Yüreğimin bir tarafını yurt içindekiler, bir tarafını dışarıdakiler yakıyor…
Bir tarafı ise ârafta, iki sınır arasında kalanlarla.
Her gün yeni bir haber, yeni bir problem ciğerimizi dağlamaya devâm ediyor…
İmân ve inancımız olmasa yaşamak için bir sebep yok neredeyse…
Hep söylediğimiz şey değil miydi ! Ya hizmet, ya ölüm !
Aktif Hizmet’in olmadığı bir âlem rûhumuza dar geliyor, hizmet, hizmet diye atan bir kalbimiz var…
Kendimi öksüz, yetim hissediyorum…
Boşluktayım…
Hey gidi günler ! diyorum.
Rü’yâlarımda geçmişteki arkadaşlarım, geçmişte bulunduğumuz hizmet mekânları, yaptığımız hizmetler gün gibi, gündüz gibi…
Evet boşluktayım fakat kainat, hayât boşluk kaldırmaz !
Bir an evvel, kaymadan, yeniden, ayaklarımı sapasağlam hak zemînine basmam gerekiyor.
Yoksa bu çok şiddetli, zâlim fırtınada savrulmamak neredeyse mümkün değil…
İmam Şâfi der ki “Hakk ile meşgûl olmazsan, bâtıl seni istilâ eder !”
Ben şimdilerde herşeyimi gücümün yettiğince yapabileceğim, elimde olan şeyler ile üstesinden gelebileceğim hizmetlere adadım.
Her yeri, herkesi arıyor, konuşuyor, görüşüyorum…
Kendimce yazıyor, çiziyor, okuyor, elimden geldiğince her hayra koşuyorum…
Bütün kardeşlerimin de bu düşüncede benimle müttefik, berâber olduğunu görüyorum…
Rabbimize şükürler olsun ki bize tattırdığı imân neşvesiyle ayaklarımızı (inşâallâh) hakta sâbit tutuyor, dik durmaya gayret ediyor ve birbirimize destek olma ihtiyaç ve duygusuyla hareket ediyoruz…
Üstâdımız’ın gerçekten çok sevdiğim şu ifâdesi bu günlerde kendisini biraz daha açık seçik gösteriyor “Risâle-i Nûr Şâkirdleri’nin bedenleri müteaddit ruhları ise müttehit hükmündedir”
Evet ! Biz milyonlarla bedende tek bir rûha sâhibiz, elhamdülillâh…
Yardıma ihtiyâcınız varsa yardım, duâya ihtiyacınız varsa duâ imdâdınıza yetişiyor, hem de dünyânın her yerinden.
Kardeşlik beden, mekân, sınır tanımıyor…
Bakmayın ufak tefek problemler yaşadığımıza biz hâlâ birbirimizi çok, hem de çok seviyoruz.
Kardeşlerimizin sevinçleri sevincimiz, acıları acımız, ümitleri ümîdimiz…
Biz kardeşiz…
Yine azîz Üstâdımız’ın ifâdesi ile “Risâle-i Nûr Şakirtleri birbirlerine nesebi en ziyâde kardeşten daha ziyâde kardeştirler”
Büyüğümüz “Birbirinizi deliler gibi sevin !” demiyor muydu ?”
Her şeyimizi kaybetsek de işte bu duyguyu hiçbir şekilde kaybetmememiz gerekiyor.
Biz kardeşiz ! Birbirimizi deliler gibi seviyoruz…
Acizâne bugünlerde bu Derin Kardeşlik Hissi’ne çok ama çok daha fazla ihtiyâcımız olduğunu düşünerek daha fazla sarılıyorum.
