Yahya öğretmen, kafasında bir sürü çözüm bekleyen problem ve cevabını veremediği pek çok soru ile havaalanında bulunuyordu. Zira pek çok Afrika ülkesinde ara-sıra olduğu gibi ülkesinde isyan çıkmış ve darbecilerin başı Cumhurbaşkanlığı koltuğuna oturmuştu… İsyancılar pek çok tahribat yapmalarına rağmen okula hiçbir zarar vermemişlerdi. Hatta darbecilerin Cumhurbaşkanı kendilerini davet etmiş ve şöyle demişti: “Biz aslında bazı haklarımızı alabilmek için baskı kurmaya yönelik bir isyan çıkarmıştık. Ama bir anda kendimi Cumhurbaşkanlığı koltuğunda buldum. Sizin iyi eğitim verdiğinizi biliyoruz. Sizinle bir problemimiz yok, işinize, öğretim ve eğitiminize bakın. Samimi insanlar olduğunuzu, buradan herkes kaçarken, burada, en zor şartlarda bile kalmakla gösterdiniz.” demişti.
Ama arkadan başka bir dalga onu Cumhurbaşkanlığından alaşağı edince yeni seçimler yapılıncaya kadar geçici bir Cumhurbaşkanı idareyi ele almıştı. Onun ne düşündüğünü ve neler yapacağını bilmiyordu. Havaalanının salonuna gelip bir yere oturdu. Orada bir beyaz beyefendi oturuyordu. Birbirleriyle konuşmaya başladılar. “Nerelisin, ne iş yapıyorsun?” derken Yahya öğretmen Türkiye’den gelip burada okul açtıklarını anlatmaya başlayınca, o bu sefer Türkçe konuşmaya başladı. “Ben Kayseri Ermenilerindenim… Mısır’da yaşıyorum. Gazeteciyim. Ama, sizin bu eğitim faaliyetleriniz çok dikkatimi çekti. Beni biraz daha aydınlatır mısınız?” dedi. O da “Hizmeti, hizmetin felsefesini, bütün dünyada umumî barışın gerçekleşmesini arzu ettiklerini, insanî evrensel değerlerin önemini ve bunların öğrencilerin kalbinde yerleşmesi için gayret ettiklerini” genişçe anlattı. Bu sefer o daha da bir hayret etti. İşin garip tarafı uçağa binince de aynı yerde yan yana geldiler. Bu sefer sohbet orada da devam etti.
