İstanbul’un kuşatması esnasında surlardan atılan kızgın yağlar karşısında bazı tabiin şu ayeti okudu:
“Elinizle kendinizi tehlikeye atmayın!”
Bunu duyan sahabe, düzeltti: “Hayır siz yanlış anlıyorsunuz, “elinizle kendinizi tehlikeye atmayın” demek bu değildir.
Bu ayet ne zaman nazil oldu biliyor musunuz?
Biz Medine’ye hicret ettik, site-islam devletini kurduk, sonra biraz da kendimize, ailemize bakalım, ev-bark sahibi olalım, mal-mülk edinelim” diye düşündüğümüz bir anda bu ayet nazil oldu:
“Allah yolunda infakta bulunun da elinizle kendinizi tehlikeye atmayın ve ihsanda bulunun, Allah Muhsinleri sever.”
Hocaefendi cami kürsülerinden, minberlerden bu uyarıları defalarca yaptı; bu harekete gönül verenleri, bu örfaneye iştirak edenleri, tenperverlikten, haneperestlikten, rahata düşkünlükten, tembellikten, lüksten, yılandan, akrepten kaçınır gibi kaçınmayı tavsiye etti. “Oturduğunuz koltuklar sizi boğacak, pisine gideceksiniz…”
“Milyonlar kazandılarsa çok iyi bir şey yaptıklarını sandılar; halbuki öte tarafta dalalete düşenlerin acısı, fıska fücura girenlerin ızdırabı onları hiç mi hiç dilgir etmiyordu…” tarzı ağır serzenişlerle gönüldaşlarını uyarıyor, onlara elleriyle kendilerini tehlikeye atmamaları için ikazda bulunuyordu.
O gün saff-ı evveli teşkil edenler, Hocaefendi ile beraber koşan sabikun-evvelun, bu tavsiyelerden nasiplerini aldılar, yeni yetişen nesli bu nasihatler doğrultusunda yetiştirdiler.
Evler, yurtlar, okullar dersaneler açarlarken, çok imkânsızlıklar içerisinde bu faaliyetleri yürüttüler.
Zaman geldi, evlerde talebeler kahvaltıda sadece ekmek zeytin yediler, yemekler sade, evler sade, arabalar (sadece pek az kimsede vardı, onlar da) mütevazi idi.
Sanki sadelikle doğru orantılı olarak hizmetler, samimiyet, aşk, şevk, zirve yapıyor, bu tarakta bezi olan fedakarlar, koştukça koşuyor, arzu edilen, hedeflenen hizmetler neyse, sorgulamadan, diriğ etmeden koşuyor, kah cami önlerinde dergi, gazete satıyor, kah yüzlerce kilometre ötedeki şehirlerden talebeler için çay, hububat, gıda topluyor, kah arabasıyla kurban derisi toplamak için mahalle mahalle, ev ev dolaşıp yüzsuyu dökerek insanlardan kurban derisi ve bağırsak taleb ediyorlardı…
Dünyanın her yerine Efendimizin SAV yad-ı cemilini ulaştırmayı kendisine gaye edinen bu safi ruhlar, haritada yerini bilmedikleri ülkelere “git” denildiğinde, sağına ve soluna bakmadan, bunu bir vazife telakki ediyor ve en kısa zamanda valizini toplayıp gidiyordu.
Bu diğergamlık, fedakarlıkla, 170 ülkeye ulaşıldı, okullar, yurtlar, medya, diyalog, televizyonlar, yardım dernekleri, işadamları dernekleri , üniversiteler, hastaneler açıldı, milyonların istifadesine sunuldu.
Yapılan faaliyetler neticesi, dünyada barış adacıkları kuruldu, insanlar akın akın bu örfaneye koştular, bu anlayışa destek oldular.
İşin özünde, ihlas, samimiyet, iştiyak, fedakarlık olunca, Rabbin yardımı eksik olmadı, extradan lütuflarla ihsanlarla, neticeler insanüstü, mucizevi bir bollukta yağdı, heryeri sardı.
Sonra bir imtihan devri…, ve ardından bir kısım kimselere Cenab-I Hakk’ın extra ihsanları ile, yeni hayatlar kuruldu.
