[ENES CANSEVER-HAFTANIN YORUMU]
Çatık kaşlı hakim bundan tam 45 yıl öncesi Türkiye’sinde
Deniz Gezmiş’e “Neden gülüyorsun” der.Gezmiş’in cevabı kısadır:
“Duvarda hala adalet yazıyor da ona gülüyorum…”
Şimdi…
Sadece 45 yıl önceki değil, sonraki 45 yıl olan bugünün Türkiye’sinde
de duvarlarda adalet yazıyor, ve adalet arayan insanlar bu aldatmacayı
tebessümle tarihe not düşüyorlar. 6 Mayıs
1972’de idam edildiler, Deniz Gezmiş, Yusuf Aslan ve
Hüseyin İnan…
Bu üç genç adam 23-25 yaş aralığındaydılar. Ankara
Ulucanlar Cezaevinde gece 1-3 aralığında idam edildiler.Yarım
asır bu ölümlerinin ardından çok şey yazıldı ve çizildi. Kitaplar,
yazıldı. Şiirler bestelendi. Özgün müziklerle, yaşanan bu dram dile getirildi.Aradan yarım asır geçti, dünya değişti, başka
milletlerin evlatlarının hayatı daha kıymete bindi, daha değerli oldu. Ama
ülkemiz Türkiye’de hak, hukuk, siyaset ve ahlak adına insan hayatı hoyratca
bozuk para gibi harcanmaya devam ediliyor.Ama üzülmeyin, yollarımız köprülerimiz var. Deniz
altından geçen tünellerimiz var. Kim diyor medeniyet seviyesinde
diğer ülkelerden geri olduğumuzu…
Yollar köprüler barajlar eğer varsa tek başına bir şey ifade
etmez ki, eğer hak hukuk adalet yok ise…
Milletin parasıyla yapılan yolu köprüyü millete karşı
‘yapıyoruz ya işte medeni ülkeler düzeyi’ diyorlar ve fakat adaletten,
hukuktan, şefkatten, insanı insan yapan, toplumu toplum yapan değerlerden hiç söz etmiyorlar.Belki de söz edemiyorlar, çünkü bu
değerlerin hepsini yol, köprü, gökdelen inşaatlarının temellerine gömdüler. Bunları yapmak için bizi biz yapan bütün değerlerimizi
sıfırladılar.Güzelim ülkemde, hala günlük politikalar ve popülist
ahlaksızlıklar uğruna niye nice canlar nice değerler bir hiç uğruna feda
ediliyor? Suçlu-masum ayrılmadan belli kesimler rendeleniyor,
giyotinden geçiriliyor…
için alkış tutuyordu siyaset mekanizması. AP grubundan
“3’e 3” sesleri yükseliyordu. Dönemin AP grubu iki
elleri havada bu alçakça idam kararlarını onaylıyordu, bugün de aynı
anlayışla meydanlarda ve değişik platformlarda; ‘idam… idam… idam…’ naraları atılıyor.
haysiyetine yakışmayan işkenceler yapılıyordu, bugün benzer hukuksuzluklarla,
cezaevlerine atılanlar, kadın, kız, gelin, genç yaşlı demeden devletin
zindanlarında akla hayale gelmedik muamelelerle inim inim inliyorlar.
düzenlenirken, TBMM’de tartışmalı oylamalar yapılırken Deniz Gezmiş ve
arkadaşları hücresinde, edebi eserler ve ekonomi politik konulu kitaplar
okuyordu.
Türkiye’de geri getirilmek istenen idama karşı kampanyalar yürütürken, aleyhte
açıklamalar birbirini takip ederken, Silivri Cezaevinde zulüm gören Ali Bulaç’lar, ‘beni
ekmeksiz bırakan ama kitapsız bırakmayın’ diye feryat ediyorlar, birbirini
ağırlayan sağırlar ve körler, nede duvardaki kör-topal adalet bu
feryadı duymuyor, kitap okuma hakkını gaspediyor.









