MİM KEMAL
Mevsim yine değişti ,Kış ,ilkbahar , yaz derken bitkiler ve hayvanlar için hazan mevsimindeyiz artık, insanlar için de hüzün mevsiminde.
Mevsimler değişiyor, ama yüreklerimizin içinde sakladığımız hırslarımız pek değişmiyor ne yazık ki.Değiştiriyorum dedikçede çok kuvvetli bir şekilde kucaklıyoruz.Adeta benliğimizide işin içine katarak yapıyoruz bunu.Kim değişmek istiyor diye sormak zor geldiği gibi Onların kendilerini ifade etmelerinede izin vermiyoruz.Her seferinde yaptıkları girişimleri keskin bir kılınçın vereceği bir darbeyle kestirip atıyoruz.
Zaman yolculuğunun içinden kendimize soracağımız bir sorunun varlığını da algılayamıyormuyuz.Ben niye bu kadar Katı, acımasız, incitici yüreğe sahibim ve bu yetmiyormuş gibi benimle birlikte aynı tarzdaki yüreğe sahip olan insanları sırtımda taşıyorum.Benim için ağır olan böyle bir şey karşısında onu benliğimle mücadele edip yenmen gerekirken ,benim gibi hareket eden beni taklit eden yürekleri yanımızda taşımak zorunda kalıyoruz.
Sen peki içinde Ezebildiğini ez, dövebildiğini döv mantığınımı hayata hâkim kıldın.
Keşke değişebilsek diyorum, bu nun için gayret gösterebilmeyi başarabilseydik.Acıımasız olmak nasıl bir lezzetin tarifidirki hep yan yana birlikte hareket ediyoruz. bu “güçlü olmak haklı olmaktır” mantığını demokrasi adına yenebilmeyi yenebilseydik.Farklılıklarımızı ,kültürlerimizi,insanlarımızı,renklerimizi,kanaat önderlerimizi ,ırklarımızı,dillerimizi içimizde sindirip demokrasinin renkliliği içinde çatışma odağı değil de, zenginlik olarak algılayabilsek bayram gibi kutlayabilseydik.
Belki o zaman fark ederdik, aramızdaki “fark”ların aslında “renkler”imiz olduğunu,bu renkler cümbüşü içersinde vatan için çanakkalede, sarıkamışta,trablusgarbda ve balkanlarda beraber savaşıp beraber şehit düştüğümüzü,
Farklarımızın, “Ne kadar fark, o kadar renk” anlamı içerdiğini anlayabilseydik.
Ve ruhumuzu zenginleştirdiğini huzura kavuşturduğunu hissedebilseydik.
Ne Yazık ki ömrümüz tükendi dün bitti .Bugün de elimize yüzümüze bulaştırdığımız anlar.Hayatımızın bir parçasını tedavi ettirmek zorunda olduğumuzu hissediyoruz .Bunada çok ihtiyacımızın olduğunu biliyoruz.Cinnet geçirmek,ruhumuzu hasta yapmak anlık bir zaman dilimi içersinde duruyor.Gariptir ki, telaşımız çok fazla pişmanlığımızda yok denecek kadar az.Biz hep dünü bugünü yaşarken yarınıda bekleyip duruyoruz.Başkalarının yaşayıp yaşamadıklarınada hiç dikkat etmiyoruz.Ama onlar bugünü hiç yaşayamadı.
Ne yarın, ne de dünü
Yaşamayacakları gibi.Seslerini duyurmaları için ne yapmaları gerekiyor.Çaresizlik içimize bir kor gibi bir düşerse işde o zaman her şeyin bittiği zamandır.Anadolunun içinden böyle durumlarda çaresizliği ortadan kaldıracak ve dikkatleri bir yöne çekecek insanlarımız mutlaka olmuştur ve olacaktır.Rus koşunları karşısında Nene hatunlar nasıl ortaya çıkıyorsa bugün demokrasi ,kardeşlik ve barış adına Leyla Güven gibi insanlarımız temsil makamlarını konuşturarak demokrasinin yerleşmesi adına ortaya çıkmaktadırlar.

