ENES CANSEVER-HAFTANIN YORUMU
Avustralya’da hayat adeta yürüyen merdiven gibi… Sürekli merdivenin aktığı
yöne doğru yürümek zorundasın.
Geriye
dönüş yok.
İşi ve
aşı olan da olmayan da, hayatın hızlı akışı içinde bir koşuşturmada ve öylece
yol alıyor.
Diğer bir ifadeyle, adeta iki
tekerlekli bisiklet gibi…
Durduğun an, devrilirsin, kontrolü sağlamaz, destek vermezsen tepe taklak
olursun.
İstisnasız; bu
tablo, hem patron hem de çalışan için böyle.
Öyle ki, bazen iş ile hayat arasında denge sağlanamıyor.
Kıta Ülkesin ’in bu halinden dolayı, mal ile can arasındaki
denge(sizlik) zaman zaman ayarlanamaya biliniyor.
İki durum, genelde iç içe geçiyor.
Bilhassa Avustralya’ya gelen ilk jenerasyon, çok daha büyük
acılarla karşılamış, aile hayatları onarılmaz ağır faturalarla sonuçlanmış.
Evlatlarını ya eve hapsederek, yalnız bırakarak ya da ihmal
ederek, yine evlatları için gece gündüz çalışmışlar…
Mesela, evlatlarını okutamamışlar…
Pek çok kötü alışkanlıklara maruz kalmış bazı çocuklar…
Yani, mal da mülk de edinmişler ama evlat aile darmadağın
olmuş…
Dünküler iş aş peşinde aileye para kazandırmak için vakit
ayıramamış, bugünküler ise kazancının yoğun trafiğinden dolayı yeterli düzeyde zaman ayıramıyor.
Kimi ülkelerde, çalışmak için yaşanılır, kimi yerlerde ise
yaşamak için çalışılır.
Avustralya bu tanımlardan ikincisine uyuyor galiba…
Bazı insanlar bu hengame içinde, kimisi malını canına, kimisi de canını
malına feda ediyor, maalesef…
Meselenin tam bu noktasında, her işletmeci veya çalışanın
kulağına küpe olması gereken bir tavsiyeyi sizlerle paylaşmak istiyorum: Menfur
bir saldırı sonucu yaşamını yitiren, ünlü iş adamı ve Alarko Holding’in sahibi
Üzeyir Garih’in, iş dünyasına yönelik lastik/cam top konusundaki
öğüdünü bir televizyon programında kendisinden dinlemiştim.
Şöyle diyordu Garih: “Hayat, havaya attığımız beş topla
oynanan bir oyundur. Bu toplardan sadece bir tanesi lastiktir, diğer toplar ise
camdandır.
Bu beş top; “işimizi”, “ailemizi”, “sağlığımızı”,
“dostlarımızı” ve “benliğimizi” temsil eder.
Bu beş top içinde bir tek işimiz yani sektörümüz lastik topu
gibidir.
Onu düşürürsek, zıplatabiliriz…
Ancak diğer dört top camdan yapıldığından, düşerse
kırılırlar, dağılır ve yerlerine, konulamazlar.
Bunu fark etmeli ve hayatımızı bu dengeye göre
kurmalıyız.
Oysa hepimiz
o lastik topu
tutabilme uğruna, diğerlerini kırıp dökeriz…
Dostlarınızı çantada keklik sanmayın.
Sıkıca sarılın onlara, tıpkı hayata sarıldığınız gibi…
Çünkü onlarsız hayat anlamsızdır.
Hayatı çok hızlı koşmayın…
Nereden geldiğinizi ve nereye gittiğinizi unutmayın…
Hayatın bir yarış değil, her saniyesinin tadı çıkarılması
gereken güzel bir yolculuk olduğunu aklınızdan çıkarmayın.”
Garih’in resmettiği, günümüzde Avustralya’da toplumumuzun
hayatına dair bir özet sanki.
BALIKÇI’NIN İBRETLİK HİKÂYESİ…
Yazımı bir balıkçı ile kallavi! bir işadamı arasındaki diyalogla sürdürelim..
Zengin bir iş adamı, iş seyahati
sırasında Meksika’nın küçük bir kıyı kasabasına uğramış.
Limanda gezerken, bakmış ağzına
kadar balık dolu bir tekne ve içinde keyifli bir balıkçı:









