Bir beldede çok zengin bir ağa varmış. Aynı beldede bir de mecnun varmış. Mecnunlar, akıl hastası grubunda olmayıp kendi hallerinde, kimseye zararları dokunmayan, konuştuklarında da hikmetli sözler söyleyen insanlardır. Genelde ihtiyaçlarını da onu tanıyan akrabaları ve yakınları karşılarlar.
Ağa bir gün, yardımcılarından birine; “Bugün mecnunu benim çiftliğime çağır, gördüklerinden ne istiyorsa onu ver” der. Ağanın çalışanı mecnunu çiftliğe davet eder. Ve ağanın bu dediğini kendisine söyler. Mecnun, çiftlikten içeri girince atları görür ve atlardan bir tanesini işaret ederek “Bu atı istiyorum” der. Ağanın yardımcısı; “Bu at, ağanın atı, sen başka bir at seç” der. Mecnun; “Hayır ben bunu istiyorum “ der. Yardımcı, ağaya çıkar ve durumu anlatır. Ağa da; “O kadar at var, o benim atım onu veremeyiz” der. Sonra da yardımcısına; “Sen onu çiftlikten çıktıktan sonra arkasından takip et, kendi kendine mutlaka bir şeyler konuşur, duyduklarını gel bana anlat” der.
Mecnun çiftlikten çıkıp yolda giderken, kendi kendine başını semaya doğru döndürerek konuşur; “Ağa da kim oluyor ki, sen isteseydin verirdi.” Bunu birkaç kere tekrar eder. Burada Mecnun’un ‘’sen’’ diye hitap ettiği Allah’tır (cc). Yardımcı, çiftliğe döner ve ağaya bu durumu anlatır. Ağa da; “O zaman sen mecnunu çağır ve istediği atı ona ver’’ der. Ağa, yardımcısına “Sen de başka bir ata bin ve onu arkasından takip et, şimdi giderken acaba ne diyecek bana gel söyle’’ der. Nitekim yardımcı mecnunu atıyla arkadan takip etmeye başlar. Mecnun ata binip giderken, ilk cümle aynı olmak üzere şöyle der: “Ağa da kim oluyor ki, sen istedin de verdi.”
İnsanın madden ve manen daraldığı zaman dilimleri olur. Sanki insan kendisini gitmesi ve geçmesi gereken çıkmaz bir sokakta olduğu hissine kapılır. Bunların sıklığı ve dereceleri insandan insana değiştiği gibi bunlar, her insanın değişik zamanlarda başından geçebilen hadiselerdir.
Maddi yön itibarıyla her insan için bir şekilde problemlerden bir çıkış yolu bulunabilir. Manevi yöndeki sıkışıklıklar, daralmışlıklar, çıkış kapısı yok gibi olan durumlarda, her insanın bunları algılama ve bunlardan kurtulma yolları çok çeşitlilik arz eder. Buradaki en önemli konu da insanın, her yönüyle okuyarak, dinleyerek, tefekkürle Allah’ın varlığına ve birliğine inanması ile ilgilidir.
İmanın altı şartı ‘’Allah’a, meleklere, kitaplara, peygamberlere, ahiret gününe ve kadere iman’’ şeklindedir. Eğer bir insan, gerçekten bunlara inanıyorsa ve onların pratiklerini de yapabiliyorsa, o sıkıntılardan veya çıkmaz sokaklardan çok çabuk kurtulabilir. Eğer imanın şartları bilinmiyorsa ve de gerekleri yerine getirilmiyorsa, işte o zaman esas problemler başlar. İnsan, problemler sarmalı içinde kalır. Ne yapacağını, bunları kiminle paylaşacağını da bilemez. Bu durumda da önce ruhen hastalıklar başlar, onlar daha sonra vücuttaki organların hastalıklarını tetikler.


