Zannediyorum târih doksanbeşlerdi, Zaman Gazetesi “abonelik sistemi” ile büyütülmeye çalışılıyor, hedefler dağıtılıyor, herkes koşturuyordu.
Niçin ?
Nasıl ?
Neden ? yok, sâdece Hizmet vardı.
Tuttuğumuz altın oluyor, el atılan herşey bir anda nevş-u nemâ buluyordu.
Şimdilerde dönüp bakınca “ihlâs, kardeşlik, vifâk ve ittifâkın bereketi” diyorum…
Bir gündüzde iki güneş olmaz !
İşte o dönem Büyüğümüz üç ağabeye “Hele bir Türkiye’yi dolaşıp gelseniz” der, dolaşırlar ve yolları Erzurum’a uğrar…
Kırkıncı Ağabeyi ziyâret edip “Hocamız ve Üstâdımız niçin görüşemedi” sorusunu tevcih ederler, cevap kısa ve nettir “Kardeşim bir gündüzde iki güneş olmaz”
Bir vahidin iki yüzü ;
Abartıyorsun diyebilirsiniz ama ben acizâne, Üstâdımız ve Hocamız’ı hep “bir vâhidin iki yüzü” gibi gördüm.
İlim, imân, amel, ihlâs, hayât serencamları, geceleri, gündüzleri, evrâdları, çileleri birbirlerine çok benzer…
Evet iki ayrı şahıs, iki ayrı devir değil bir bütünün devâmı gibidirler…
Bir araya gelememiş fakat biri batmadan diğeri doğmuş, birbirinin devâmı iki güneş…
Ahh Üstâdım !
Üstâdımız “Kardaşım” der, “Âlem-i İslâm’ın başına gelenler bende ne iştâh ne uyku bıraktı”
Günleri te’lifât ve hizmet, geceleri ibâdet-ü teât ile geçti.
Evi barkı, çoluk çocuğu olmadı.
Ömrünü milletinin imânına adadı.
Yetmiş yamalı cübbesiyle, “yetmiş yamalı bohça” misâl, delik-deşik bir hayat yaşadı.
Garîb geldi, garîb yaşadı, garîb gitti, mezarına dahi tahammül edemediler…
Sen gittin Üstadım, sen gittin ! Ama biz hâlâ bahâr hediyelerini kabrinin başına getiremedik…
Âh Üstâdım !
Sana “henîen lekum ! müjdeler olsun !” diyemedik.
Ahh Hocam !
Büyüğümüz “Kardeşim” der, “Benim sizler ve Hizmet’ten başka derdim olmadı”
Günleri hizmet-sohbet, geceleri ah-u efgân ve evrâdla geçiyor.
Evi barkı, çoluk çocuğu olmadı…
İnsanlığın iman, irfân ve hayâtına hizmet ediyor, yılmadan, bıkmadan.
Ve gözyaşını dökmeye devâm ediyor.
Âhhh Hocam !
Güzel yüzünü hâlâ yüzünü güldüremedik…
Hüznü’n-Nebi ;
Ebedi Risâlet Sempozyumu’ndan sonra kendisine “en çok hangi tebliği beğendiniz ?” delinince “Hüznü’n-Nebi” demişti.
Peygamber vârislerinin hüznü hiç bitmiyor...
Çileleri hiç bitmedi…
Oğullarımıza, kızlarımıza, gençliğe, insanlığa ağlamak Onlar’a, Allâh afvetsin ağlamamak, evet ağlamamak bize düştü.
İmtihân bitmiyor…
Cennet ucuz değil !
Ben ne yapıyorum ?
Okurken dönüp, cılız idrâkimce kendime bakıyorum, Üstâdım ne demiş ? Hocamız ne diyor ? Ben ne yapıyorum ?
Benlik ve Hürriyet ;
Üstâdımız, Mesnevi-i Nuûriye’de şöyle buyurur ;
“Cenab-ı Hak tarafından insanlara verilen benlik ve hürriyet, uluhiyet sıfatlarını fehmetmek üzere bir vâhid-i kıyasî ( ölçü) vazifesini görüyor.
Maalesef (insan) sû-i ihtiyar ile hâkimiyet ve istiklaliyete âlet ederek tam bir “firavun” olur.”
Evet ben, “ene” gerçeğim olan acz ve fakrımla, kullukla hürriyete ereceğime, hâkimiyet sevdâsına düşüp istiklâliyet ilânıyla “firavn” olma yolunda ilerliyorum…
