Amasya güzeldir, türlü türlü tekkeler, türlü türlü hanelerle Hakk’a, hakikate, dine, diyanete hizmet etmiştir…
Mesela yol ortasında kalmış, tek başına yatan Dersi Tamam Hazretleri’ni unutamam, bu isim çok hoşuma gider…
Çünkü hayat boyu onca uğraştım bir türlü dersimi tamamlayamadım…
Amasya’da kaldığım zamanlarda büromuz ise İğneci Baba türbesinin hemen karşısındaydı…
Türbe bir apartmanın altında kalmış, düz ayak, girişte bir odayı ayırmışlar, mescit yapmışlar, sanduka hemen girişte duruyor…
Ara ara orada vakit namazlarını kılardım…
Meşhur iğneci Baba kıssası şudur ki;
Halvet ehli olan çoban kardeş, şehirdeki Celvet ehli olan kunduracı İğneci Baba’yı ziyarete gelir…
Elinde koyunlardan sağdığı süt yahut dağdan getirdiği buz dolu mendili vardır…
Keramet bu ya uzun yol, sıcak havaya rağmen bir damla sıvı mendilden aşağı sızmamıştır.
Çoban kardeşi İğneci Baba’nın dükkanına girer duvara mendili asar, kerameti ortadadır.
O sırada bir kadın ayak ölçüsünü aldırmak üzere dükkana girer, ayağını uzatırken topukları, bilekleri görünür…
Çoban kardeşin nâhak nazarı karşısında mendilden süt ya da buz şıpır şıpır damlamaya başlar, kerametin esamesi kalmaz…
İğneci Baba kardeşine nazikçe “esas hizmet dağda halvetle değil insanlar içinde celvetle yapılabilir, keramet budur” der…
Evet sosyal hayatta hem nefis mucadelesi, hem hizmet gerçekten zordur…
Üstad Bediüzzaman da şahsi kemalâtına ağırlık vermek için Erek Dağı’na, bir nevi halvete çekilir fakat kader müsaade etmez ve sürgün ile celvete mecbur edilir…
Kendisine sürgün ile zorla celvet içerisinde halvet yaşatılır…
Elhamdülillah kader Üstad Bediüzzaman’ı istediği noktaya cebren getirmiştir…
Aslında bugünlerde celvet içerisinde halvet yaşayan bir diğer insan ise Hocaefendi’dir…
Hocaefendi insanlar içerisinde olma, hizmet gereğinden ötürü yalnızlığı, halveti, insanlardan uzak kalmayı esas alan Halvetilik yerine bizim yolumuzun Celvetilik olduğunu ifade eder…
İnsanlar içerisinde insanlardan bir insan olup, nefisle mücadeleye girişme ve insanlar içinde insanlığa hizmet etme, yolumuz budur…
Sevgili okurlar aslında Ramazan ayı boyunca yayınlanacak olan bir diziyi TRT’de gördüm ve hoşuma gitti, onun için bu makaleyi sizlerle paylaşma gereği duydum…
Dizinin adı Aziz Mahmud Hüdayi: Aşkın Yolculuğu, Bursa’da yaşamış olan Üftade Hazretleri ile talebesi Aziz Mahmut Hüdayi Hazretleri’nin hayatından kesitler sunuyor, izlemenizi tavsiye ederim…
Aziz Mahmut Hüdayi Celvetilik’in kurucusu sayılıyor…
Halvetilik ve Celvetilik yukarıdaki sebeplerden ötürü geçmişten beri ilgimi çekiyordu…
Biraz irdeledim ve okuduklarımın bir kısmını malumatınız olmalı düşüncesiyle sizlerle paylaşmak istiyorum;
Tasavvufta ilk dönemlerde bir meşrep ve makam adı olan halvet ve celvet, daha sonra birer tarikat adı olarak kullanılmaya başlanmış.
Halvetilik;
Cehri zikir adı verilen ve ilahi isimlerin yüksek sesle tekrar edilmesi anlamına gelen zikir yöntemini kullanan bir tarîkattır.
Tarikat 14. yüzyılda yaşamış olan Ömer el-Halvetî’ye nisbet edilir.
Pîr Ömer Halvetî’nin bir ağaç kovuğunda uzun süre “halvet” çıkarması ve ardından gelen müridlerin de tenhada kalmayı tercih etmeleri üzerine tarikat bu isimle anılmaya başlamış.
Halvet gönlünden Allah’tan gayrısını uzaklaştırmak ya da Allah’tan gayrısından uzaklaşarak Allah’a yaklaşmak üzere yalnız kalmak anlamında kullanılıyor.
Halvetilik’nin en yaygın kolu Şâbânîlik koludur ki, Kastamonu Taşköprü doğumlu Şeyh Şâban-ı Veli hazretleri Halvetî-Şâbânî yolunun pîridir…
