığı problemler veyâ hatâsı değil, bütün gruplara teşmil edilebilir, ama ben “Hizmet” özelinde yazmaya çalışacağım.
Neden ve sonuçları sıralarken, âcizâne iddiâlara dâir Hizmet’in temel fikir ve felsefesine işaret edip, önemine binâen şahısların anlayışılarını da göstermeye gayret edeceğim…
1 ) Kültür Sorunu yada kültürünün çocuğu olmak ;
Esâsen Nûr Ekolü ve Cemaât, insan ile insana hizmeti önceler, imân ve hayat etrâfında döner, devlet, siyâset ve idâreye dokunmaz, nazar etmez, ilgilenmez.
Fakat takdir edersiniz ki her coğrafyanın yüzlerce yıl içerisinde oluşmuş bir kültürü vardır.
Bilhassa “fertler” içinde bulundukları kültürün renk ve şeklini, değişim isteyen gruplara göre daha yoğun ve katı bir şekilde almaktadırlar…
Herkes kültürünün çocuğudur…
Anadolu Halkları “devlet, millet, itaât” kültürü ile yoğrulmuş ve bu kültürle mâlül yâni etkisiyle bağlanmış, sakatlanmış durumdadırlar…
Rejimin çarkları ile rejim ürünü olan, etkilenmiş şahsi anlayışlar, fertler arasında sıkışmış Nur Ekolü, Cemaât, yada benzeri hiçbir sivil hareket sihirli değnek sahibi değildir. Yüzlerce yılda oluşmuş “devlet, millet, itaât” anlayışını bir anda değiştiremezler.
İşte bu nedenle Cemaât fikren değil (özellikle belirtiyorum) ama bazı fertleri itibâriyle insânî, halkçı olmaktan daha ziyâde “devlet, millet, itaât” kültürünün bağımlısı gibi görülebilir…
Bu problem hepimizin içine, zihin kodlarına işlenmiş, işlemiş durumda.
Hem öyle görünüyor, hem öyle görüyoruz.
2 ) Devlete talip yada devletçi olmak ( ? )
Temel anlayış olarak, Cemaât devlete talip yahut devletçi midir ?
Evet diyemeyeceğim…
Çünkü Hocaefendi müteâddit kereler “Bizim işimiz Allah’ın rızasını kazanmaktır, Cumhurbaşkanlığı, Devlet hattâ Dünyâ’yı verseler, dönüp bakarsak dâvâmıza ihânet olur” demiştir ve hâlâ demektedir.
Hizmet Hareketi devlete ve idâresine tâlip değildir.
Devlet; Hizmet için amaç değil araçtır.
Hizmet devletçi değil devrimcidir…
Cemaât, hizmet vasıtası olması gerekirken Zulüm Makinası’na dönen devleti aslına döndürmek için yumuşak bir dip dalga oluşturmaya gayret ediyordu.
Ve fakat yukarıda işâret ettiğim, Türkiye’deki kültürel baskılanma netîcesinde tabi sonuç olarak Devlet şahıslar için ;
– Olması gereken açıdan bakınca ; Demokrasi, Hukuk ve Adaletle halka hizmet etmesi gereken bir “araç” değildir.
– Olan açıdan bakılınca ; Ele geçirilmesi gereken bir “amaç”
– Ele geçiremeyip,ezilenler açısından “Zorba, Şeytân, Tâğut”
– Elde eden muktedirlerce Mâşuk ve Mâbud’tur…
Malesef farkında olmasa da devletçe eğitilen, öğretilen “devlet, millet, itaât” telkiniyle yetiştirilen her şahıs devletçidir…
Cemaât’in içinde olsa dahi bu “kültür” ile mâlül şahısların böyle bir emelle beslenmesi, devleti kutsar ve devletçi özellikler göstermesi, büyük bir fikri hareketi, büyük bir topluluğu söz konusu vasıflarla vasıflandırmaz ve mes’ul kılmaz…
3 ) Aman tekneyi karaya oturtmayalım düşüncesi ;
Zorba devlet ve uygulamaları nedeniyle Anadolu’da insanlar çok zulüm gördü, kimileri yaşabilmek için mezhebini, meşrebini, kimileri dinini değiştirdi, kimileri de Türk olmadığı halde “Türk” olmaya çalıştı…
Ceberrut, derîn yönetimden herkes nasibini aldı.
Herkes bir şekilde kendini saklamaya, gizlemeye çalıştı…
Bununla berâber gizlenen her topluluk diğerlerinden daha çok kendisiyle ilgilenmek zorunda kaldı, ben bunu bencillikten daha çok bir “zarûret” ayakta kalma gayreti olarak görüyorum…
Derin muktedirlerin hedefleri arasındaki Hizmet Hareketi’nin de başka birşey yapmasını beklemek safdillik olur…
