“Elli yaş, hayatla yeniden yüzleşmek için erken mi ?
Geç mi ?
Bilmiyorum…”
Tam tamına beş yıl evvel bu cümlelerle yeni hayata merhaba demiş, Amerika’ya gelişimin hemen ardından hissiyatımı kağıda dökmūşūm…
Önümüzdeki günler ne getirecek ? yahut ne götürecek ?
Endişesiyle bir bilinmeyene doğru adım atarken “mülteci” olarak yaşamanın zorluklarını bilemediğimden üzülmüş derdimi sizlerle paylaşmaya gayret etmişim…
Kocaman beş yıl sel olmuş akmış, yel olmuş uçmuş, evet hızla geçen zaman “Dünya Fani” diyor.
Düşünüyordum ; Hayata geç mi başladık ?
Hayır.
Bir şekilde hayattan umduğunu almış ve fakat yarın için umudu kalmamış insanlar mıyız ?
Yine hayır.
Elhamdülillah hem kendimde, hem ailemde, hem de arkadaşlarımda gözlemlediğim şey, umudun asla yitirilmediği. Bunca zulme maruz kalmış bu yiğit insanlar yarınları tekrar kuracakları ümidiyle sapasağlam, duygu, düşünce ve davalarına sarılıyorlar.
Hem hayret edip, hem sevindiğim olaylardan birisi şu ki ; Bu kadar baskıya maruz kalmış bir topluluk dünyanın neresinde olursa olsun tuz buz olacakken, Hizmet Gönüllüleri daha ziyade hayata, birbirlerine, himmet, gayret ve hizmetlerine sarıldılar.
Sarsılanlar, savrulanlar olmadı mı ?
Elbette oldu.
Fakat dünya imtihan dünyası ne gelir elden ?
Arkalarından iki göz, iki çeşme ağlıyorum bazen…
Yaşadıklarım, gördüklerim, duyduklarım, okuduklarım gösteriyor ki umutlarımız, ümitlerimiz yeniden dirilip bizi geleceğe taşıyacak kadar kuvvetli ve taşıyor, artık yakinen biliyorum, biz inancımızla güçlüyüz…
Sevgili Avusturalya Zaman okurları derdimi sizlere açmak istedim, Allâh nasîb etti benimle beraber oldunuz, düşüncelerimi sizlerle bu güzel mecrâda paylaştım, paylaşıyorum.
Cenab-ı Hak bir taraftan Uber, Lyft, delivery yaparken, diğer taraftan onlarca makaleyi sizin nazarlarınıza sunmayı nasip etti, sıkıntı zamanı benim için verimli oldu, iki kitabım yayınlandı, üçüncü ve dördücüsü ise yolda…
Sevgili arkadaşlar bizler yani Hizmet Gönüllüleri dünya için yaşamadık, dünyayı düşünmedik, malımız, menâlimiz, evimiz, barkımız olsun, istemedik. Çoğu itibarıyla cebri hicrete mecbur kalmış arkadaşlarımız hala aynı durumdalar fakat burslarını, himmetlerini, muavenetlerini kendilerini hesap etmeden verip, veriştiriyorlar…
Evet maalesef kader ellisinde tekrar dünya ile yüzleşmeye, dünya ile mindere çıkmaya-cedelleşmeye mecbur etti bizleri…
Şikayetçi miyiz ?
Hayır.
Her gün “radina billahi Rabben ve bil-islami dinen ve bi-Muhammedin resûlen ve nebiyye” zikrini dilimize pelesenk ettik, razıyız elhamdülillah…
Sürgün, sürgün beklemediğimiz bir şeydi…
Dünya, gaddâr-mekkâr bir kurt ! Biz ise bir kuzu sâfiyetinde saf, tertemiz insanlar, bilemiyorduk-beklemiyorduk âdânın bu kadar zâlim olacağını…
Ben seksenlerde çocuk, doksanlarda gençlik sarhoşuydum, o yıllarda güzelim ülkemizi terketmek zorunda kalanları anlayamadım.
Sonra ?
Yani şimdi Anadolu İnsanı’nın dönüp duran mâkus kaderini, vatanından sürülüp çıkarılan ve yâdellerde garip kalan insanların yaşadıklarını aynen, yaşayarak anladık.
Etrafıma bakıyorum, iyi okullarda okumuş, iyi eğitim görmüş, bugüne kadar iyi şeyler yapmış, ortaya iyi şeyler koymuş, güzel bir topluluk var.
Kardeşlerimiz…
Her şeyleri sıfırlanmış, her şeyi elinden alınmış, imân ve ümîdi hariç, hiçbir şeyi kalmamış bu insanlar tekrar tırnaklarıyla kazıyarak, dişleriyle sımsıkı tutunarak yeni hayatlarına hükmediyorlar.
Yeni dünyalarında, yeni iş, yeni kazanç, yeni çevreleriyle hizmet etmeye son sürat devam ediyorlar. Talip değiller ama Türkiye’deki imkanlarından çok daha iyisini elde ettiler.
Rabbimiz bir kapı kapattı, bin kapı açtı bu gariplere…
Evet Garîb…
“Müjdeler olsun o garîblere” beşareti kimlere hitaptı acaba diye sorarsanız ? Geçmişte olduğu gibi bugün de, yine bu güzel kardeşlerimi işaret ederim, hem de daha büyük bir itminanla…
Bizler çoğumuz itibariyle madden zayıf ve orta dereceli aile çocuklarıyız , anne ve babamızda yoktu, elimizde avucumuzda yoktu, ya şimdi ?
Göreceksiniz (inşaallah) gelecek bu sürgünlerin ayakları altına serilecek…
Bu insanlar, bugün tekrar, yeniden hayatla karşı karşıya kalsalar da, memleketlerinden çıkarılmış, bâzıları severek hicret ettikleri diyârı dahi terk etmiş, yepyeni bir ufka “cebren” kanat açmış, göçmen kuşlar gibi diyar diyar savrulmuş olsalar da, yıkılmadılar.
