En son sözü en başta söyleyelim… Yarına Bakış, ekonomik sıkıntılar yüzünden kâğıt baskıya ara veriyor. Artık gazetemiz basılmayacak, yayınını internet üzerinden sürdürecek. Bu haberi vermenin ne kadar zor olduğunu biliyoruz. Zira dört ay gibi kısa bir sürede çalışanları, yazarları ve okurlarıyla güzel bir aile olmuştuk. Gururla taşınacak ve okunacak bir gazete yaptık. Şimdi kâğıda basılı gazeteyi elimize alamamayı, onu sizin kapınıza kadar getirememeyi kabullenmek bizim için kolay olmayacak. Tek sevincimiz, bir gün sıkıntıları aşıp yeniden buluşabilme umudunu koruyor olmamız.
“Gazete okumayı zevke dönüştürüyoruz.” diyerek yola çıkmıştık. Zira okuyan, düşünen, entelektüel kaygılar taşıyan bir grup genç gazeteciydik ve Türkiye’ye dair güzel hayallerimiz vardı. Mavi rengimiz özgürlüğün, güvenin ve bütün güzel şeylerin sembolüydü. Çok sesliliğe inanıyorduk; ülkenin bütün sesleri bu gazetenin sayfalarında olsun istedik ve bunu bir ölçüde başardık. Politikadan sanata, çok iyi bir yazar kadrosu kurduk. Her gün yeni şeyler öğreniyor ve düşüncelerimizi sizlerle paylaşıyorduk. Dört aylık yayın hayatımızda nitelikli bir kitleye ulaşmayı başardık. Bir okurumuzun deyişiyle, “Memleketin en yakışıklı gazetesi” olmuştuk.
İşyerimizde, bütün ilkelerin önünde bir ilkemiz vardı: Hiç kimse somurtmayacak, surat asmayacaktı. Güler yüzlü bir gazeteydik ve çalışanların, yazarların hatta yemek dağıtan görevlimizin de dünyaya böyle bakması gerekirdi. Neşeyle, coşkuyla çalıştık. Küçücük mekânımızda güzel işler yapmanın, iyi haberler ve derinlikli yorumlar yayımlamanın; Türkiye’nin sesine ses katmanın hazzını yaşadık. En önemlisi, gittikçe teksesliliğe bürünen ülkemizde demokrasinin, özgürlüklerin ve çoksesliliğin tarafında duruyor ve inançla, sabırla uygarlık değerlerini savunuyorduk.
Bütün bunları yaparken, ekonomik sıkıntılar peşimizi bırakmadı. Kazancımızı, matbaa ve dağıtım şirketine yatırıyor; artanıyla yazarlarımıza telif ödemeye, evimize ekmek götürmeye çalışıyorduk. Bir gün işlerin düzeleceğini, ekonomik sıkıntıları aşacağımızı ve nefes alacağımızı düşündük. Fakat o gün gelmedi. Öte yandan, içinden geçtiğimiz şartlar, özgür ve gerçek anlamda gazetecilik yapma imkanını bütün bütün ortadan kaldırmış görünüyor. Ne yazık ki, medyaya ve gazetecilere yönelik baskı ve oluşturulan korku iklimi, mesleğimizin üzerine bir kara bulut gibi çökmüş durumda. Türk medyası, tarihinin en çaresiz günlerini yaşıyor. Ülkenin en iyi kalemleri, yazı yazacak mecradan yoksun bırakılmış durumda.









