1923 ; Yüzyılların haşmetli imparatorluğu Osmanlı yaşını başını alıp, ihtiyarlığını yaşayıp, yıkılırken, yerine genç Cumhuriyet kuruldu…
Osmanlı ardılı oligarşik bir yapı, ittihatçı, kendince seçkin (!?) kafalar Cumhuriyet’i kurarken şartların iteklemesi ile Mustafa Kemal çevresinde kenetlendiler…
Osmanlı en hasta halinde bile takipçilerinin neredeyse tapındığı lideri yetiştirmişti.
Ve fakat Mustafa Kemal’in kendine ait ideolojik bir sistemi, derinliği yoktu. O İttihatçılar’ın ve Jön Türkler’in batılılaşma hayallerini kendince revize ve uygulamaya etmeye gayret etti.
Oligarşi kendi kurallarıyla, kendi sistemini, kendi güç ve rantı için kurdu ve bunu “Kemalizm” adı altında dünyanın en büyük ideolojisiymiş gibi cahil halka yutturdu…
Sağdan soldan aparılan payandalarla “altı ilke” etrafında derme çatma bir sistem oluşturdular…
Bugün hiçbir geçerlilik ve tesiri kalmayan ilkelerden laiklik, milliyetçilik ve cumhuriyetçilik, Fransız Devrimi’nin etkisinde, diğer üç ilke olan halkçılık, inkılapcılık ve devletçilik ise Sovyet Devrimi’nin etkisinde oluşturulmuştur.
Yani Mustafa Kemal’in ardılları (!?) amansız Kemalistler Fransız ve Ruslardan hırsızlayarak milletin bağrına “Altı Ok” saplamışlardır…
Anadolu gerçekleri ve sosyolojisi ile uyuşmayan bu ilke ve inkılaplar takke, tekke, şapka, çarşaf mücadelesi ve militarist laiklik zorbalığı da üzerlerine eklenince halktan sessiz ama kuvvetli bir direniş gördü…
Evet, Kemalistler kuru bir Cumhuriyet kurdular ama halka “asla” demokrasi vermediler…
Osmanlı mirasını bütünüyle yerle yeksan ettiler, yerine ise ne kalıcı bir eğitim sistematiği, ne kalıcı bir devrim, ne de kendine özel ideolojik bir zirve koyamadılar….
İzmir Marşı, 10. Yıl Marşı derken “Çağdaş Uygarlık” seviyesi destanları kestiler, ne yazık ki ülkeyi bir türlü marş ve hamasetten kurtarıp çağdaş uygarlık seviyesine getiremediler…
Tek parti rejiminden sonra her on yılda bir darbe, yirmi yılda bir Anayasa yapıp, güçlerini pekiştirerek, görünmez bir demir yumrukla vatanı idare etmeye gayret ettiler…
Aslında “demir ağlarla ördük” dedikleri Anadolu’yu demir kafeslerle çeviriyorlardı…
Aleviler, Azınlıklar, Kürtler, şuurlu Müslüman ve Aydın Türkler’i rejimin tabii düşmanları kabul ederek ezdiler ha ezdiler, birbirlerine düşman ettiler…
Siyaset, Mülkiye, Adliye, Emniyet ve Askeriye’yi çepeçevre sarmaladılar, kimseyi yanaştırmadılar…
Ülke marşlar eşliğinde hep yerinde saydı..
Ve 2000 ; Sonuç kocaman bir hiç !
Neticede baktılar ki olmuyor (!?) Ne ilkeleri, ne uyduruk devrimleri hem gelişmiyor, hem de gelecek vadetmiyor…
Güç ellerinde olunca okumayı, dinlemeyi, anlamayı da unuttular…
En yetişmişlerinin bilgileri dahi, cahilce ezber ve önkabullerden öteye geçemiyor !
Neymiş efendim ; Ülkeyi kara çarşaflı öcülerden kurtarmışlar !
Yetiştirdikleri Kemalistler’in en büyük hayali rakı bardağında balık olmaktan ileri gitmiyor !
Yani tepe tepe kullandıkları Kemalizm ve Atatürkçülük artık beş para etmiyordu…
Temelleri çürük dogmaları doksan yıl bile dayanamadı…
Bütün baskı ve zorlamaya rağmen 20. yüzyıl Türkiye’sinde yükselen değer Kemalizm değil muhafazakarlıktı…
Anadolu Halkları kendilerini arıyor fakat güya elitist (!) Kemalizm ise ahmakça bir kompleksle üstten bakıyor onlarla bir türlü barışamıyordu…
2002 ; Birilerinin “Bizim isteklerimizi yapın, sizi iktidar yapalım, finanse edelim” teklifi ile AKP kuruldu.
Hem batılılar, hem ülkeyi bataklığa saplayan sözde Atatürkçüler içinde bulundukları çıkmazı görmüşlerdi.
1998 ; 28 Şubat solvoları “Bu kafayla, bu ülkede muhafazakarlığı yenemezsiniz” diyordu, oyunu yeni baştan kurdular…
2004 MGK kararları ; Ne yapıp edip duruma el koymalılar ve Türkiye’de İslam’ın önlenemeyen yükselişini durdurmalıydılar…
Hele hele o iki devrimci ruha, Üstad ve Hocaefendi ile sevenlerine asla engel olamadıklarından ötürü kin ve gayzdan kuduruyorlardı…
2007 ; Yaşar Büyükanıt Dolmabahçe’de Erdoğan ile baş başa görüştü.
2008 ; Ergenekon Davaları başladı.
Kendi elleriyle kendi ekiplerine tuzaklar kurarak, işi Türkiye’nin yükselen, tek gerçek değeri olan Cemaat’in üzerine bıraktılar…
