Sen hiç şüphesiz zayıf, hafif akıllı, işin sonunu düşünemez bir adamsın! Ey Yezid! Senin Hüseyin’i ve Abdülmuttalib oğullarını… kanlara bulanmış, çırılçıplak, kefensiz bir halde meydanda bıraktığını; Parçalanan cesetlerini kurtların dişlerine takip oraya buraya gezdirdiklerini, unuttuğumu mu sanıyorsun?
Hz. Hüseyin’in Kerbela’da şehit edilmesinin ardından Abdullah bin Zübeyr Mekke’de halifeliğini ilan etmiş ve halktan biat almaya başlamıştı.Bu çerçevede Abdullah bin Abbas’tan da biat istedi, ancak red cevabı aldı. Yezid, Abdullah bin Abbas’ın İbni Zübeyr’i reddettiğini öğrenince, kendisine biat etmesi için mektup yazdı.Abdullah bin Abbas, Yezid’in biata davet mektubunu, tarihe geçen aşağıdaki mektupla reddeti.
“Yezid bin Muaviye’ye!
İmdi, İbn Zübeyr’in beni kendisine biata davet ettiğini ve benim de kendisine biat etmekten kaçındığıma değinen mektubun bana erişti.
Evet! O mesele, işittiğin gibi olmuştur.
Fakat ben seni ne överim, ne de senin dostluğunu, sevgini isterim!
Bana diyorsun ki; sen dostluğumda herkesle bir değilsin.
Andolsun ki; senin elinde bulundurduğun haklarımızdan ancak pek azı bize verilmiştir.
Sen onlardan pek çoğunu bizden esirgedin ve yanında tuttun!
Halkı sana biata teşvik etmemi ve İbn Zübeyr’e biattan alıkoymamı istiyorsun.
Hayır! Sana ne iyilik, ne de seni sevindirmek var!
Çünkü, sen Hüseyin’i ince taşlı, milli yerine indirip şehit ettin.
Bu, sırf senin keyfi arzu ve görüşünün neticesi idi.
Sen hiç şüphesiz zayıf, hafif akıllı, işin sonunu düşünemez bir adamsın!
Sen,n Hüseyin’i ve Abdülmuttalib oğullarının karanlıkları aydınlatan yiğitlerini çölde leşkerinle vurup yerlere serdiğini; topraklara, kanlara bulanmış, çırılçıplak, kefensiz meydanda bıraktığını; rüzgarların onların üzerlerine toprak savurduğunu; parçalanan cesetlerini, kurtların dişlerine takıp oraya buraya gezdirdiklerini, sırtlanların da o cesetleri kurtlardan yağmalayıp inlerine kaldırdıklarını; nihayet, kanlarına girmeye katılmayan kavimlerden Allah’ın takdir ve nasip ettiği kimseler tarafından geceleyin kefenlenerek gömülmüş olduklarını unuttuğumu mu sanıyorsun?
Benim unutamayacağım, senin de unutmaman gereken şeylerden birisi de; Zinakar oğlu zinakar (*), merhamet duygusundan mahrum ve uzak, baba ve ana yönünden bir soysuzun oğlunu onların üzerine musallat etmendir ki, onun babası senin babana kardeş olduğunu iddia etmiş, baban da dünya ve ahirette, sağlığında ve ölümünden sonra kendisi için ar ve ayıptan, utanmaklık ve horluktan, yüzkarasından başka birşey olmayan bir işi tutmuş, onu soyuna katmıştır!
Peygamber Aleyhisselam ‘Çocuk doğduğu döşeğe düşer’ buyurduğu halde, baban onu temiz, pak bir çocuğu nesebine katar gibi katmış, bilmeyerek sünneti öldürmüş, kasden bir bid’atı ihya ve ihdas etmiştir.
Unutmadığım ve unutamayacağım şeylerden birisi de; Hüseyin bin Ali’yi Resulullah’ın haremi olan Medine’den Allah’ın haremi olan Mekke’ye gitmeye mecbur etmen ve hile ile adamlar gönderip onu yok etmek için kandırman, Allah’ın haremi olan Mekke’den yola çıkarıp Kufe yolunu tutturmandır.
O, Mekke’den çekine çekine ve etrafına bakına bakına çıkmıştı.
O, evvel ve âhir, Mekkelilere karşı, Mekkelilerin en şereflisi idi. Eğer o Mekke ve Medine’de oturmak istese ve buralarda çarpışmayı helal saysaydı, Mekkeli ve Medinelilerin kendisine en çok itaat edeceği, boyun eğeceği biricik kişi idi. Fakat, o Allah’ın ve Resulünün haram kıldıklarını helalleştirmek istemedi.
Bundan daha ağırı; senin Harem’de çarıpşmak için hile ile adalar göndermendir. İbn Zübeyr böyle ağır bir günah işlemiş midir? O nerede, ne zaman Beyt-i Haram’a karşı haksızlık etmiş; mütereddidin, koşanın önünü kesmiştir?
Halbuki sen böyle misin? Sanırım, hayır! Şüphesiz olarak bilirim ki; sen bu hususta harıma helalleştirmek ister, onları bile bile değiştirirsin.
Kadınlar gibi yemin edersin! Çalgı çalarsın! Irak’a giden, senin görüşünün kötülüğünü görür ve seni görmek istemez!
‘Allah’ın emri, behemehal yerini bulan bir kaderdir.’ (Ahzab: 38)
Sonra, sen ki, Hüseyin’e karşı adamlar çıkarmasını Mercâne’nin oğluna yazdın ve onu varacağı yere götürmesini ve işi uzatmayı bırakmayı; onu ve Abdulmuttalib oğullarından günah kirlerin Allah’ın gidermiş ve kendilerini hususi bir temizlikle temizlemiş olduğu Resulullah’ın Ehl-i Beyti’ni şehit edinceye kadar üzerlerine düşmelerini emrettin!








