George Floyd’un Amerika’da polis zulmü altında kameralara yansıyan ölümü, bir anda dünyada ırkçılık karşıtı bir harekete dönüştü.
Amerika’nın pek çok eyaletinde gösteriler düzenlenirken olaya sebebiyet veren polisler, adam öldürme suçlamasıyla tutuklandılar. Daha önce benzer hadiseler yaşanmasına rağmen çoğu beyazlardan oluşan polisler hakkında suçlama bile yapılmadığı düşünülürse bu sefer olayın ciddiyeti anlaşılabilir.
Tüm dünyayı etkisi altına alan eylemler, İngiltere’nin Bristol kentinde köle tüccarı “Edvard Colston“un heykelinin denize atılmasına yol açarken yine Amerika’da Kristof Kolomb’un heykeli de saldırıya uğradı. Belçika’nın köle ticaretine bulaşan eski krallarından II. Leopold de bu süreçte sorgulanıp protesto edilen bir diğer isimdi.
Avustralya’da ise başta Melbourne olmak üzere Sydney ve diğer eyaletlerde gösteriler düzenlenirken özellikle Aborjinlere uygulanan ırkçı tavırlar göstericiler tarafından protesto edildi.
Avustralya, her ne kadar tarihiyle yüzleşip Aborjinlere karşı yapılanlardan dolayı resmi özür dileyen nadir ülkelerden biri olsa da geçmişte yaşanılanlar hala tazeliğini koruyor ve unutulmaması için de pek çok insan çaba sarf etmeye devam ediyor.
1910-1970 yılları arasında sayısı tam olarak bilinmemekle birlikte “Çalıntı Nesil” (Stolen Generation) diye adlandırılan 100 binin üzerinde Aborjin çocuk, devlet tarafından zorla ailelerinden alınıp Katolik okullarıyla bazı enstitülere yerleştirildi.
Bu çocuklara yetersiz seviyede temel bazı eğitimler verilerek erkekler işçi, kızlar ise daha çok hizmetçi olmak üzere yetiştirilip hıristiyanlaştırılarak beyaz ailelerin yanlarına yerleştirildiler.
Bu süreçte binlercesi cinsel istismara uğradı, dövüldü, soğukta ve aç bırakılarak cezalandırıldılar. İsimleri değiştirildi, kendi ana dillerini konuşmaları bile yasaklanarak kültürlerinden koparıldılar. Devlet kendi ailelerinin onları terk ettikleri yalanına inandırararak büyük travmalar yaşamalarına neden oldu.
Bu çocuklar bir süre sonra kendi ailelerinden, dillerinden ve kültürlerinden utanır bireyler oldular. Yaşadıkları depresyon, anksiyete ve travma sonrası stres yüzünden aralarında intihar ve suç oranları yükseldi. Çoğu hiçbir zaman sağlıklı bir aile ortamı deneyimleyemedikleri için evlenip bir aile kurmayı asla düşünmedi. Evlenenlerin çoğu ise evliliklerinde yaşadıkları problemler yüzünden ayrılmak zorunda kaldılar.
