
BİR OSMANLI DELİKANLISI’NIN ARDINDAN…
ENES CANSEVER-İZLENİM
Bugün, Melbourne’den sonsuzluğa bir delikanlı uçtu. Onlarca yıl,Anadolu’dan gelenleri karşılayanların başında hep o vardı. Bu defa sıra değişti. İbrahim Ağabey’in kucaklayarak, karşıladığı kader arkadaşları, onu omuzlayarak ötelere yolcu ettiler. O göçüp gelen muhacirleri, renkli ve bayramlık giysilerle ve davul zurnalarla karşıladı. Vefalı dostları ise, onu dualar, tekbirler ve salavatlarla uğurladılar. Uzun ve bir o kadar da bereketli ömrünü toplum hizmetlerine harcayan bir “Delikanlı”yı, sevenlerinin omuzlarında son mekanına uğurlarken, sadece kendi milletinden insanlar yoktu. Pek çok milletten vefalı dostları da vardı ve ellerini açıp ardından hayır dua eden
Sadece Türkler yoktu mezarlıkta, Asya’dan Afrika’ya, Avrupa’dan Orta Doğu’ya, Avrasya’dan Uzak Doğu’ya… Pakistanlısı, Malezyalısı, Hintlisi, Endonezyalısı, Arabı, Fijilisi, Boşnağı, Mısırlısı, Moritanyalısı, Kıbrıslısı hatta İtalyan ve İrlandalısı bile oradaydı. Hepsi son vazifelerini yapmak için toplanmışlardı. Yaşadığı gibi vefat etti, güzel amelleriyle de ebedi yolculuğa uğurlandı.
Tüm bu insanların bugün oraya toplanmasına vesile olan İbrahim Dellal Ağabey, hayat boyu yaptığı güzel işleri ölümüyle de adeta devam ettirerek, finalini yaptı. Müslümanların birlik olması, beraberce hareket etmesi ve el birliğiyle ihtiyacı olan herkese koşulması…
Çünkü öyle diyor ona şahitlik eden torunu: “Kendisinden yardım talep edenlere, el uzatmadığı nerdeyse kimse yok. Göçmen olarak gelip, elinin değmediği, selam vermediği, yardım elinin uzatılmadığı nerdeyse kimse kalmadı. Hiçbir eli boş çevirmedi. Buna şahidiz. Dedem çok farklı bir insandı. Çok renkli biriydi.”
Yani Dellal, İslam kültürünü fiilleriyle yaşayarak, Batı kültürüyle bir potada buluşturuyor ve günlük hayata uyguluyordu. Konuştuğu, muhabbet ettiği genç-yaşlı fark etmez, muhatabına “Delikanlı” derdi. Delikanlı sözünü çok kullanırdı, zaten heybetli görünümü, ve şahin bakışlarıyla de hep bir delikanlı edası taşırdı. Hayatı boyunca dimdik duran bu Delikanlı, ne paraya, ne makama eyvallah demişti. Bir zamanlar kendisini alkışlayıp şimdi bir muhalif rüzgar esince selamı sabahı kesip yolunu değiştirenler, hatta bir adım daha ileri giderek, nezaket sınırlarını aşanlara bile, tavrını değiştirmemiş, bu “YOLUN KADERİ”diyerek, dimdik durmaya ama yolunda en ufak bir zikzak çizmedi, inandığı yolda devam etti, son menzil olan bugüne kadar.
Henüz 18 yaşında genç, delikanlı muhacir olarak geldiği bu topraklarda daha sonra gönlü okyanuslar kadar geniş bir Ensar ruhuyla hareket etmiş, tam bir Halili edayla ihtiyacı olan herkese gücü nispetinde yardım elini uzatmıştı. Sağ eliyle verdiğini, sol eline hissettirmemeye çalıştı.
“Ben bunlar gibi değilim, öyle olmadığım için de avantajlıyım. O halde bana ait değerleri sahiplenmeli ve insanlara da hatırlatmalıyım.“ sözlerinin gırtlak ağalığını değil, hayatına gaye bilmiş ve tam bir aksiyona dönüştürmüştü.
İki hafta önce hasta yatağında bile kendisiyle ilgilenen doktora, Kur’an’ın özüne ait mesajlar vermeye çalışmış ve gözyaşlarıyla kendisini dinleyen doktoru Kur’an okumaya ikna etmişti. Vefatına iki hafta kala, yanına uğrayan vefalı dostlarından biri, şu taze hatırayı aktardı mezarının başında; “İbrahim Ağabey, hasta yatağında bile, kirletilmeye çalışılan İslam’ın temiz çehresini, asıl yüzünü anlatıyordu. Bakımevindeki doktoru Hristiyan inancına sahip bir bayan. Kur’an-ı Kerim’in güzelliklerini ve içeriğini, sosyal hayattaki yerini ve önemini anlatınca, hanım doktor çok etkilenmiş, gözyaşlarına hâkim olamamış ve İbrahim Abiye, Kur’an-ı Kerim’i incelemeye ve okumaya söz vermiş.”
Bu sözü Doktor hanımdan aldıktan sonra, Berzah Âlemi’ne doğru kanat çırpmış. Seyit soyundan gelen ama bu yönünü büyük bir sır gibi saklayan, kimseyle paylaşmayan Dellal, sadaka-i cariyenin önemine çok inanırdı. Yani; öldükten sonra da, amel defterine sevap yazdıran sadakadır. Bunlar cami, çeşme, yol yapmak, ağaç dikmek, faydalı ilmi eser bırakmak gibi insanlara faydası dokunan her çeşit iyi işlerdir.
Ruhunun ufkuna yürüdükten sonra kapanmayacak bir âmel defteri için hayatı boyunca elinden ne gelirse yaptığını, dün herkes “şahidim” diyerek ifade etti. Kabrinin başında elinde bidonla, kabrine su döken siyahi lise talebesi yavru, İbrahim Dellal’ın adını taşıyan okulun fidanlarındandı. İnanıyoruz ki, farklı milletlerin safa durduğu cenaze namazında “şahitlik” yaptığı bu hayırseverin samimi hizmetlerini Cenab-ı Hakk’da, asla zayi etmeyecektir.

ORHAN ÖĞRETMENLE KOMŞU, İKİ DELİKANLI
O, cennet bahçelerinden bir bahçeye dönüşmesi duasıyla verdiğimiz kabrinde de şimdi yalnız değil. Şimdi Melbourne’deki Fawkner Müslüman Mezarlığı, aynı yolun yolcusu olan, yan yana yatan iki kader arkadaşını ağırlıyor.
Orhan Öğretmen ve İbrahim Ağabey birbirine komşu oldu, inşallah öte tarafta da, her ikisi, ‘Efendiler Efendisi’ne komşu olurlar.
Orhan Öğretmen, amansız bir hastalığın pençesinde geçen yıl ruhunu rahmana teslim etmişti. İbrahim Dellal’ı uğurlayan vefalı dostlar, Orhan Hoca’nın mezarına da uğrayarak, dualarında unutmadılar. Mezarının başucunda kalbi yaralı iki büklüm Annesi, hüzün içinde dua ediyordu. Sürekli Anne’nin hayalinde olan Orhan’ını, İbrahim Ağabeyin vefatından bir iki gün önce ağırlamış rüyasında. Yitik evladı Orhan’ının evine çok muazzam bir kalabalık misafir ve misafir gurubu gelmiş.
Öyle ya sadıkların rüyası…
Hem de Anne’nin evladıyla ilgili gördüğü rüya…
Galiba gelen misafir(ler) Fawkner Müslüman Mezarlığı’nın yeni müdavimi, İbrahim Ağabey ve onu uğurlayanlardır.
Hep hizmet ve Allah rızası için koşturmayla geçen, nispeten sıkıntılı ama öbür aleme bakan neticeleri itibariyle, hayırlarla ve kapanmayan amellerle dolu yaşadıkları bu semereli hayat, yan yana yattıkları bu mezarlıkta bitse de biliyoruz ki, onlar isimleri ve gayretleriyle hep önümüzde birer ışık olacaklar.
Rahmeti sonsuz Rabbimizden duamız, bu iki muhacir ve dünyanın dört bir yanındaki kardeşlerimizi affı ve mağfiretine mazhar etsin. Makamları cennet, kabirleri de pür nur olsun inşallah.
Son söz:Tüm duygularını ve yaşantısını ‘Evrensel İnsani Değerler’ üzerine bina etmiş, ‘Delikanlı’ bir Osmanlı Efendisi’nin, ‘İnsan Hakları Evrensel Bildirisi‘nin kabul edilişinin 70.yıl dönümü olan 10 Aralık’a denk gelmesi ve tevafuk etmesi bir tesadüf olabilir mi? Bence hayır, ya sizce…?
