İstanbul’da, fakat tam bir Anadolu âilesinde büyüdüm.Babamın doğruluktan ayrıldığını, hakkı söylemekten çekindiğini aslâ görmedim.
Bizlere tavsiyesi de, herzamân doğruyu dile getirmek, aslâ hakkı söylemekten korkmamak ve her şartta hakkımızı savunabilmemiz yönündeydi.
Belki memleketim itibârıyla, belki de kültürümün çocuğu olmam hasebiyle, kendimce hakkı söylerken genellikle üslûb noktasında sıkıntılar yaşadım, fakat inandığım hakkı, hakikâti söylerken çekinmedim ve geri adım atmadım.
Bende, kardeşlerimde bundan ötürü çok defâ sıkıntılar yaşadık.
Hattâ ara ara babama, lezzetle, “yaşadığımız sıkıntıların sebebi, senin verdiğin öğütlerdir” diye takılırım.
Belki de bunun için Üstâd Bedîüzzamân Hazretleri’nin “Hakkın hatırı âlidir, hiçbir şeye fedâ edilmez” ifâdesini çok severim.
Evet, Hakk’ın hatırı âlidir. Bu âli olan hatır, ne pahasına olursa olsun, hiçbir şeye fedâ edilmemelidir, “Temiz Topluma Doğru” yol almanın, ön şartlarından birisi budur.
Unutmadan söyleyeyim, akla gelebilir “Dâima doğruyu söylemek lâzım, ama her doğru, her yerde söylenmez” ifâdesi kesinlikle hakkın hatırını âli tutmaya mütenâkız, çelişik değildir.
Şöyle ifâde edilebilir “Hak; hatırının ulviyeti için, olur olmaz her yerde değil, heder edilip, ayağa düşmeyeceği, hakikâtinin takdir edileceği meclislerde yüksek imân, yüksek sesle dile getirilmelidir.”
Fakat unutmamak lâzım, hak dile getirilirken, dirlik ve düzenimizi bozacak şeylerden olabildiğince kaçınmak, Üstâd Hazretleri’nin “Zamanımızda münâkaşa eden, haklı dahi olsa haksızdır.” veciz beyânını hayât düsturu yapmak gereklidir.
Hocaefendi’ye “hakkâniyetli davranacağım düşüncesiyle, hakkı söyleme isteğiyle, arkadaşlarımızı kırmak, kırılmalarına vesîle olmak doğru mudur ?” diye sorulmuştu, Büyüğümüz “kat’iyyen hayır, böyle bir şey tecvîz edilemez” diye cevap vermişti.
“Seviyeli temsil” ve inâyet-i ilâhiyeyi celbi düşünüyor-istiyorsanız, tevfîk-i ilâhînin en büyük teminâtı ve bizim, Allâh katında kabul gören en büyük fiilî duâmız, ittifâkımızdır.
Hakk’ın hatırı âlîdir ama meşrep ve mîzaç farklılıkları fıtratın muktezâsıdır, kırgınlığa sebebiyet verilmemelidir.
Asrın Getirdiği Tereddütler’e cevâb aranırken denir ki, “Hakikâti ortaya koyan hakîkât erleri, Hak’la fevkalâde bir münâsebet içinde bulundukları gibi, iddiâ ve tefâhürden de fevkalâde uzaktırlar. Bin bir harika şeyler ortaya döker, bin bir güzel mesâj sunarlar, ama kat’iyen iddiâya sapmazlar. Hepsinin dilinden düşürmediği tek şey, “İşin doğrusunu Allah bilir.” kelimesidir.”
Yine aynı yerde “Eğer bir meseleyi bizim anlatmamız bir kısım vicdânlarda reaksiyon ve tepkiye sebep olacaksa, “Hakkın hatırı âlidir.” diyerek o meseleyi bir başkasına anlattırmak hoşumuza gitmelidir” tavsiyesi salık verilir.


