Bu satırların yazarı, yaklaşık 15 yıl Diyanet İşleri bünyesinde imamlık, vaizlik ve müftü
vekilliği yaptı. Görevim esnasında beni manen yaralayan nice hadiselerle
karşılaştım. Diyanetin nasıl bir kurum olduğunu ve nasıl işlediğini az çok
bilirim. Son demecinizde siyasilerden aldığınız emir gereği; Hizmet Hareketini
İslamiyet, Hristiyanlık, Yahudilik ve Budizm’den çıkmış, İslam dışı mistik bir
hareket olarak ifade etmişsiniz. Hâlbuki daha üç yıl öncesine kadar övgüler
yağdırıyordunuz. Siz; Ankara’nın bir mahallesinden bir başka mahallesine bir
imamı adeta zorla gönderdiğinizi Hizmetteki arkadaşların ise, dünyanın değişik
ülkelerine hicretini övgü ile Afrika’daki bir okulu ziyaretiniz esnasında
söylemiştiniz. Hatta Hocaefendiye’de övgüler yağdıran bir kitabınızı imzalayıp
göndermiştiniz de…
Şu an gasp edilmiş Istanbul’daki akademiyi ziyaretinizde burada yapılan Arapça,
tefsir, hadis, fıkıh, kelam, siyer dersleri ve oradaki İslami atmosferi görünce
sevinmiş; hizmet gönüllerinin İslami eğitim metoduna hayran kalarak, onları
Diyanet personeline bunu anlatmaları için davet etmiştiniz. Fakat arkadaşlar
başkalarının haset damarı kabarır diye tevazu göstererek gelmemişler(di).
Sayın Başkan!
Hocaefendi bu güne kadar hiç bir zaman “ben alimim” demedi. Kendisine hep
“kıtmır” dedi. Hizmet gönüllerinin yaptıklarının kendisine mal edilmesinden
tiksinti duyar ve bir nevi zulüm olarak görür. Ve hep kendisini onlar içinde
bir fert olarak telakki etti. Ne alkış kabul etti, ne de acemler gibi
kendisi için ayağa kalkılmasını istedi. Ayağına kadar gelen nice siyasi
payeleri ve milletvekili olma gibi teklifleri defalarca reddetti. Edirne’de
iken iki yarım yıl caminin penceresinde yaşadı. Mal varlığı iki battaniye, bir
tabak, bir çatal, kaşık ve de bir bardaktı. Dünya’da dikili bir ağacı olmadı.
Abdest aldığı caminin su parasını verdi. İzmir’de üç küsür sene 3-4
metrekarelik tahta kulübesinde yaşamayı, sarayda yaşamaya tercih etti. Ehli
dünya, onu 1980 ihtilalinden sonra şakîler gibi ararken, çok defa aç kaldı ama
kimseye minnet etmedi. Hizmetin müesseselerinde kaldığı vakıf malı olduğu
gerekçesiyle daima kirasını verdi. ‘Allah, Peygamber, milletim’ dedi ağladı,
Ümmet-i Muhammed deyip gece gündüz inledi. Hz Peygamber “Allah korkusundan
insanın gözünden bir damla yaş çıksa o göze cehennem haram olur” buyurur. O ise
yaklaşık 65 yıldır ağlıyor. İki çocuğun eğitim almasını, kendi sağlığına dahi
tercih ederek, ilaç parasını bile bu yolda harcadığının şahidiyim. Hayatı ve
faaliyetleri, ehlisünnet çizgisinde devam etti. Öğrenciler için ev yurt
açtığında bugün yurt ve yuvanın önemini kavramaya başlayanlar ve açmaya
çalışanlar, o zaman şiddetle karşı çıktı. Özel okul açınca neden İmam Hatip
veya Kur’an kursu değil diye hakeza itham ettiler. Anadolu insanın üniversiteye
gitmesi için dershaneler açtı. Sonra bütün cemaatler guruplar bunun faydasını
gördü ve yapmaya başladı.
Gayri Müslimler ile diyalog dedi. Bu yol ile kendimizi onlara anlatırız dedi…
Önce karşı çıktılar. On yıl sonra, Diyanet aynı yolda icraatlar yapmaya
başladı. Hizmet Hareketi vesilesiyle, Türkiye ve Avustralya başta olmak üzere
iftar geleneği başladı. Şükürler olsun, bugün artık Türkiye ve yurtdışında,
inanan inanmayan, cemaat, cemiyet tüm guruplar hatta gayri Müslimler dahi iftar
veriyor.

