İnsanlık tarihi çok despotlar gördü. İnsanlar çok işkenceler çekti. Ama dünyanın neresinde Türkiye’deki gibi zulmü sistemleştiren, vatandaşına işkence eden, necis yedirten, asit kuyularına atan, insanlık suçu işkencenin her türünü ‘Vatan hizmeti’ adı altında insanlarına reva gören bir devlet anlayışı vardır?
Devlet baba sürekli dövüyor çocuklarını. Zulmün ulaştığı noktayı dikkate alırsak, bu babanın temsil ettiği devlet “Ensest Devlet” olmalı. Kendi halkını tüketen bir baba başka nasıl tanımlanabilir ki?
Doğum odasının kapısında bekleyip, lohusa kadına gaddarlığın, mekkarlığın sembolü olan kelepçe takan bir zihniyet var mıdır dünyada?
Vatandaşına her türlü işkenceyi reva gören, jop muamelesini yapan, şeref ve hasiyetten yoksun, her türlü ahlaksız uygulama yapmayı kendine hak gören bir düzen var mıdır başka yerlerde?
Bizde olduğu kesin halk bunu biliyor, iliklerine kadar yaşıyor, hissediyor.Bu ahlaksız anlayış bugün değil, dün de vardı, yarında olacağa benziyor.Çünkü bu ülkede belli zümrelerin suç işleyip asla ceza görmemesi sıradanlaştı. Bugüne kadar haksızlığın, işkencenin cezalandırıldığına dair tek bir örnek görmedim.Sokrates, “Cezasız kalmış haksızlık, bütün kötülüklerin hem en büyüğü, hem de ilkidir” der.
28 Şubat sürecinin yıl dönümündeyiz.
Dün bu hukuksuzlukların hesabı sorulsaydı, sorulabilseydi, yapılan zulümler cezasız kalmasıydı, bugün adaleti kaybetmezdik.
Dün ile bugün arasındaki denklemde bilinmeyen, bulunsa, yapılan yapanın yanına kar kalmasaydı bugünler daha huzurlu ve güvenli olabilirdi.1989 yılında Şırnak’ın Cizre ilçesinde Yeşilyurt köyünde masum insanları dışkı yediren cellatlara hesap sorulsaydı, bugün Mardin’in Nusaybin ilçesine bağlı Koruköy’de masum insanlara, 70 yaşındaki Abdi Aykut’a insanlık dışı muamelede bulunulmazdı.
Dün 1980’nin işkencecilerinden hesap sorulsaydı, 28 Şubat’ın d
espot sürecini yaşamazdık.28 Şubat’ın ikna odalarının mimarları sigaya çekilseydi, bugün Zonguldak, Kırşehir, Denizli, Uşak, Manisa’da 15 Temmuz bahanesiyle, hasta, yaşlı ve lohusa kadınlar,zindanlarda işkenceler görmezdi.
Yüzsüz, ahlaksız ve karaktersiz İslamcıların,aylardır cezaevinde inim inlim inleyen 10 bin başörtülünün, sırf burs verdiği, kermes düzenlediği için karşı karşıya kaldığı gaddarlığı görmeyip, 28 Şubat’taki başörtü zulmünü anlatıp siyasete malzeme yapmaları samimiyet sımavını geçemediklerini göstermektedir.
Bugün dünün ‘mağdur’ları işbaşında, ama…
Peki, şimdi ne oluyor? Durum nedir?
Olay Nazi Zulmüne maruz kalan Yahudilerin benzeri zulümleri Filistinlilere yaşatmasının bir örneği.
Fişleme, cadı avı, ayrıştırma var mı, var…
Sermayenin rengi ya da renk tonu soruluyor mu, soruluyor…
Hukukun, anayasanın da üzerinde bir ‘kırmızı kitap’ kondu mu; kondu…
Ne yani bu meşum süreç bitmemiş miydi?
Kesinlikle bu süreç daha ağır ve Nazi zulmüne daha yakın.Bu süreçte kadınlara, çocuklu kadınlara, emziren kadınlara, lohusa kadınlara, öğrencilere burs bulan, kermes yapıp yardım toplayan kadınlara yapılan zulüm hiç bir dönem yaşanmamıştı.Yeni Asya Gazetesi Genel Yayın Yönetmeni Kazım Güleçyüz’e 15 Temmuz darbe tiyatrosu bahane edilerek, cezaevinde inim inim inletilen kadınlardan gelen dram dolu mektubun
u halinde hep beraber okuyalım:

