Türkiye’de yaşayan insanların yüzde 20’sinin, imkan olsa başka ülkede yaşamak istediğini öğrendik. Cumhuriyet tarihinde belki ilk kez, muhalifler kadar, elitler ve sıradan insanlar içinde yaşanması zor bir ülke oldu Türkiye.
Bundan yaklaşık 1 ay önce, Amerika’nın dünyaca ünlü gazetesi The New York Times’da, çok ses getiren bir makale yayınlandı. Haberin konusu, ülkelerini terk eden eğitimli ve varlıklı Türkler’di. Makalede, “kayırmacılık ve artan otoriterleşme” yüzünden sermaye ve beyin göçünün hızlandığına dikkat çekilerek, “Erdoğan’ın vizyonuna hararetle karşı çıkan Türkler, yeteneklerini ve varlıklarını da alarak, kitleler halinde ülkeyi terk ediyor.” denilmişti.
Haber elbette Cumhurbaşkanı Tayyip Erdoğan’ın büyük tepkisine sebep oldu. Haberin bir “algı operasyonu” olduğunu söyledi. Daha sonra haberde adı geçen Ülker ailesinden de sert bir yalanlama geldi. Lakin bunların hemen arkasından, bu sefer Sabah Gazetesi’nde, pek çok “ünlü, varlıklı ve kültürlü” Türk vatandaşının, Malta vatandaşlığına geçtiği haberini okuduk.
Gelinen noktada, aslında Cumhuriyet’in kuruluşlundan bu yana ilk kez, “kültür ve iş hayatına yön veren üst sınıf ailelerin Türkiye’yi terk ettiğini” görüyoruz.Bugüne kadar, ülkeyi terk etme ve “sürgünde yaşam” gibi kavramlar genelde mevcut sistem ve mevcut iktidarla ters düşmüş, nispeten dezavantajlı kesimlere özgü bir tavırdı. AKP hükümeti, bahsettiğimiz bu kaçış psikolojisini, kendini “Cumhuriyet’in kurucu iradesi” gibi gören, yerleşik burjuvaziye de aktarmayı başardı demek yanlış olmaz. Malta vatandaşlığı ve New York Times makalesi bu tespiti destekliyor. Bu ayrıntı elbette önemli ama şimdi bu mesele yeni bir boyut kazandı.
Geçen hafta açıklanan bir araştırmada, ülkeden kaçıp gitme duygusunun sokaktaki vatandaşa kadar yayıldığını gördük. Kadir Has Üniversitesi, Türkiye Çalışmaları Merkezi’nin her yıl yaptığı, “Türkiye Sosyal-Siyasal Eğilimler” araştırmasından bahsediyorum.
26 şehirde gerçekleştirilen araştırmanın en çarpıcı sonucu, Türkiye’de insanların yaklaşık yüzde 20’sinin, imkânı olması durumunda yurt dışında yaşamayı tercih edeceğini söylemesiydi.Bana göre bu araştırma, “kaçış psikolojisinin” toplumsal boyut kazandığının en bariz göstergelerinden.
Sebep ekonomik de olsa, özgürlük sorunu da olsa, otoriterlik korkusu da olsa, maddi sıkıntılar da olsa sonuç aynı. İnsanların hiç de azımsanmayacak bir bölümünün kaçıp kurtulmak istediği bir ülkeyiz artık!
AKP hükümeti, 16 yıllık eseriyle ne kadar övünse azdır!
GÖZDEN KAÇMASIN
Gençlerin üçte biri ne okula ne de işe gidiyor!
Ekonomi Kulisi’nde daha önce işsizlik verilerini derinlemesine yorumlamıştık. Türkiye’de, resmi (kayıtlı) ve resmi olmayan (kayıtsız) işsizlik oranlarına da dikkat çekerek, işsizler ordusunun TÜİK verilerine yansıyandan çok daha fazla olduğunu da anlatmıştık.
Elbette işsizlik meselesinin en can yakıcı yönü, genç işsizliğidir. Genç işsizliğinin (18 – 24 yaş arası) resmi verilerde bile yüzde 23’e ulaştığını da önceki haftaki yazımıda belirtmiştik.
Bugünse hem okula hem de işe gitmeyen gençlerin durumuna daha yakından bakmak istiyorum. Hem işe hem de okula gitmeyen gençler, şu anda ülkelerin “en önemli sorunlar listesinin” ilk sırasında yer alıyor. Zira okula gitmediği gibi bir mesleği de olmayan ve çalışmayan 18 – 24 yaş gençliği, her türlü istismara açık hale geliyor. Ülkeler bu meseleye büyük önem veriyor.
Maalesef Türkiye’nin, eğitimsiz ve mesleksiz genç nüfusu ürkütücü boyutlarda. Eurostat’ın verilerine göre, 18 – 24 yaş nüfus aralığında, “okula ve işe gitmeyen” gençlerin oranı yüzde 30,8. Üstelik bu 2017 verisi.











