Hizmet Hareketi gönüllüleri, öncelikle Orta Asya olmak üzere, dünyanın hemen her yerine “NGO” denilen, tamamen sivil ve menfaat gözetmeyen sivil toplum kuruluşları aracılığıyla dini, dili, ırkı, rengi, ülkesi ne olursa olsun, bütün insanlarla ellerindeki ve gönüllerindeki imkanları paylaşmak için gittiler. Gidilen bu coğrafyalarda eğitim, yardım ve diyalog faaliyetlerini başlattılar. Bu faaliyetlerin hepsi de legal, ahlaki, uluslararası teamüllere uygun çalışmalardı.
Eğitim yönüyle, Türkiye’de elde edilen tecrübeleri paylaşma düşüncesiyle gidilen bu ülkelerde okullar açılmaya başlandı. Bu okullar, o ülkelerin müfredat programına ve eğitim esaslarına dikkat eden ve onların sistemlerine uyan eğitim müesseseleriydi.
Bazı ülkelere giderken, rahmetli Cumhurbaşkanı Süleyman Demirel’e gidilip o ülkelerin Cumhurbaşkanlarına götürülmek üzere referans mektupları talep edildi. Demirel, bu mektupların hepsini verdi ve ilgili yerlere bunlar götürüldü, muhataplarına verildi. Bu mektuplar olmasa da belki yine onlar izin vereceklerdi ama mektuplar da bu izinleri desteklemiş oldu.
Yine bir seferinde arkadaşımla birlikte Demirel’i ziyaret ettik ve ilk defa okul açılacak ülkenin Cumhurbaşkanına referans mektubu vermesini talep ettik. Demirel, bize “Nereye ve kime isterseniz size mektup veririm. Çünkü şimdiye kadar bana hiç menfi fatura ödetmediniz” demişti. Kendileri de gittiği ülkelerde, vakti müsait olduğunda, bu açılan okulları ziyaret etti. Gidemediğinde de öğrencileri ve idarecileri hem o ülkelerde, hem de Türkiye’de kabul etti.
Demirel, sadece bu mektupları vermekle kalmayıp, Türkiye’de Fethullah Gülen Hocaefendi’nin de katıldığı değişik organizasyonlara teşrif etti, konuşmalar yaptı. Hatta bir seferinde, onursal başkanlığını Fethullah Gülen Hocaefendi’nin yaptığı Gazeteciler ve Yazarlar Vakfı’nın bir programına gelişini bazı gazeteciler tenkit etmişlerdi. Bunlara cevaben de “Ben bu ülkenin her kişisinin ve her köşesinin Cumhurbaşkanıyım, dolayısıyla şimdiye kadar bu şekilde davet edildiğim her yere gittim, bundan sonra da gitmeye devam edeceğim“ demişti.
Emekli olduktan sonraki ziyaretimizde de, hep bize; “Lütfen bu hizmetleri devam ettirin, bu hizmetler özelde ülkemiz, genelde de insanlık için çok faydalı faaliyetler” demişti.
Ben İstanbul’dayken, direk olarak araya sekreter de koymadan telefonla beni aradı. “Sen ne zaman ve nerede müsaitsen sana iki arkadaşımı göndereceğim. Sanki oraya ben gelmişim ve beni dinler gibi onları dinlersen çok memnun olurum.“ demişti. Kendileriyle hemen aynı gün İstanbul’da havaalanına yakın bir yerde görüştük. Benim mesleğimle ilgili bir konuyu istişare etmek için gelmişlerdi. Ben de kendileriyle fikirlerimi paylaşmıştım. Onlar da memnun olarak geriye dönmüşlerdi.
Başka bir sefer de bir rahatsızlığından dolayı hastaneye yattığında, hastanede ziyaret etmek için doktorunu aradım. ‘’Şimdi kimse kabul edilmiyor, ben kendilerine sizin şifa ve geçmiş olsun dileklerinizi iletirim’’ dedi. Fethullah Gülen Hocaefendi de yine hastaneyi arayıp geçmiş olsun dileklerini bildirmişti. Hastaneden çıktıktan sonra yine kendisi beni direkt telefondan aradı: “Öncelikle geçmiş olsun dileklerinden dolayı çok teşekkür ediyorum. Fethullah Gülen Hocaefendi de aramış. Lütfen ona selamlarımı ve teşekkürlerimi iletirsen çok memnun olurum“ demişti.
Lütfen hizmetlerinizi devam ettirin. Birilerinin aleyhinizde olmasına takılmayın. Bu hizmetler, hem ülkemiz, hem de insanlık için çok önemli. Hocaefendi’ye de lütfen selamlarımı söyleyin, asla moralini bozmasın. Çünkü siz başınızı öne eğdirecek hiçbir iş yapmadınız. Hep ülke için, insanlık için güzel işler yaptınız, yapıyorsunuz ve yapmaya gayret ediyorsunuz. Bu ülkenin bir insanı olarak, ben de sizlere takdirlerimi ve teşekkürlerimi bildiriyorum” demişti.


