Sarhoşa sormuşlar.
Neden içiyorsun? Dertlerimi unutmak için içiyorum demiş. Fakat sarhoşluk geçince
dertlerim katlanıyor demiş. İçki sarhoşlugu olduğu gibi haset sarhoşluğu da
var. Geçenlerde hanımefendinin biri eşimi telefonda ağlayarak arıyor. Ehli
hasedin televizyonlarında çıkan yalanı gerçek zannetmiş. Haberde Hocaefendi’nin
kaldığı bina yanmış kül olmuş. Hocaefendi ve arkadaşları yanıp ölmüşler. Geçen hafta da Hocaefendi Kanada’ya kaçtı
diye yalanlarına bir büyük yalan daha eklediler. Her ay böyle yalan haber yapıp
bir kaç saat haset sarhoşluğu yaşıyorlar. Sonra yalancı oldukları ortaya
çıkınca dertleri katlanıyor. Bu konuda ehli haset, ehli küfrü dahi yüz kat
geride bıraktı. Evet dünyada dahi vicdanen cehennemi bir azap çekiyorlar. Çünkü
haset, en çok haside zarar verir.
Zannediyorlarki
Hocaefendi vefat ederse bu iş bitecek. Ey haset sarhoşları, Hz. Peygamber dahi
vefat edince bu dava bitmemiş. İslam davası kişilerle kaim değil ki bu dava
bitsin. Bediüzzaman vefat edince davası bitti mi? Daha da büyüdü. Allah Hocaefendiye
uzun ömürler versin. Her fani gibi Allah’ın taktir ettiği vakitte o da ebedi
aleme göçecek. Fakat Hizmeti İmaniyye ve Kur’aniyye Allah’ın inayet ve keremi
ile daha da büyüyecek. Bu yapılan zulüm ile Hizmeti İmaniyye ve Kur’aniyye ve prensipleri
Allah’ın inayet ve keremi ile gelecekte dünya da çağlayanlar gibi olacak. Tarihte
bunun onlarca misali var. İmam Azam’a yapılmadık zulüm kalmadı. Bir rivayete göre
hapishanede şehit edildi. Davası bitti mi? Bugün alemi İslamın yarısından
fazlası onun fıkhi prensipleri ile amel ediyor. O zamanda kalemini para ile
satan bazı alimlerin ise bugün adı dahi bilinmiyor.
Gazetecilerin
‘kalemimiz namusumuzdur” diye çok önemli bir prensibi vardır. Boston Globe gazetesinin
köşe yazarı 2002 yılında, çalıştığım hastahanede benimle röportaj yapmaya
gelmişti. Akşam yemeği vakti olduğu için kendisine kantinden yemek almak
istedim. Fakat parasını bana verdirtmedi. Gazeteciliğin ahlaki prensiplerini
ciğneyemem dedi. Ehli hasedin gazetecileri bu gayri müslim gazetecinin onda
biri kadar gazeteciliğin bu ahlaki prensiplerine keşke bağlı olsalardı. Gün
gelecek bu dünyada olmasa bile ahirette
yedikleri haramın, attıkları iftiraların hesabını Allah’a verecekler.
Kalemlerinden akıttıkları zift, eğer Allah afetmezse, cehennemde kendileri için
katran olacak.

