Bülent Korucu- tr724.com
Bediüzzaman Said Nursi siyasetle arasına kalın duvarlar örmüş ve takipçilerine de bunu öğütlemişti. ‘Siyasetten ve şeytandan Allah’a sığınırım’ sözünü “siyasetin gözü kördür, senin yanındaki şeytanı melek, karşındaki meleği ise şeytan gösterir” diye açıklamıştı.

Ezanı aslına çeviren ve dini hürriyetleri nispeten iade eden Adnan Menderes ve Demokrat Parti için bu ilkesini biraz gevşetmiş ve karşılığını hayal kırıklığı olarak görmüştü. DP’nin ülkeyi cepheleştirip iktidarda kalma uğruna yaptıklarından nasibini o ve talebeleri de almıştı. Ülkenin her tarafında çok sayıda Nur talebesi tutuklanmış, DP’nin kontrol ettiği gazeteler toplumsal linç için zemin hazırlamaya koyulmuştu. Kendisi hakkında yeniden mecburi ikamet kararı verilmiş, Ankara’ya girişi polis zoruyla engellenmişti. Son günlerini yaşadığı Urfa’da bile rahat yüzü gösterilmemiş ve mecburi ikametgahına göndermek için derdest edilmeye çalışılmıştı. Hatta dönemin İçişleri Bakanı Namık Gedik’in “gerekirse bir çöp arabasına koyup gönderin” dediği kayıtlara girmişti.
Bu uzunca girişi şunun için yaptım: bir süredir kaleme aldığım portrelerde, bazı toplumsal yapıları da analize imkan verecek isimleri seçiyorum. Böylece o kişiden hareketle içinde bulunduğu yapı ya da sınıfa dair ipuçları elde etmeye çalışıyorum. Erdoğan diktasının kuruluşunda araçsallaştırılan yapılardan biri de Risale-i Nur cemaatleri. Her seçim dönemi Erdoğan’a destek bildirileri yayınlayan, temennaya dönüşen saygı gösterileriyle tepki çeken ‘abiler’i ikna eden bir figür var: Said Yüce.
Siyaset aşkıyla başından beri yanıp tutuşan ve gazeteci kimliği ile sızdığı parlamentoda vekil olmak için kendini paralayan bir isim, Yüce. 90’lı yıllarda Zaman Gazetesi’nin Meclis Bürosunda kısa bir süre çalışmış, Ankara temsilcisi olmak için kulis yapmıştı. Asıl amacı DYP’den milletvekili seçilebilmekti. Gazetede güçlü olduğu imajıyla partiye; partide etkili olduğu görüntüsüyle gazeteye sızmaya çabalıyordu. Gazete ona bu imkanı sunmayınca vekillik hayallerini ertelemek zorunda kalmıştı.
Diğer cemaatleri yedeğine alan AKP lideri Recep Tayyip Erdoğan, Risale-i Nur cemaatleri için bir manivelaya ihtiyaç duyduğunda iki gönüllü ortaya çıktı: Ahmet Akgündüz ve Said Yüce. Normal şartlarda Nur Hareketiyle Siyasal İslamcılar arasında çok temel ayrışma ve tartışmalar vardı. Siyasal islamcılar, karşı tarafı halkın bilinçlenmesi ve İslam devriminin gerçekleşmesinin önündeki büyük engel görüyordu. Amiyane tabirle ‘sünepe’ olarak niteliyor ve hakaret olarak sıkça kullanıyorlardı. Nurcular ise devlet yerine toplumla ve bireyle meşgul olmak gerektiğini düşünüyordu. Bediüzzaman, imanın anlatılmasını yeterli görüyor ve siyaseti balyoz olarak anlatıyordu. Balyozun insanları ürkütttüğünü dolayısıyla Siyasal İslam’ın toplumun dine yaklaşmasını engellediğini belirtiyordu. Takipçilerinin bazıları daha ileri giderek Siyasal İslamcıların bunun için üretilmiş bir tuzak olduğunu savunuyordu.
Erdoğan’ınki klasik İslamcı bakışıydı, ancak yakınlaşmaya ihtiyacı vardı. Öncelikle 17-25 Aralık’ta ortaya çıkan yolsuzluk görüntülerine bir kılıf bulup halkı ikna etmesi gerekiyordu. Siyasal İslam’ın Makyavelist kuklacısı Hayrettin Karaman (http://www.tr724.com/makyavelist-kuklaci/ ) Nurculara ulaşamıyordu. Hemen devreye ‘prof’ ünvanlı başka biri girdi: Ahmet Akgündüz.
Akgündüz’ün kişisel Facebook hesabında “…yolsuzluk yapanların olduğuna dair iddialar ve basiretli olmak” başlığıyla paylaştığı mesajda “Eski hükümetler, milletin malının yüzde 80’ini yiyorlar ve kalan yüzde 20 yol parasına bile yetmiyordu. Tayyip Beyin hükümetleri ve bürokratları ise, yüzde 20’ini yediler; ancak % 80’ini millete harcadılar.” Bugün artık çekinmeden tekrar edilen ‘hırsızsa da bizim hırsız’ yaklaşımının temeli bu çıkışlarla atıldı. Akgündüz, ‘bu günahkârların Tayyip Beyi kirletmediğini’ öne sürecek kadar ileri gitti.
Söz konusu argümanlar Erdoğan’ı mutlu etse de Nurcular arasında sınırlı oranda makes bulabilirdi; zira Akgündüz ‘abiler’den biri değildi. Erdoğan’ın abilere ulaşıp onların desteğini alması gerekiyordu. (Abiler, Bediüzzaman Said Nursi’yi görmüş ve bazıları ondan ders almış yaşlı cemaat üyeleri). Bu ihtiyaç için biçilmiş kaftan ise Said Yüce idi. Abiler heyetinin en baskın üyesi Said Özdemir’in yeğeniydi. Yüce vasıtasıyla Özdemir’in dolayısıyla abilerin yolu Erdoğan’la kesişmiş oldu. Özdemir’in oğlu Kemalettin de Erdoğan’ın yanındaydı. Ancak o diğer büyük ihtiyacında istihdam ediliyordu. Fethullah Gülen’in öncülüğündeki Hizmet Hareketi’nin yok etmek, AKP liderinin birinci önceliği idi. Zira yolsuzlukların ortaya çıkarılmasından onu sorumlu tutuyordu. Tezi çok basitti: ‘Bu kadar güçlü bir hükümetin suçlarını normal polisler görmez/görmeye cesaret edemez. Muhakkak başka bir motivasyon olmalıydı.’ Konumuz Kemalettin Özdemir olmadığından Yüce’den devam edelim.
Yüce, yolsuzlukların normalleştirilmesi psikolojik harekatında görev alırken, abilere kolay ulaşmasının yanında başka bir enstrumanı daha kullandı. Risaleler, Nurcuların en hassas damarıydı. Hizmet Hareketine yakın yayınevinin risaleleri günümüz Türkçesiyle sadeleştirilmesine karşı büyük bir tepki uyandırıldı. İngilizceden Urduca’ya kadar pek çok dile çevrilmesini sevinçle karşılayanlar, anlaşılır Türkçeyi ihanet olarak sundu. Yayınevinin sadeleştirilmiş metin vurgusunu kapakta daha belirgin yapması gerekirdi eleştirileri haklıydı. Ancak daha öte eleştiriler iyi niyet taşımıyordu. Zira sadeleştirme karşıtı yayınevleri de her sayfanın altına bütün kelimelerin anlamını yazarak zımnen bu ihtiyacı kabullenmiş durumdaydı.









