O bir darbe çocuğu, darbeci evladı; darbe kokusunu en önce alıp durumdan vazife, vazifeden rant çıkarabilen bir uyanık.
Küçük çıkarlar peşinde ömrünü heba eden bir şark kurnazı olduğundan, ayağına gelen büyük fırsatları ıskalamış beceriksiz aynı zamanda. Kartvizitinde stratejist, akademisyen, siyasetçi yazıyor; ancak hepsinden birazcık olup hemen kâra geçme çabasından dolayı hiçbir zaman ‘tam’ olamadı. 27 Mayıs’ın kudretli isimlerinden Muzaffer Özdağ’ın oğlu Ümit Özdağ’dan söz ediyorum.
90’lı yılların sonunda ‘stratejist’ unvanını kullanan sayılı akademisyenlerdendi. ABD’den yeni dönmüş, ülkede ‘think tank’ (düşünce kuruluşu) bulunmayışının önemli bir eksiklik olduğunu anlatıyordu. Çıkardığı üç aylık Avrasya Dosyası isimli dergi bu konudaki eksikliğe dair farkındalık oluşmasına katkı sunuyordu. Fikirleri eleştiriye fazlasıyla açıktı ancak düşünce üretmesi ve kamuya açık şekilde ihtiyacı vurgulaması saygıyla karşılanıyordu. “Özdağ, şark kurnazlığı ve hızlı köşe dönücülük merakı yüzünden büyük fırsatlar kaçırdı” derken kastettiğim şeylerin başında bu geliyor. 28 Şubatçıların kudretli günlerinden yararlanmak için biat etmekte sakınca görmedi.
Özdağ, Avrasya Stratejik Araştırmalar Merkezi’ni (ASAM) askerlerin kanatları altında kurdu. Şantajla toplanan bütçeyle gerçek bir düşünce kuruluşu kurulabilirdi. Sadece Ülker Grubu’nun 5 milyon dolar ‘sponsorluk bedeli’ ödediği kulislerde konuşulmuştu. İlk düğme yanlış iliklendiği için arkası da ona göre geldi. Vesayetin kanatları altında doğan bir kurumdan düşünce değil ancak strateji diye paketlenmiş sloganlar sadır olurdu; nitekim öyle de oldu. Toplumun açtığı krediyi askere kapora yaparak çarçur etti.
Siyasete atılmak istediğinde de benzer yollara başvurdu. Askerlerin paraşütüyle emek ve çaba harcamadan MHP’nin başına inmek istedi. Eski Kara Kuvvetleri Komutanı Aytaç Yalman’la görüşmesi kamuoyuna sızdı. Recep Tayyip Erdoğan’ı şikayet etmesi yanında, onunla mücadelenin Devlet Bahçeli’yle olamayacağını anlattığı öne sürüldü. Açıkça icazet istediği yazıldı. Kurt siyasetçi Bahçeli dışarda daha fazla zarar vereceğini görerek partiye aldı hatta genel başkan yardımcılığı koltuğuna buyur etti. Ardından kıvrak bir çalımla Özdağ’ın milletvekili seçilmesini engelledi. İstanbul’da seçilemeyeceği sıradan aday gösterdi.
2011 seçimlerinde MHP’yi hedef alan gayri meşru ilişkileri deşifre edilen siyasiler furyasında bile Özdağ’a olan öfkesiyle hareket etti. Aday listelerinin birinci sıralarında yer alan isimleri adaylıktan istifaya zorladı. Sadece İstanbul’da eski il başkanı İhsan Barutçu istifa etmedi ve Meclis’e girdi. O istifa etseydi Özdağ seçilecekti. MHP gibi bir partide, hem de böyle bir konuda direnişin imkansızlığını bilenler, Barutçu’nun Bahçeli tarafından cesaretlendirildiğine inandı. Kısacası Özdağ’ın paraşütü açılmadı.


