Kış Kampı’ndayız, eski günler gibi, her sene olduğu gibi Nûrlar ve Pırlantalar’ı okuyor, müzâkere ediyor, gevşeyen gerilimimizi gözden geçiriyoruz.
Beyler, hanımlar, gençler, çocuklar hep berâber Hakk’ın rızâsını arıyoruz.
Şen-şakrak değiliz, tebessümlerimiz arkasında hüzün bulutları saklı, Rahmet olan gözyaşlarımızın dökülmesi için bir söz, bir kıvılcım yetiyor.
Tesbihâtın coşkun “yâ Cemîl yâ Allâh, yâ Karîb yâ Allâh” nidâları çağlayanlar gibi gürlerken “yâ Kahhâr yâ Allâh” diyerek, sâhibimizi imdâda çağırıyoruz.
Çoğunluğu yevmiyeli çalışan arkadaşlarımız fedâ ettikleri günler ve kazançlarına rağmen proğramdalar.
Bununla berâber ihtiyaç sahiplerinin ihtiyaçlarını karşılamaya gayret ediyorlar “muâvenet” istek, arzu ve himmetleri had safhada.
Derd bir değil ;
Arada dertleşiyoruz…
Kardeşimiz, dertle masaya oturdu ve ağzından şu kelimeler döküldü,
“İkişey beni çok üzüyor, kalbim sıkışıp, yüreğim eziliyor,
- önce geçmişteki hatalarım, günâhlarım,
- ikinci olarak arkadaşlarımızın ve cemaâtimizin içerisinde bulunduğu durum.“
“Yâ ümîdin?” dedim. “Rabbimden ümidimi hiç kesmedim çünkü ümitsizlik mü’min değil, kâfir sıfatıdır.“
Ne güzel arkadaşlarımız var.
Biraz düşündüm, hepimizin derdi aynıydı aslında, farklı duygular yaşamıyorduk, bir vücûdun azaları olan bizleri sanki sıtma tutmuş, hepimiz tiril tiril titriyorduk.
Ümidîmize rağmen, geçmişimizin muhâsebesi ve becerebilirsek murâkabe bizi merhametle sarsıyor.
İnsân olmanın gereği hatâdan beri değiliz, âh bir kendimize bakabilsek, utancımızdan başımızı kaldırıp başkalarına bakabilecek mecâli bulamayacağız.
Gel görki herkes nisyânla kendine karşı kördür.
Hatâ, tevbe, körlük;
Hatâsını görüp günâhlarını idrâk ile muhâsebe, murâkabe yoluna girenler bahtiyardır çünkü kendilerine “tevbe” kapısı ardına kadar açılmıştır, pişmanlıkla o eşikten adımını içeriye doğru atar, birde Rabbimiz lütfederse “inâbe” ve “evbe” kurnasına doğru yürür.
Efendimiz (sav) ne güzel buyurur “Sizin en hayırlınız, hatâ işledikten sonra günâhına tevbe edenlerdir.”
Hatâsını farketmeyen, müdrîk olmayanlar ise bahtsızdırlar, kördürler.
Kur’an, Sûre-i Şems’te “Nefsi ile mücâdele edip arındıran elbette kurtuluşa ermiştir. O’nu arzularıyla baş başa bırakan da (görmeyen, görmezden gelen de) ziyân etmiştir.” buyurur.
Müjdeler olsun ! Hatâsını, ayıbını, günâhını görene. Kendini hatâlarından aklayıp, paklanmaya çalışana, nefsini yerden yere vurana.
Veyl olsun ! Hatâsını, günâhını, ayıbını görmeyip hâlâ nefsini dinlemeye, aklamaya, paklamaya gayret edip, kendine avukatlık yapana.
Rabbimizin inâyeti ile girdiğimiz cebrî yollardan birisi budur “hatâlarımızla yüzleşmek”
Aslına bakılırsa içine düştüğümüz durum bize tamda bu fırsatı verdi. Kendimizi ferden ve cemaâten iyice siğaya çekmeliyiz.
Nerede yanlış yaptık ?
“Bizim yanlışımız yok” demek, Rabbimize ve hakîkate karşı saygısızlık olur, Bizler “ismet” sıfâtı ile muttasıf değiliz.
Peygamber olmayan her şahsın, her beşerin hatâları vardır.
Hizmetimizin esâsat ve dinamiklerine gelince Kur’an ve Sünnet’ten süzülen Bu mübârek harekette fikren bir hatâ, şeklen bir inhirâf göremiyoruz.
Elhamdülillah, işte bu güzellikten dolayı buradayız.
Sistem içerisinde esasâtı, fikriyâtı “fiilen” idâre eden şahıslara gelince yukarıda da söyledim hiçbirimiz “ismet” sıfatını hâiz değiliz, hatâlar yaptık, hatâlar yapıyoruz ve hatâlar yapacağız.
Yârın, dünden farklı olmayacak.
El-ele verip, hatâ-sevâb cetvelimizi çıkararak, hak nâmına konuşan herkesi dinleyerek, söylenenleri önemseyip, çözüm adına adımlar atarak, istişâre, dayanışma ile “birlikte” geleceğe doğru yürüyeceğiz.
Vifâk ve ittifâk;
Mâlumunuz vifâk ve İttifâk “bereket” sebebidir, kardeşlik ve birlikteliğimizi kimseye çiğnetmemeliyiz, ifrât derecesinde korumalıyız.
