ENES CANSEVER-HAFTANIN YORUMU
Merhum
Turgut Özal’ın güzel bir sözü vardı:
‘Doğuya bakıp Batı’ya yürümek’. Yani Avrupa Birliği’ne doğru yürürken, kendi
değerlerimizi kaybetmeden hedefe ulaşmaktan söz ediliyordu.Zaman
zaman da bu sözü tersten okuyarak, AB’ye üye olmamız halinde, bu birliğe kendi
değerlerimizi taşımak.
Yarım
asırdan bu yana, Avrupalı olacağız diye uğraşıp duruyoruz. Dünün gariban
ülkeleri, bugün AB’nin tam üyesiyken, biz hala üyelik müzakereleriyle
debeleniyoruz. Avrupa’nın ikiyüzlü siyaseti ve gayri samimi bazı siyasetçileri,
AB’nin kapısını yüzümüze açmamada kararlı olsa da, aslında bu sihirli anahtar
bizim elimizde. Bunun temel “Neden”ini düşünürken bu konuda asıl sorumsuzluğun
kendimizde olduğunu da tespit etmeliyiz. Biz pek samimi değiliz. Avrupalı olmak
istiyor muyuz, istemiyor muyuz sorusuna net cevap vermiş değiliz.
Avrupa
değerleri ile hiç de uyuşmayan antidemokratik duruş ve yürüyüşümüzle Avrupalı
olmak istemediğimizi fiilen ortaya koyduğumuz kesin.Türkiye’yi
dün yöneten askeri diktalar, elindeki gücün yok olmasını istemediği için,
Avrupalıların bahane oluşturmasına önemli katkı sağlıyorlardı. Bugün ise sivil
dikta ülkeyi tek başına yönetme hastalığından dolayı, Türkiye, Avrupa’dan hızla
uzaklaşıyor.Şunu
da söyleyip, hakkını teslim etmeliyiz: Dünün askeri diktatörleri bugünün sivil
diktasından daha demokrat, daha adil, daha merhametli, daha saygılı ve daha
insaniydi. Bugün vatandaşa karşı yapılan zulüm ve demokrasi katliamı hiçbir
dönemde yaşanmadı.
Mesela, hiçbir askeri yönetim AB’den kopup,
batılı demokratik değerlerden uzaklaşıp Rusya-Çin eksenine yönelmek
istediklerini söylemedi. Bu yolda açık gizli adım da atmadı.Ama
şimdiki yönetim komünizmin mirasçıları Çin ve Rusya’nın liderliğindeki Şangay
Birliği’ne doğru hızla yol alıyorlar. Yani rahmetli Özal’ın ifadesinin
tersiyle; yönünü batıya dönmüş gibi yapıp, vücuduyla doğuya doğru yol almak…
Şangay
Beşlisi, 1996 yılında Almatı’da ete kemiğe bürünmeye başlamıştı. Tam 20 yıl
önce. İmza törenini, gazeteci olarak bizzat izleyip haberini Türkiye’ye
geçmiştim. Çin adına Le Peng, Rusya adına ise Boris Yeltsin ilk imzayı
koymuştu. Birliğe imza atan Kazakistan ve Tacikistan Cumhurbaşkanları Nursultan
Nazarbayev ile İmamali Rahmanov, 20 yıldan beri görevlerini sürdürüyorlar.
Birliğin
diğer bir üyesi Kırgızistan adına imzayı atan dönemin Cumhurbaşkanı Askar
Akayev ise kısa bir süre sonra devrimden dolayı ülkesini terk etmek zorunda
kaldı. 2000 yılında üye olan Özbekistan ve İslam Kerimov’un durumunu anlatmaya
gerek var mı?
İşte
Türkiye’nin bugünkü muktedirleri, böyle bir birlik olan Şangay Beşlisi’ne
girmenin heyecanıyla kavruluyorlar.
Ne acı
değil mi?
Çok
değil, sadece iki yıl önce Viyana kapılarından vizesiz Avrupa Birliği’ne
gireceğiz diyerek, miting alanlarında sevinç naralarını atarken, bugün ise Çin
Seddini aşarak, Şangay Birliği’ne gireceğiz diye çılgınca seviniyor
insanlarımız. Anlamak mümkün değil.









