Naci Karadağ-tr724.com
Majestelerinin fetvacıbaşı Hayrettin Karaman yine buyurmuş. Diyor ki, “Yastık altında para saklamak caiz değildir!”
Nedense Man Adası’nda hesap açtırmak, Şehrizar konaklarından villa almalarda filan sesi çıkmayan bu tür insanlar, mesele halktan fedakarlık beklemeye geldiğinde pek bir cevval oluyorlar.
Yine, hamaset ve gaz ile sıradan insanın hoşuna gidecek atraksiyon ve demeç dönemine girmiş bulunuyoruz.
AKP ve Saray bu kez belediye seçimleri kampanyalarını epey öne aldılar.
Yakında Suriye’ye asker yollarız… Elde var bir.
Bugünlerde birkaç tane “Müslüman Noel kutlamaz” eylemi yapacak pembe pantolonla akmal da bulunur. Etti iki.
Buna bir de Fatih Portakal’ın ensesine vurmak için yapılacak olan portakal bıçaklama eylemlerini ekleyin, etti mi üç.

Geçtiğimiz gün belediye başkan adaylarına konuşurken aynen şunu söyledi haşmetmeap: “Lüksten şatafattan uzak durun!”
Bin bilmem kaç odalı sarayda oturan birinin bunları söylemesi ayrıca bir komedi ama aynı anda sadece saraya 250 yeni makam arabası siparişi verilmesi de işin ekmekli kadayıfı oldu.
Saray ise bildiğiniz gibi. Havuza bakarsanız Emine Hanım öyle bir mütevazı yaşıyor ki, kuru ekmek yiyorlar, denilse yeridir!

Hani bilmesek, ağaç kabuklarını kemiriyorlar zannedeceğiz!
Oysa bilmem kaçıncı sarayı yaptırmak için yine binlerce ağaç kesiliyor bilmem nerede.
Sarayın halıları bilmem ne malzemesinden, perdeleri bilmem nereden getirtiliyor.
Ama havuz bataklığına bakılırsa sarayda sıradan bir hayat yaşanıyor.
Adalet Bakanı’nın eşinin tek gün işe gitmeden beş yıl çalışıyor gösterildiği bir ülkede adaletten ne kadar bahsedebiliyorsak, kilosu 4 bin TL olan beyaz çayın tüketildiği saraya o kadar mütevazidir diyebiliriz sanırım.
Hem biliyorsunuz Müslüman Noel de kutlamaz.
Hırsızlık yapar, arsızlık yapar, zulüm yapar ama Noel kutlamaz, asla!

Sabahattin Ali’nin Sırça Köşk isimli masalını bilir misiniz?
Tembel, gittikleri bir yerde kısa sürede foyaları meydana çıkan, göründüğü gibi olmayan üç kafadar bir ülkenin baş şehrine inerler. Onlar gelene kadar ülkenin baş şehrinde huzur ve sükun hakim, herkes işinde gücünde, kavgasız gürültüsüz yaşayıp gidermiş ahali. Üç kafadarın en sinsi olanı ahalinin duyacağı şekilde bağırmış, ‘Amma garip memleket ha!” Ahali bunu duyunca, “Memleketimizin nesini beğenmediniz, neyimiz eksik?” diye sormuş. “Yahu sizin memleketin sırça köşkü nerede?” diye ukalaca tıslamış elebaşı. Ahali sırça köşkün ne anlama geldiğini bilmiyormuş, “aman” demiş üç yabancı, “Hemen burdan gidelim, burada yaşanmaz, daha sırça köşkün ne olduğunu bile bilmiyorlar!” Önünü kesmiş meraklı halk bu üç arkadaşın, “Ne olur bize de anlatın neymiş şu sırça köşk, çok lüzumlu bir şeyse belki biz de yaparız.” filan diye neredeyse yalvaracak olmuşlar. “Lüzumlu ne demek? Sırça köşkü olmayan şehir, sırça köşke bağlanmayan memleket olur mu?” diye eziklemişler ahaliyi. Ahali, “yapalım bâri” diyecek olunca da, “öyle kolay mı, pahalı bir şey” filan deyip kontrolü ele almaya başlamış üç üçkağıtçı.









