( Bu yazı bir savunma değil, tespit yazısıdır… )
Ben de sizler gibi Sosyal Medya’da aktif bir katılımcıyım…
Birkaç haftadır “Kürtler ve Cemaât” konulu atışmalar, tartışmalar dikkatimi çekiyor…
Husûsen Turkey Tribunal Mahkemesi‘nde Kürtler ve Cemaât mensuplarının bir araya gelmesinden sonra Hasip Kaplan’ın “Cemaât özeleştiri vermeli” çıkışı ile konu yoğun olarak tartışılıyor.
Radikâl, marjinâl Kürtler, neredeyse başlarına gelen herşeyden ötürü Hizmet Hareketi’ni sorumlu tutuyorlar.
Cemaât’in sevenleri ise dertlerini anlatma ve bu husutaki masûmiyetlerini, kanıtlama derdinde…
Târihi arka plan ;
Hepimizin bildiği gibi İttihât ve Terakkî döneminden sonra Osmanlı Coğrafyası’nda milliyetçilik akımları hızla yükseldi…
Cumhuriyeti kuranlar İttihât ve Terakkî’nin takipçileri, Jön Türkler’in devâmı olan Osmanlı Elitleri’ydi.
Yeni devlet “Ulusçuluk” üzerine binâ edildi…
Dili, sosyo-kültürel yapısı Türk, Türklerin olan, Türkçü bir devlet kuruldu.
Güç, iktidar ve parayı elinde tutanlar “Aslî unsur biziz” diyerek yeni devleti kendilerince dizayn ettiler…
Türkçülük herkese sonuna kadar dayatıldı…
Öyleki kurulan rejimin Türk olmayan yada Türkçülük’e engel görülen bütün unsurları açık-seçik, gizli-kapaklı düşman ilân edildi.
Ülkede bulunan herkes zaman zaman değişen ırkçı, faşist, hattâ şovenist olan milliyetçilik çemberinden geçirildi…
Farkında olmasalar dahi Anadolu’da yerleşik bütün Halklar bu sakat fikirle mâlül, milliyetçilik neredeyse herkesin genlerine kadar işlemiş durumda.
Maalesef insanların zihin kodlarına zerkedilen bu “habis ur” ölümcül kültür ve kültürel mâlûmat, gidilen her yere, her yapıya taşınıyor…
Ülkemizde “Menfî Milliyet” fikrinin ürünü Tehcirler, Menemenler, Dersimler, Şeyh Saîd Hadisesi, 6-7 Eylül Olayları yaşandı…
Ve bütün bunlar yeni versiyonları ile devâm ediyor.
Çorum, Maraş, Sivas, Roboski, Hendek olayları, Cemaâte yapılan soykırım hız kesmeden sürüp gidiyor.
Acizâne ceberrut rejim karşısında sıkıntı çeken grupları beş başlık altında topluyorum ;
– Kürtler
– Aleviler
– Azınlıklar
– Şuûrlu, Aydın Müslüman Türkler
– Elit, solcu Türkler
İşte tüm bu insanlar son üçyüz yıldır Anadolu Coğrafyası’nda devamlı dövülüyorlar…
Rejim, bâzen hepsini berâber döverken, bâzen birinin eliyle diğerlerini dövüyor ve bir araya gelmelerine aslâ müsâde etmiyor.
Devletin sopası sırtından eksik olmayan bu gruplar ise oturup konuşmak yerine birbirlerine karşı hırlıyor, gürlüyorlar…
Rejim yine, yeniden aralarındaki farklılıkları körükleyerek, anlaşmazlıkları köpürterek, kendi bekâsını ikâme ediyor.
Evet Muktedirler ayrılıklardan, farklılıklardan, düşmanlıklardan besleniyor…
Derinler kendileri için en önemli sorun olan “Bekâ” mes’elesini Anadolu Halkları’nın saadetlerini, geleceğini gasp ederek çözüyor.
Kürtler ;
Kökeni Sümerler’e kadar uzanan Kürtler Ortadoğu’nun yerleşik halkıdır…
Bizler hep Anadolu üzerinden konuşuyoruz halbuki Kürtler Türkiye, İran, Irak, Suriye, azda olsa Azerbaycan ve Ermenistan’da yaklaşık otuzbeş milyon nüfusa sahipler.
Hâlâ tam mânâsıyla “bizim toprağımız” diyebilecekleri bir alana, bir ülkeye sahip değiller.
Selçuklular ve Osmanlılar döneminde bir nevi özerk yönetimle “Kürdistan” olarak adlandırılan bölgelerinde rahatça hayatlarını idâme ettirdiler.
Kendi dil ve kültürleri olan, Selahaddin Eyyûbi gibi bir kahramanı İslâm tarihine kazandırmış dindar bir ırk.
Nedense Osmanlı’dan sonra yapılan anlaşma ve paylaşımlarda hep atlanmış, nazar-ı itibâre alınmamış mazlum bir toplum…
Evet, bana göre Ortadoğu’nun mazlum ve masum halkı.
Kürt sorunu mu ? Muktedirler sorunu mu ?
Bizler yine Anadolu’ya dönelim…
Özellikle son yüzyıl Kürtler’in katmerli çile ve ızdırap yılları olur…
Cumhuriyet Tarihi’nde onlarca defâ devletin karşısına alınmış ve devlet tarafından hırpalanmışlardır…
Rejim, yoktan yere uydurulan bir “Şeyh Sait İsyânı” ve sonrasında Dersim ile binlerce insanın hayâtını zehir eder, ve bu bir başlangıçtır…
Kürt dili, kıyafetleri, folkloru ve Kürtçe isimlerin kullanımı yasaklanır, Kürt yerleşim bölgeleri 1946’ya kadar sıkıyönetim altında kalır. “Kürtler”, “Kürdistan” veya “Kürtçe” kelimeleri Türk hükûmeti tarafından resmen yasaklanır.
Maâlesef Türkiye, rejimin hem kendi eliyle büyüttüğü hem de reddettiği bir Kürt Sorunu’na sahiptir, sorun olan taraf halk değil, devlettir.
Üstelik sadece Kürtler değil Zazalar, Süryâniler, Ezîdiler ve benzerleri de bu durumdan muzdariptir.
Neticede kimilerine göre bir tepki hareketi, kimilerine göre güdümlü bir kadro hareketi olan PKK ortaya çıkar.
1978 yılında, Lice’nin Fis köyünde Abdullah Öcalan ve arkadaşları tarafından kurulan PKK, önceleri Marksist-Leninist şimdilerde ise “Demokratik Konfederalizm” söylemi ile hareket eden silahlı mücâdeleyi benimsemiş bir örgüttür…
Artık Kürtler üzerine kurulmuş olan devlet baskısı PKK’nın saldırıları neticesinde artmakta, baskı arttıkça PKK daha çok eyleme girişmektedir, bu da daha fazla baskı getirmektedir, bir kısır döngü sürer gider…
Süreç boyunca her iki taraftan resmi rakamlara göre 40 binin üzerinde insan hayatını kaybeder.
1980 askeri darbesinin ardından Kürtçe resmi ve özel hayatta resmen yasaklanır. Kürtçe konuşan, yayın yapan veyâ şarkı söyleyen birçok kişi tutuklanır ve hapsedilir.
