Öğretmenin birisi, sınıfındaki öğrencileri sınava etmek için her öğrencisine üzerinde sadece siyah bir nokta olan boş bir A4 kâğıdını uzatır.
Öğrencilere, kâğıt üzerinde gördükleri ile alakalı bir kompozisyon yazmalarını ister.
Öğrencilerin biri hariç, hepsi kâğıt üzerinde gördükleri nokta ile ilgili aklına gelenleri yazarlar.
Birisi ise kâğıdın beyaz kısmı ile ilgili yazar.
Noktaya da nokta kadar yer verir.
Öğretmenin gayesi müspet düşünmeyi ve görmeyi öğretmektir.
Onlara ‘Çocuklar biz çok defa hayatımızda siyah noktayı görür ama müspet taraflarını görmeyiz’ der.
Bu Avustralya Hizmeti içinde geçerli.
Avustralya Hizmeti’nin ilk yıllarını bilenlerin büyük kısmı hayattalar ve çoğunluk itibarı ile Hak yolunun yolcusu olmaya devam ediyorlar.
Çok değil 30-35 yıl önce sohbet edecekleri bir yer bulamadıkları için üç beş insan yağmurlu havada bir parkta iş için kullanılan bir minibüsün arkasında kitap okurlardı.
1991’LERDE CAMİYE GELEN BEŞ-ON İNSAN VARDI:
1991 yılı olacak.
Sydney’deki iki doktora talebesi, altı-yedi ortaokul veya lise öğrenci ile ilgilenirlerdi.
O doktora talebeleri birisi Kanada’da profesör, diğeri de ABD bilmem kaç tane okulun genel müdürü.
Fakir de o yıllarda Redfern Camii’nde imamdı.
İlk geldiğim yıl orta ve liseye giden iki öğrenci bulunca dünyalar benim olmuştu.
Yanlış hatırlamıyorsam sonra çoğu öğrenci olan yedi kişi ile 1992 yılında Feza Vakfı (bugün ismiyle hizmet veren Galaxy Foundation) kuruldu.
Çünkü başka da kimse yoktu.
Türk toplumunda, Türkiye’de üniversiteyi bitirmiş yüzlerce kişinin çoğu sol görüşlü ve kendini ‘komünist’ olarak ifade ederlerdi.
Okumuş kesimden camilere gelen beş on insan ancak vardı.
Daha sonra biri Melbourne diğeri Sydney’de olmak üzere iki tane minik yurt açıldı.
O günlerde kaç arkadaştan Allah Resulü, Ashabı Kiram efendilerimiz, üstad ve vefat eden talebeleri rüyalarda ve hatta yakeza halinde yurtlara ve sohbetlere teşrif ettiklerini duydum.
O gün içinde sıkıntılar vardı.
Bugünkü kadar değil ama o günde şiddetli saldırılar vardı.
Hemen hemen her kesimden bazı insanlar çeşitli iftiralar atıyordu, gazetelerde yayınlıyorlardı.
Bir defasında dindar görünen bir kesimin yaptıkları iftiralar bir arkadaşın canına tak demişti.
İlgilendiği öğrencileri bırakmayı düşündü.
Ertesi sabah gönlü güzel bir öğrenci rüyasında Resûlullâh bu gece sohbete teşrif ettiler deyince, o öğrencilerini bırakmaktan vazgeçti.
1994’DE NSW EĞİTM DAİRESİNE SORULMUŞTU, SADECE 54 TÜRK ÖĞRENCİ VARDI
1994 yılında NSW eğitim dairesine sorulduğunda, o gün için eyalette üniversitede okuyan 54 Türk öğrenci olduğunu söylediler.
Sonra malum Allah’ın inayet ve keremi ile okullar açıldı.
Mezunlarının nerede ise tamamı üniversitelere girdi.
Ülkedeki İslami okullara da örnek oldu.
O günlerde Hz. Ebu Bekir (r.a) gibi bankada sadece hesabı kapanmasın diye bir dolar hariç bütün parasını himmet eden vardı.
O fedakârlıkları anlatsam bir kitap olur.
Ogün öyleydi, peki bugün değil miyiz? İsterseniz gelin beyaz kağıdın üzerindeki siyah noktayı değil, beyazı görelim.
Ogün, bugün belki milyonlarca doları eğitim için veren ama verdiğini adeta unutmuş gözü yaşlı esnaflarımız vardır.
Bu zulüm süreci başlayınca hasta olan eşine zar zor ilaç parası bulan bir bacımız, biriktirdiği parasını vermek isteyince almak istemedim.
O bana öyle bir ders verdi ki ‘Alın bunu ihtiyaç sahiplerine gönderin.
Biz vermeye alıştık. Vermeden yaşayamayız’ dedi.
Birisi çiftlikten cebinden süt alıyor, bir hanımefendi uğraşıp yoğurt yapıyor.
Yaklaşık 45 yılını Hizmette geçirmiş bir abimiz bu 15-20 kilo yoğurdu her hafta alıp dağıtıyordu.
