Fatih Üniversitesi eski rektörü Şerif Ali Tekalan bir mektup yayınladı. Tekalan, “Sevgili Dostlarıma ve Kamuoyuna Mektup” başlığını verdiği yazıda, “Tarihte de hep görülmüştür ki gerçekler er ya da geç su yüzüne çıkar, gizlenemez. Allah’tan dileğim şu: Güzel ülkeme bir an önce adalet ve hukuk gelir; insan hakları, demokrasi, düşünce, fikir ve teşebbüs hürriyeti teessüs eder” ifadelerini kullandı.
İşte Şerif Ali Tekalan’ın o mektubu:
1976 yılında Tıp Fakültesini bitirdim. Tıp öğrencisi iken Fransa’ya bir hastaneye yaz aylarında staj yapmaya gittim. Hastanede kalırken bir pazar sabahı pencereden caddeye bakarken seyir halinde olan iki arabadan birisinin ötekisine arkadan vurduğunu gördüm. İki araba da durdu, şoförler indi. Ben Türkiye’de olduğu gibi iki şoförün kavgaya tutuşacağını beklerken, iki şoför el sıkıştı ve konuşmaya başladılar, şaşırıp kalmıştım. Şöförlerin birbirlerine karşı insanî olarak davranmaları beni bir hayli etkilemişti.
1979’da da ihtisasımı tamamladım. 1981 yılında İsviçre Cenevre Tıp Fakültesine İsviçre Devletinin bursuyla üst ihtisas yapmak üzere iki yıllığına gittim. Cenevre’de çalıştığım kliniğe İngiltere’den otistik çocukların tedavisinde uzman bir profesör geldi ve bir konferans verdi. Otistik bir çocuğu nasıl tedavi ettiklerini çektikleri bir filmle anlattı. Hiç konuşmayan çocuk, altı ay tedaviden sonra “anne, baba” demeye başlamıştı. Klinikteki hocamızın bayan sekreteri bunun üzerine ağlamaya başladı. Bu durum benim gayriihtiyarî tuhafıma gitti. Çünkü yanlış bir algı olarak kafamda sadece bizim milletimizin bu gibi durumlarda duygulanıp ağlayacağını zannediyordum. Yabancılarla yeni yaşamaya, onları yeni tanımaya başlayan birisi için belki de böyle bir tecrübe normaldi
Farklı kültürlerdeki insanları tanıdıkça onların inanç, fikir ve davranışlarına saygı göstermeyi, hadisenin sadece “ben, biz” olmadığını öğrendim. O zamanlar yabancılarla yeni tanıştığım için bu şekilde düşünmem aslında normaldi. Bu benim için bir tecrübeydi.
İsviçre dönüşü askerliğimi yaptım.Sonrasında da Kayseri Erciyes Tıp Fakültesi Kulak Burun Boğaz kliniğinde yardımcı doçent olarak çalışmaya başladım. Yurtdışında öğrendiğim her şeyin burada pratiğini yapmaya başladım ve asistanlarıma da bunları öğretmeye çalıştım. Burada da bu kez Anadolu insanını yani kendi insanımızı yakından tanıdım.Bu önceden tanımıyordum anlamında bir tanıma değildi tabii ki. Misafirperver, samimî, her şeyini paylaşan,anadolu insanından çok şey öğrendim. Yani klinikte öğretmeye, dışarda ise öğrenmeye devam ettim. Birisi bilimsel yetkinlikle ilgili, ötekiyse insan olma özelliği ile ilgili idi.
Günler ayları, aylar yılları kovaladı. Kayseri’yi ailece çok sevdik. Bu sevgimiz hâlâ da devam ediyor.1985 yılında doçent, 1991 yılında profesör oldum.
1992 yılında sekizinci Cumhurbaşkanı rahmetli Turgut Özal beni dört yıllığına YÖK üyeliğine atadı. Bu görev mesleğimden tamamen farklıydı. Dört yıl boyunca oradaki başkan ve üyelerle çok samimî ve verimli bir çalışma içinde olduk. Hadiselere genel olarak bakabilme gibi çok farklı konularda yeni yeni şeyler öğrendim.2000-2005 yılları arasında Fatih Üniversitesi Mütevelli Heyeti Başkanlığı yaptım. Yeni kurulan bir vakıf üniversitesindeki bütün zorlukları diğer mütevelli üyeleriyle birlikte samimi çalışmalar neticesinde aşabildik.
2010-2015 yılları arasında da Fatih Üniversitesinin rektörlüğünü yaptım. Bu görevlerimin hepsi ülkemizde yükseköğretimi dünyadaki emsal ülkelerin seviyesine getirebilme çabasının bir parçası idi. Ve bu görevler ardarda da gelince bir önceki tecrübeler çok işime yaradı. Üniversitenin bir yandan eğitim seviyesini, mevcut öğretim üyelerimiz ve idarî personelle birlikte geliştirmeye çalışırken, diğer yandan da yine beraberce uluslararası işbirliklerine önem verdik. Dünyanın çok değişik üniversiteleri ile karşılıklı anlaşmalar imzaladık, müşterek kongreler tertip ettik.
Bu şekilde hızla akan hayat da nihayetinde beni 64 yaşına getirdi.
Allah’a(cc) şükürler olsun, hayatımda geçen süre zarfında ne başımı öne eğdirecek ne de yüzümü kızartacak en küçük bir suçum olmadı.
17 Aralık 2013’ten sonra, olmadık, akla hayale gelemeyecek yalan ve iftiralara maruz kaldık. Neymiş; güya KPSS’nin baş sorumlusuymuşum. Allah(cc) şahit ve her şeyim üzerine yemin ederim ki, ben bu hadisenin ne olduğunu bile bilmiyordum. Hadiseyle ilgili yakından uzaktan hiçbir ilişkim yoktur. Hukukî yollara müracaatla haklarımı arıyorum.
Yine güya CIA ve MOSSAD ile irtibatım varmış. Bu, külliyen yalan ve iftira. Malum medya utanmadan bunları gerçekmiş gibi servis etti. Halbuki ben hayatımda CIA ve MOSSAD’la ilgili tek bir insan dahi tanımadım. Bu yalan ve iftiralarla ilgili haklarımı hem hukuken bu dünyada, hem de manevî olarak Allah huzurunda arayacağım.








