M. NEDİM HAZAR-TR724.COM
Benim için çok kolay bir yazı olmayacak bu. Ancak tam bir “sussam gönlüm razı değil” durumu. Ve evet biliyorum söylesem de pek tesiri olacak değil. Ancak bu yazacaklarımı sosyal medyada paylaşım şeklinde yapmaktan da geri durdum, zira gereksiz polemiklere ve kırgınlıklara sebep olabiliyor. Misal sevgili meslektaşım Ahmet Dönmez’e Twitter’da minik bir ikazda bulunmuştum da ne yalancılığım kalmıştı ne yuhalanmışlığım. Daha da fenası vardı, belki şükür etmeliydim zira, bu tür tartışmalarda birbirinin eşini, karısını, kızını da işin içine katarak tartışmaları gördükçe kahroluyorum resmen.
Bugünkü yazının ana kahramanı yabancı biri değil. Hem meslektaşım hem aynı gazetede çalıştığım mesai arkadaşım hem eski yayın yönetmenim hem de bacanağım. Yani hanımlarımız kardeş kahramanımızla.
Evet bilenler bilecektir Mahmut Çebi’den bahsediyorum.
Önce yiğidin hakkını vermek boynumuzun borcu elbette.
Çebi, hayatımda büyük etkisi olan birkaç insandan biri. Bir kere evliliğime vesile olan insan. Dahası 15 Temmuz felaketinden sonra aileme ailesi gibi bakmış, tüm çocuklarıma sahip çıkmış vefalı ve delikanlı bir insandır. Ayrıca bu süreç hatta evliliğim öncesinden de Mahmut Çebi’nin ahlakına, dürüstlüğüne, samimiyetine kefil olurdum yani. Ve belki de bacanağı olmak istememin en önemli sebebi onun karakteriydi bilemiyorum.
Evet bahsini ettiğim erdemlerinin yanı sıra tanıdığım en zeki insanlardan biridir Karadenizli Mahmut Çebi. Karakterlerimiz pek çok açıdan neredeyse tamamen zıt olmasına rağmen bugüne kadar bir kere kalbimi kırdığını hatırlamıyorum. Dahası, ne zaman zor durumda kalsam elinden geldiğince hep yanımda olmuştur.
Mahmut Çebi ile nice zamandır fikir bağlamında epey ayrı düşünmekteyiz. Ama Allah var, hiçbir sohbetimiz kavgaya, dikleşmeye, hakarete dönüşmedi bugüne kadar.
Ve başta da söylediğim gibi, bu yazı benim için çok kolay değil bu yüzden.
Benim gazetecilik mesleğine başlama yılın 1988 idi. Mahmut Çebi benden daha kıdemli bir Zaman gazetesi çalışanıdır. Kendisi Almanya’ya geldiği (2002 olması lazım) 14 yıl Zaman ve Aksiyon’da mesai arkadaşlığı yaptık. Pek çok haber için tartıştık, kavga ettik ama hiçbir zaman birbirimizi kırmadık.
Epey bir süre komşuluk da yaptık ama o kadar ayrıntıya gerek yok sanırım.
Hatta darbe girişimi sonrasında geldiğim Almanya’da iki-üç ay kadar bir süre beraber Almanya Zaman için de neredeyse sadece iki kişi çalıştık Çebi ile.
Şimdilik bacanağımı bir kenara bırakıp başka birinden bahsedeceğim.
Gazeteci Ahmet şık, sıklıkla günümüz Türkiye Cumhuriyeti siyasi iktidarını bir hükumetten ziyade bir çeteye benzetir. Gerçekten de 2012 yılından itibaren garip bir şekilde kişisel ikbal uğruna Tayyip Erdoğan’ın neredeyse tüm siyasi hayatını inkar edercesine elinin tersiyle iterek, bir tür garabet rejimi kurdu. Tipik bir dikta hazırlığına girişti ve nihayet 15 Temmuz’a uzanan bir politika yürüttü.
Bugün Türkiye bir kişinin iki dudağı arasında, neredeyse hiçbir kurumu doğru çalışmayan, eğitimin, hukukun, ekonominin tamamen bittiği bir tür aşiret-derebey karışımı Ortadoğu rejimine dönmüş durumda.
15 Temmuz sonrası iç işlerinde Süleyman Soylu gibi bir facia yaşadı bu ülke. Memleket çete ve mafyalara teslim edildi.
Soylu’nun Erdoğan tarafından tehlikeli bulunup ekarte edilmesinden sonra, bakanlık koltuğuna çok daha düşük profilli bir oturtuldu: Ali Yerlikaya.
Kerameti kendinden menkul bu şahıs, eline tutuşturulan metin ve görüntüleri sosyal medyada paylaşmaktan başka neredeyse hiçbir işe yaramayan bir kullanışlı isim saray için. Bakandan ziyade bir AK Troll gibi yaşayan, öyle paylaşımlar yapan Yerlikaya’nın hukuk, siyaset ve vicdan ile en ufak bir ilişkisinin olmadığını yaptığı paylaşımlardan anlamak mümkün.
Türkiye bir süredir Narin cinayetiyle çalkalanıyor. Ülke aylar boyu minik bir kızın vahşice katledilmesinin gözlenmesine şahit oldu. Bizzat iktidar cenahının kapkaranlık isimlerinin müdahil olduğu ve “Söylenemeyecek şeyler var” diyerek halının altına süpürmeye çalıştıkları bu menfur cinayet hakkında tek kelime etmeyen Ali Yerlikaya, masum kadınların, esnafın, memurların ve hatta çocukların aleyhine yalanın bini bir para paylaşımlar yapmaktan geri durmadı.
Niyetim Yerlikaya hakkında aşağıdaki paylaşımından sonra bir yazı kaleme almaktı.

Politikacı Sırrı Süreyya Önder’in AKPliler hakkında söylediği enfes bir cümleyi hatırlıyorum: “Allah sizin dualarınızı kabul etti arkadaşlar, her fırsatta “Allah utandırmasın” deyip duruyordunuz, gerçekten artık hiçbir şeyden utanmıyorsunuz!” demişti Önder.
Bunun en bariz ve güncel örneklerinin başında geliyor İç İşleri Bakanı Ali Yerlikaya. Paylaşımlarına baktığımızda hiç utanması, sıkılması yok sevgili dostlar.
Dünyanın hiçbir yerinde, hiçbir kanununda yurt dışına çıkmak diye bir suç yoktur sevgili dostlarım!
Ülkede çeteciler cirit atarken, mafya gün ortasında Ankara’nın göbeğinde terör estirirken küçücük çocukları tutuklamayı, ailelerine zulüm yapmayı kendine vazife edinmiş Erdoğan ve Saray rejiminin aparatları, yedikleri haltlar ile bırakınız utanmayı, gurur duymayı marifet sayıyordu ne yazık ki.
Her neyse meseleyi Çebi’ye getireceğim ancak bu arka planı vermek zorundayım.
Hapishane açmakla övünen, hapisteki masum insanlara yardım yapmayı teröristlik sayan, kendi hukuklarınca kriminalize ettikleri insanların akrabalarına bile hayat hakkı tanımayan. Söz gelimi işlerinden attıran, iş bulmasına engel olan, yurt dışına çıkmasına da mani olan (tüm bunları aşağılık kanun dışı yöntemlerle yaptıklarını artık Interpol bile kabul ediyor) Saray yönetimi küçücük çocukların hayatta kalma mücadelesini bile terörist faaliyet sayıyor ne yazık ki!
Türkiye böylesi bir tımarhaneye dönmüş durumda.
İşte gazeteci Adem Yavuz Arslan tam da bu meseleye dokunduğu bir paylaşımda bulundu. Paylaşım şöyle:

Gerçekten de iddianameye baktığımızda akıl alacak gibi değil. Bırakınız bir hukukçuyu, Hitler döneminin emir subaylarının bile aklına gelmeyen şeyleri yazıp, bunu utanmadan iddianame diye mahkemeye sunan saray hukukçularından dert yanıyordu Adem.











