Muhabbetullah, Allah’ın kalpte oluşturduğu ilâhî bir nurdur. Kalbin, Mahbûb-u Hakîki’yle münâsebetidir. Muhabbetullah, mü’minlerin kalblerine akan mânevî bir zevk ve vâridât-ı ilâhîdir. Bu muhabbet ile insan ruhu, kederlerden ve hüzünlerden kurtulur.
Cenâb-ı Hak, insan kalbine -belli ölçüde diğer mahlûkâta da- bir muhabbet kabiliyeti koymuştur. Ne var ki, insana lütfedilen bu sevgi kabiliyeti, her şeyden evvel Allah’ı sevmek içindir.
İnsanlar iki şeyden dolayı sevilirler. İnsan birisini ya menfaat için ya da Allah için sever. Yâni; insan kendi menfaati, çıkarı, şan ve şöhreti için sever. Veyâhut; ondaki kemâlâttan, irfan ve fazîletinden, olgunluk ve güzel ahlâkından, insanca muâmelesinden dolayı sever.
Bir müslüman; peygamberleri, evliyâ ve kâmil mü’minleri, kendini Allah’a adamış, her şeyini Cenâb-ı Hakk’ın rızâsına bağlayan muhabbete lâyık büyük zâtları, anne-baba, evlat ve dâvâ arkadaşlarını ve bütün insanları bundan dolayı sever.
Allahü Teâla hazretleri Kur’ân’ı Mû’cizü’l Beyân da, insanların dünyevî-uhrevî bütün hayatlarına, birbirlerine karşı olan muâmelelerine, yiyip içmeden ticâretlerine ve konuşmalarına kadar, aynı zamanda fikir ve his âlemlerine, akıl, irâde ve hayallerine kadar belli ölçüler koymuştur.
Mü’minde, Allah korkusunun ölçüsü takvâdır. Sevginin alâmeti ise, Allah’ın emir ve yasaklarına saygılı olmasıdır. Aynı zamanda, hesap vereceği güne inanarak hayâtını tanzim etmesi ve gıybetten, yalandan; yılan ve akrepten kaçar gibi sakınmasıdır.
Râbiatü’l-Adeviyye’nin; “Allah’a isyan edip durduğun halde O’nun muhabbetinden dem vuruyorsun.. kasem ederim bu anlaşılır gibi değil! Eğer muhabbetinde sâdık olsaydın O’na itâat ederdin; çünkü seven sevdiğine itâat eder.” (el-Beyhâki) sözleri, bu mülâhazayı ifâde etme bakımından oldukça ehemmiyetlidir.
“Gerçek muhabbet; insanın, bütün benliğiyle Sevgili’ye yönelip O’nunla olması, O’nu duyması ve topyekün başka arzulardan, başka isteklerden sıyrılabilmesiyle tahakkuk eder ki, böyle bir mazhariyete ermiş babayiğidin kalbi, her an Sevgili’ye âit ayrı bir mülâhaza ile atar.. hayâli, her zaman O’nun büyülü ikliminde dolaşır.. duyguları, her lâhza O’ndan, başka başka mesajlar alır.. irâdesi, bu mesajlarla kanatlanır ve gönlü sürekli vuslat mesîrelerinde seyahat eder.” (KZT)
İnsan olarak bizlere düşen vazîfe , bizi yaratan, yaşatan, sevgi, şefkat ve merhameti sonsuz olan Allah’ı, şartsız olarak sevmektir. Yine bizler, vahiyle müeyyed, hayatında hiç yanılmayan ve kıyâmete kadar ümmetini de yanıltmayan insanlığın iftihar tablosu Efendimiz’i (aleyhissalâtü vesselam) de, O’nun kulu ve Resûlü olarak severiz.
