Talebeliğim İzmir’de geçti, İstanbul’da büyüdüğüm için İzmir’e çok zor alıştım fakat İzmir’i çok sevdim.
Yıllarca İzmir’de kaldım, Buca, Bozyaka, Hatay, Konak ve diğer semtler şimdi gözümde tütüyor.
Ve uzun yıllar sonra İzmir’den ayrılmam (Hizmet vesilesiyle) Turgutlu’ya oldu.
Turgutlu ;
Turgutlu bir şirin “Kasaba” Hizmet Dairesi‘nde hatırı sayılır bir yeri var. Müesseselerin İzmir’den sonra ilk nebean ettiği yerlerden.
O dönem tuğla fabrikaları ile meşhur bu güzel ilçenin eşrâfı Hizmet’le ilk şereflenen insanlardan.
Ege, Manisa, Turgutlu, köy-kent Hizmet’e emek vermiş…
Eşrâf ;
Turgutlu Eşrâfı neredeyse İzmirli Ağabeyler kadar Himmet ve Hizmet’e maddi-mânevi destek vermişler.
Onlarca isim sayabilirsiniz…
Fakat zâlimin kılıcı hâlâ başlarında döndüğünden onları biraz daha üzmemeleri için, varlıklarından bahsedip geçiyorum.
Çok cömerttiler, Allâh râzı olsun verdikçe verdiler.
Hacı Mustafa Said Türk ;
Hacı Ağabey gördüğüm, bildiğim, tanıdığım bir ağabeydi.
Gerçi Hizmet Dâiresi’ndeki herkes Hacı Ağabey’i, eşini ve evlâtlarını tanır.
Zannediyorum hayattaki en büyük desteği arkasında bir kal’a gibi duran eşi Selver Yenge idi.
Hacı Ağabey ; Samîmi, neş’eli, şen-şakrak, varlığından lezzet alacağınız bir fıtrata sahiptir.
Hep mütebessimdir…
Çok cömerttir…
Kendisinin herhangi bir insana bilerek zarar vereceğini, verebileceğini aslâ düşünmüyorum ve olmamıştır.
Dümdüz, olduğu gibi görünür, göründüğü gibi yaşar. Belki de işte ençok bu sebepten ötürü Hocaefendi’nin kalbinde yer etmiştir.
Zulüm O’nu da vurdu, yaşlı ve hasta haliyle aylarca eziyet ettiler.
Hapishâneden hastalığı nedeniyle onsekizinci ayda tahliye olabildi ardından iki defâ felç geçirip maalesef aylardır yatalak olarak yaşıyor.
Rabbimiz’in lütfettiği şifâ ile “elhamdulillah” herşeye rağmen, geçen Ramazânlar’da zar-zor oruç tutabilmiş.
Maalesef bir süre evvel en büyük dayanağı olan eşi Selver Yenge Hanım vefat etti, Hacı Abi yalnız kaldı, sağında solunda bulunan akrabaları ve bilebildiğim kadarıyla yakınında olan bir oğlu kendisine bakıyordu…
Fakat hepinizin bildiği gibi zulüm durmak bilmiyor, yatalak bir hasta olan Hacı Ağabey’in infazının durdurulması için müracaat edilen mahkeme infaz durdurmayı reddetti ve Hacı Abi’yi sedye ile önce hapishaneye, oradan sevkle yoğun bakıma kaldırdılar…
Bugünkü haberlere göre ise Hacı Abi kaldırıldığı hastanede, yoğun bakım altında enfeksiyon kaptı…
Rabbimiz acilen sıhhât ve âfiyet ihsan etsin…
Manisa ve Turgutlu eşrafını çok iyi tanıyan Bülent Arınç gibi “özgül ağırlıklı” bir varlık maalesef hâlâ olayları seyrediyor ve yakından tanıdığı bu güzel insanların hiçbirine sahip çıkmıyor…
Yaşlı insanlar hasta yatalak halleri ile hapislerde sürgünlerde ölüme mahkum ediliyor…
Çok kıymetli Yusuf Pekmezci Ağabey ve yine Bülent Arınç’ın arkadaşı, ağabeyi Nusret Muğlalı’yı hatırlayacaksınız.
Hâtırâlar ;
Turgutlu’ya ilk gittiğim hafta sevdiğim bir ağabeyin Fabrika Mescidi’nde yönetim kurulu ile tanışıyoruz.
Nûrlar’dan bir parça okudum bitirdim, arka taraftan Hacı Ağabeyin sesi yükseldi “Hocam biliyor musun Hocaefendi her geldiğinde Turgutlu’ya ne anlattı?” tebessümle “bilmiyorum ağabey” dedim, O “itaât hocam, itaât” diyerek tamamladı.
Muhabbet insanı Hacı Ağabey’in anlatmaktan zevk aldığı çok tatlı hâtırâları vardır, bu zor dönemde sizleri biraz gülümsetebilmek ve Hacı Ağabey’i biraz olsun sizlere tanitabilmek için onlardan bahsetmek istiyorum…
İlk sırayı ihtirâmen Selver Yenge’ye vereceğim.
Selver Abla ;
Turgutlu’nun bilinen âilelerine mensuptur…
Hacı Abi’nin temel dayanağı, âilenin itici gücü ve zekâ küpüdür.
Hacı Abi çok genç yaşta evlendiği Yenge Hanım’ın dikkatini çekebilmek için önüne kestaneler sermiş, Yenge Hanım iltifat etmemiş ve fakat Mustafa Ağabey bir şekilde O’nun gönlünü alarak evlenmişlerdir.
Hacı Abi hâlâ gözlerinin içi parıldayarak “O’nu kırk kız içerisinden seçtim” demektedir.
Yenge Hanım her hal ve şartta Hacı Ağabey’i düşünür…
Köy evinin yan tarafındaki üstü kapalı beton zeminde otururken Yenge Hanım’ın Hacı Abi’ye alelacele camdan minder atması hâlâ gözlerimin önünde.
Selver Yenge bu sene Şubat ayında ruhunun ufkuna yürüdü ve Hacı Abi’yi gözü yaşlı olarak geride bıraktı…
Mekanı Cennet-i Firdevs olsun inşaallah…
Bu mübarek çiftin birkaç tatlı hatırasını sizlerle paylaşmak istiyorum…
Bohçacı ;
Bilirsiniz eskiden Türkiye’de bohçacılar mahalleleri gezer ve ticâret yaparlardı, bu köylerde daha uzun süre devam etti…
Yenge hanım biraz rahatsızdır ve köye gelen bohçacı ile yârenlik etmektedir.
Bohçacıya “Bak hele, bana bir şey olursa, Hacıyı birini bulup başgöz edin” diyiverir, bohçacı “Niye birini bulayım, böyle adama ben varırım” der…
