Levent Gültekin’den, gündemle ilgili çarpıcı yazı.
Doğum sancısı mı,
ölüm sancısı mı?
LEVENT GÜLTEKİN-Dikan.com
Meclis’in devre dışı bırakılması, Anayasa’nın askıya alınması, bütün dünyaya ayar verme üzerine kurulu dış politika, el konulan medya organları, hapse atılan aydınlar, yazarlar, gazeteciler, seçilmişler…
İçeride ve dışarıda sürdürülen büyük bir kavga var.
Kimilerine göre bu tablo ülkenin ölüm sancısı.
Böyle düşünenlerin arasında her ne kadar farklı nedenlerle seslerini çıkaramasalar da kuşkusuz bir kısım AK Partililer de var.
Diğer taraftan bir kesim var ki tüm bu kavgaları, yaşananları güçlü bir Türkiye’nin doğum sancısı olarak görüyor.
Muhalifler susturulunca her şeyin yerli yerine oturacağını sanıyorlar.
Hemen her yazımda bu gidişatın felaket, yıkım, yani çekilen sancının ölüm sancısı olduğuna bir şekilde vurgu yapıyorum.
Müsaade ederseniz bugün, niçin doğum değil, ölüm sancısı olduğunu bir kez daha tane tane anlatmak istiyorum.
Tüm bu kavgalardan, çatışmalardan sonra ortaya güçlü bir Türkiye çıkacağını sanan, düşünen sevgili kardeşim:
Her ülkede farklı düşünen; farklı inançtan, mezhepten, ideolojiden, etnisiteden insanlar yaşıyor.
Gelişmiş toplumlar, bir arada yaşamanın formülünü bulmuşlar. Bu formülü de güçlü bir anayasa ve bağımsız bir yargı ile teminat altına almışlar.
Çünkü herkesin fikriyle katkı sunduğu değil de “bir kimsenin”üstünlük kurmaya çalıştığı ülkelerde kaos, çatışma, insanların enerjisini yok eden kavgalar bitmiyor.
Bitmiyor. Çünkü kimse kimseye boyun eğmez. Kimse kimsenin yaşam tarzını dayatmayla kabul etmez. Bu tür kavgalar ilelebet sürer gider.
İnsanlar baskıyla, o baskının neden olduğu korkuyla belki bir süre sinerler ama teslim olmazlar. Huzursuz olurlar. Tatsız olurlar. Ülkeyle duygusal bağları zayıflar. Öğretmendir, doktordur, mühendistir. Kendini bu ülkede değersiz hissettikleri için verimli çalışmazlar. Üretemezler. Çok güzel hastaneler yaparsın ama içinde canla, başla çalışacak doktor bulamazsın.
Çok güzel okullar yaparsın ama çocuklarını teslim edecek canla başla çalışan öğretmenler bulamazsın.
Üstelik bu kötü senaryo işlerin “iyi gitmesi” sonucu olur.
Çünkü daha da kötüsü olabilir.
Baskı, korku, tehdit bir süre sonra bir kıvılcımla Allah muhafaza patlamaya yani iç savaşa kadar gider. İş savaşın kazananı yoktur. İç savaştan sonra geriye yıkılmış bir ülke kalır.
“Herkesi hapse tıkacağız, herkesi sindireceğiz, herkese bizim doğrularımızı kabul ettireceğiz sonra ortalık güllük gülistanlık olacak” diye düşünüyorsan gerçekten yanılıyorsun.
Çünkü bu yolla meselelerini çözmüş, buradan refaha, huzura kavuşmuş tek bir ülke gösteremezsin.
Bak sevgili kardeşim:
Sen de duyuyorsun, okuyorsun. Eğitimli, genç insanlar, imkan bulan herkes bu ülkede bir gelecek göremedikleri için Türkiye’den göç ediyorlar.
Oturma izni veren ülkelerin bürolarının önünde uzun kuyruklar var.
Yani korkunç bir beyin göçü yaşıyoruz.
Bu yetmezmiş gibi akademide, medyada, eğitimde… her alanda, yetişmiş insanlar bir bir harcanıyor. Hapse atılıyor.
En değerli, en kıymetli, en üretken, en verimli evlatlarını kaybetmiş bir ülke iyi bir yere nasıl varabilir ki? Biraz düşün bu göçlerden sonra elde ne kalacak ve burası nasıl bir ülke olacak?
Diğer yandan düşünce özgürlüğü yani herkesin istediğini rahatça söylemesi bir ülkeye canlılık katar.
Özgür ortamlarda farklı düşünceler, farklı fikirler ortaya çıkar.









